lach

Ja, Lach.  

Als je over straat loopt op een willekeurig moment moet je eens om je heen kijken. En observeer de gezichten eens. Het overgrote deel van de mensen kijkt ernstig, deels bedrukt. Ik mis de levensvreugde in die gezichten.
Toegegeven, als het heel mooi weer is zie je iets meer lachende mensen.
Maar het weer zou toch niet moeten bepalen of we lachen of niet, dat moet onze inborst doen. Ons interne gevoel zou lachend moeten zijn, de interne (glim)lach zou er behoren te zijn ongeacht waar we zijn.
Net als we geen reden nodig zouden moeten hebben om vrolijk te zijn, dat mag namelijk ook zonder reden, hebben we ook geen reden nodig om te mogen lachen.

Ik ben bang dat het deels aan de opvoeding ligt, ook de schoolopvoeding, die heeft gemaakt dat wij gemiddeld te serieus ogen en gemiddeld ook zijn. Het leven immers, en het leren in het bijzonder, hoorde serieus te zijn. En voor de volgende generatie zal het niet veel anders zijn, want al te 'spelerige' kinderen gaan nu zelfs aan de ritalin®, zodat ze ook in het gareel lopen.
Als je als kind teveel lacht, zul je er wel niets van bakken.......dus niet lachen, maar serieus aan je werk.

De meeste volwassenen hebben dat kennelijk goed onthouden. We lopen dus niet zomaar op straat zonder de serieuze blik. En als je er iets over zegt, krijg je al snel: "maar dat is m'n gewone gezicht". Tja, dat is 't 'm nu juist.

Lachen ontwapent. Als ik op straat loop en er komt me een erg serieus iemand tegemoet, of iemand die er dipperig uit ziet, en ik zeg met een glimlach gedag, zie je bij de ander het hele gelaat veranderen. En als je ze een poosje zou volgen, zie je ook dat het een poosje duurt voor ze weer terug bij af zijn.
Dat is het mooie van lachen, het is besmettelijk; als jij het doet, gaan anderen meedoen. En lachen maakt stofjes in het lichaam vrij waardoor we ons beter voelen. En het versterkt het afweersysteem, het maakt de weerstand beter. Zoals omgekeerd stress de weerstand verlaagt, zoals ook dipperigheid dat doet.
Het is ook minder vermoeiend, want de gelaatsspieren zijn bij lachen juist meer ontspannen.

Lachen maakt ook dat je je niet down kunt voelen. Trek maar eens een lach van oor naar oor en probeer je tegelijkertijd rot te voelen. Ik heb eens een tijdje geprobeerd om de hele dag (in elk geval alle momenten dat ik eraan dacht) op z'n minst te glimlachen. Dat was een fantastische ervaring, als ik lachte voelde ik me fijn. Ook werd me een aantal malen gevraagd waarom ik lachte.
Dat laatste was tekenend, het is kennelijk niet gewoon dat je lacht. Daar moet je een reden voor hebben. Sommigen denken dat je om hen lacht, hen uitlacht, of hen belacht. 

Nu heb ik hierboven al een aantal redenen genoemd om te lachen. Het feit dat je je er prettiger door voelt en het goed voor je gezondheid is, zou al reden genoeg moeten zijn om met z'n allen lachend over straat te gaan.

Het maakt bovendien dat je meer kunt hebben, dat je minder snel uit balans wordt gebracht.
Probeer om te beginnen eens te lachen als je op straat loopt om dingen die je ziet, of die je denkt. Er is zoveel leuks te zien op straat, dat als je enigszins bewust van je omgeving over straat loopt, je wel moet lachen. Op z'n minst glimlachen.
Neem jezelf maar eens voor om dagelijks een korte periode met een lach op je gelaat te lopen en kijk hoe dat voelt. Natuurlijk onwennig, maar wees eerlijk naar jezelf over de kwaliteit die het je geeft.

Als je problemen met je gezondheid hebt, is er alle reden om nog meer te lachen. Dat kan moeilijk zijn als je ernstig ziek bent, maar probeer het toch. Kijk overwegend naar komedies of lachfilms, en mijd serieuze films en thrillers, en vooral het journaal. Zorg dat je je afweersysteem een hart onder de riem steekt door te lachen. Bovendien geeft dat je een beter gevoel, je hebt al zoveel om over te piekeren.

Lach ook om jezelf, niet hatelijk, maar liefdevol. Lach om jezelf als je een foutje maakt, lach om jezelf als je iets onhandigs doet, lach zelfs om jezelf als je vreselijk blundert. Wat heeft het voor zin om daar sikkeneurig om te zijn? Het is al gebeurd en als het goed is heb je ervan geleerd. En laat leren leuk zijn. Dat hoort het op school ook te zijn.
Leren zou veel leuker gemaakt moeten worden, zodat kinderen het er ook beter in krijgen en kunnen vasthouden. Waarom toch al dat serieuze gedoe? School lijkt soms wel een begraafplaats. Maak leren weer leuk en laat er plaats zijn voor plezier en de lach. Dan leren die kinderen vanzelf om straks als volwassenen met een lach op het gelaat over straat te lopen.

Maar ook al hebben wij dat niet geleerd, pak je verantwoordelijkheid t.o.v. jezelf. Wil je je gelukkiger voelen? Lach dan vaker en zorg voor situaties waarin je kunt lachen. Er zijn vele vormen van lachen mogelijk. Je hoeft niet altijd te schateren. Zelfs bij een begrafenis kun je lachen, ingetogen, liefdevol, begripvol.
Het is niet alleen goed voor jezelf, maar je ontdooit er ook anderen mee. Je besmet anderen met een lach of goed gevoel.

Je bent een zonnetje aan je eigen azuurblauwe firnament, je kunt jezelf baden in de stralen van je eigen lach. Gezonde en gelukzalige zonnestralen.........

Tijdens de beoefening van de Chi Neng Qigong probeer ik er ook vaak aan te denken een glimlach om mijn gelaat te hebben. Het maakt het beoefenen een stuk leuker en zelfs nuttiger. Omdat de staat waarin ik dat dan doe beter is. Het effect is groter. Het maakt ook dat lastige onderdelen minder lastig zijn, want hoe lastig kan het zijn met een glimlach op het gelaat? 

Ook als het om lachen gaat zullen er weer veel mensen zijn die denken dat ze er niets aan kunnen veranderen. En ook nu zeg ik weer: je hebt wel degelijk zelf de keus hoe je reageert, wat je doet.
Kies voor de lach!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

uitjehoofd

Het is leuk dat we verstand hebben. Soms kunnen we dat goed gebruiken. Veelal gebruiken we dat helaas op de verkeerde manier. Niet bewust, maar we zijn ons verstand zo belangrijk gaan vinden dat we nogal eens dat wat we verstand noemen ons volledig laten beheersen. Die radertjes in ons hoofd, ons denkraam, zorgen er te vaak voor dat we ons zwakker voelen, dat we zwakker zijn.

Maar ook dat we angstig zijn, dat we bezorgd zijn, dat we bezig blijven met dingen, malen.
Dat we geheugen hebben en dat in plaatjes op elk moment kunnen oproepen is magnifiek, maar helaas wordt dat geheugen ook gebruikt om dingen te onthouden die we beter zouden kunnen vergeten, of om levensgrote plaatsjes van iets kleins te maken. De bekende mug die een olifant wordt.

Er is een oefening die leuk is om te doen. Misschien ken je hem al. Je doet hem met z'n tweeën. Je gaat achter de ander staan en gaat die ander optillen. Eerst vraag je die ander om met de aandacht in het hoofd te zijn (een tafel opzeggen of een herinnering terughalen). Daarna doe je het nog een keer (het optillen), maar nu vraag je de ander met de aandacht in de voeten te zijn, de grond onder de voeten te voelen. Je kunt het ook nog een keer doen en dan de ander vragen zich voor te stellen dat hij/zij een blok beton is.

Het effect is verrassend. Kennelijk zorgt het "in het hoofd zijn" ervoor dat we uit onze kracht gaan, dat we 'zweverig' worden. En wie had dat gedacht. Vinden we mensen niet juist zweverig als ze niet met hun verstand bezig zijn?
Doe ermee wat je wilt. Maar zie dat het met je aandacht in het hoofd zijn je niet sterker maakt, dat het je kwetsbaarder maakt, dat je makkelijk (op) getild kunt worden.

In het boek "De reis van je leven" (niet te verwarren met de helende reis), leert de auteur je om met je aandacht vooral in de buik te zijn, in het gebied van de navel. Je hara, je onderste Dantien, of hoe het ook allemaal mag heten in de verschillende leren. In de periode dat ik het boek las, probeerde ik dat ook. Elke keer als ik eraan dacht, ging ik met m'n aandacht naar mijn buik. En dat was prettig, het zorgde voor interne rust en voor een krachtiger gevoel. En zeker op alle momenten dat er zorgen kwamen, was het heerlijk om naar de buik te gaan. Weg zorgen. Ze werden ook onbelangrijker.

Er zijn veel te veel mensen die de hele dag met hun hoofd bezig zijn. Niet alleen vanwege het werk, maar ook vanwege al die andere dingen. Zorgen, verplichtingen, agenda's, de kinderen, verjaardagen, de boodschappen, dingen die zouden kunnen gebeuren, dingen die in het verleden gebeurd zijn, de gezondheid, de tuin, het huis, de vakantie. Etc.,etc..
En al dat in het hoofd bezig zijn, houdt ons weg van het geluk.

Je kunt je niet gelukkig voelen als je tegelijkertijd bezig bent met die ruzie van onlangs, stop er dus mee.
Je kunt niet gelukkig zijn als je bezig bent met je laatste minuten van de dag vol te plannen, stop daar dus mee.
Je kunt niet gelukkig zijn als je bezig bent je af te vragen hoe je het moet redden ook nog naar die verjaardag van die vriendin te gaan, stop daar dus mee.
Je kunt niet gelukkig zijn als je je steeds weer ergert aan het neus ophalen van je partner of welk ander gedrag dan ook, stop daar dus mee.
Je kunt niet gelukkig zijn als je bezig bent met hoe je gezondheid er over 5 jaar uit zal zien (of je moet positief visualiseren), stop daar dus mee.
Je kunt niet gelukkig zijn als je opziet tegen al die ramen die nog geverfd moeten worden, om van al het andere onderhoud van je huis maar te zwijgen; stop er dus mee.

Kom uit je hoofd, en besef dat alles wat je hebt dit moment is, NU. Kom uit je hoofd en weer terug in je lichaam. Hou op met dat gezweef. Het leidt tot niets anders dan een gevoel van overspoeld worden. Overspoeld door je gedachten, niet door de situatie. De situatie is geen probleem, je gedachten maken er een probleem van.

Hoe dan ook. Al dat in ons hoofd bezig zijn lost niets op, in tegendeel, het houdt ons weg van geluk. Ik verbaas me vaak ook over al die methodes die worden bedacht om mensen via de ratio te laten relaxen. Of om emoties de baas te worden door op een rationele manier met je emoties om te gaan. Begrijp me niet verkeerd, het kan wel degelijk helpen. En sommige van die methodes zijn heel eenvoudig. Maar het met je aandacht naar je lichaam gaan, naar je gevoel gaan, is minstens zo belangrijk.
Het zet je weer in je eigen kracht. Het zet je in je centrum.

In de Chi Neng Qigong is het zo dat we telkens weer tijdens de beoefening de Qi (levensenergie) brengen naar het onderste Dantien (het gebied achter de navel), dat is het belangrijkste gebied om van daaruit het lichaam gezond te houden. Hoe meer we daar met onze aandacht Qi naartoe brengen, hoe gezonder het lichaam en dus ook de geest kan zijn.
Mensen hebben het vaak over buikgevoel. Intuïtie lijkt vaak uit de buik te komen. Het is een belangrijk gebied. Jij komt voort uit de buik van je moeder. Die buik was in staat een kind te doen ontstaan met alle 'kracht' die dat kind in zich heeft. Het is ongetwijfeld niet voor niets dat we juist in dat gebied ontstaan.

Leer jezelf zo vaak als mogelijk om uit je hoofd te gaan. Ga desnoods met je aandacht naar je navel, voel je buik op zo'n moment. Of stel je voor dat je elke keer als je inademt via alle cellen van je huid energie naar je buik brengt. We wisselen niet alleen zuurstof en koolzuurgas uit met het ons omringende (wat we ademen noemen), we wisselen ook Qi uit. Maak daar gebruik van.

En als je dingen wilt doen om minder in je hoofd te zitten, denk dan vooral aan bezigheden waarbij je met je aandacht uit je hoofd gaat. En concentreer je dan ook op wat je doet. En ik bedoel dan niet een computerspel of werken achter de computer. Bovendien is de aandacht buiten het lichaam ook niet alles, dus denk aan Chi Neng Qigong, aan yoga, aan Tai Chi, maar ook aan wandelmeditatie. (Thich Nhat Hanh heeft daar een mooi boekje over geschreven). Of een hobby waarbij je in de flow bent - maar probeer je dan wel regelmatig bewust te zijn van je lichaam....

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

kies

Ik kijk uit mijn raam en zie de blauwe lucht met schitterende wolken erin, de zon die stralend de huizen verlicht en de planten van energie voorziet. De zeemeeuwen die heerlijk door de lucht zeilen, de vlinders die de vlinderstruiken bezoeken, en de koolmezen die voer zoeken voor hun jongen. Ik hoor de vogels zingen, de kinderen spelen en mensen hun gazon kortwieken. Ik geniet van al dit moois.

of

Ik kijk uit mijn raam en zie onheilspellende wolken in de nog blauwe lucht, de koperen ploert die een verzengende hitte uitstraalt en de planten doet verdrogen. Zeemeeuwen die schreeuwen in de lucht, klagend gepiep van jonge koolmezen die eten willen en om je heen fladderende vlinders. De lucht is gevuld met de herrie van zingende vogels, schreeuwende kinderen en elektrische grasmaaiers.

Het is maar wat je verkiest te horen en te zien.
Maar het belangrijkst is dat je altijd de keus hebt voor het een of het ander te kiezen. Je kunt echt kiezen.

Op de ene manier stem je je gemoed gunstig, zorg je voor de juiste endorfines, zijn je lichaam en geest meer in harmonie, ben je zelf een zonnetje en trek je mensen naar je toe.

Op de andere manier praat je jezelf de depressie in, belast je je lichaam met negatieve emoties en (chemische) stofjes, is er disharmonie in je systeem, ben je een wolkje en stoot je mensen van je af.

Als je niet gewend bent naar het goede, of naar het positieve, te kijken, kun je jezelf oefenen.
Als je bijvoorbeeld iets negatiefs ziet, kun je jezelf vragen wat er wel goed is; of wat er positief is aan dat negatieve.
Een onheilspellende wolk kan er schitterend uitzien, de herrie van een elektrische maaimachine betekent dat het mooi weer is (want in de regen gaan ze niet maaien), een falen laat ons zien wat we de volgende keer beter kunnen doen.

En zelfs als ik ziek van de hitte ben (ik kan niet zo goed meer tegen te grote warmte) besef ik dat het fantastisch is dat het mooi weer is, en dat velen ervan zuilen genieten.
Nu we financieel minder inkomen hebben door mijn 'ziekte' geniet ik nog meer van de kleine dingen. Natuurlijk kunnen we uitgebreid op vakantie, maar gewoon lekker in de zon in de tuin en af en toe de duinen in...wat wil een mens nog meer?
Ja, ik weet het, je kunt nog heel veel meer wensen, maar is het ook nodig?

Probeer tevreden te zijn met kleine dingen, en voel je bevoorrecht als je meer krijgt of als je je meer kunt permitteren. Alles is betrekkelijk en je kunt overal van meerdere kanten naar kijken.
De een vindt zwart een lelijke kleur, voor anderen is het de lievelingskleur. Mijn vrouw vindt een Saab schitterend, ik vind het slechts een minder mooie auto. En een Harley maakt inderdaad herrie, maar is wel een schitterende motor met een heel eigen stijl. De zon kan overdag te heet zijn, maar bij op- en ondergang is het een schitterend gezicht.
Altijd is er Yin en Yang, donker en licht, mooi en lelijk, voordeel en nadeel, etc.

Het is ook niet zozeer dat je moet kiezen wat je ziet, want je ziet alles. Het is meer dat je moet kiezen wat je filtert, of vanuit welke hoek je naar dingen kijkt.
Train jezelf maar om de mooie kant te zien in plaats van de lelijke kant, om het positieve in het negatieve te zien, om de zon achter de wolk te zien.

Je zult zien dat je leven er mooier door wordt........

Kies wat je wilt zien.......

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

beloning

Het leven en zeker ook het bewust leven is zoveel leuker als het een spel is als wanneer het een plechtigheid is.

Laat het niet te zwaar zijn, zorg dat het vooral vrolijk is.

En als je door je verantwoording te nemen of door gedisciplineerd iets te doen een stap vooruit zet of iets bereikt, beloon jezelf dan!


Natuurlijk is het verstandig om je beloning te laten passen in je plan, dus geen zak patat als je probeert af te vallen. Of misschien ook juist wel als je dat geheel bewust doet als eenmalige actie. 
Jezelf kietelen omdat je iets bereikt hebt, geeft je een reden om door te gaan, om blij te zijn met wat je doet. 
Het is daarom ook verstandig om, als je bijvoorbeeld een doel op langere termijn nastreeft, haalbare tussen-doelen te hebben, zodat je met enige regelmaat jezelf kunt belonen.
Natuurlijk mag de beloning ook bestaan uit gewoon blij zijn om wat je hebt bereikt. Het hangt een beetje af van het mogelijk afzien ervoor. 

Van kinds af aan zijn we weinig beloond als we iets goed deden. Het omgekeerde kwam vaker voor, dat we gestraft werden als we iets niet goed deden. Maar belonen als iets goed gaat werkt zoveel beter. Als je dolfijnen kunstjes laat doen, werkt dat alleen maar door te belonen. Straffen werkt niet. Bij ons mensen is dat niet veel anders, helaas hebben teveel mensen die zich met opvoeden bezig houden dat nog niet door.
Bij gigantische overtredingen moet je wel straffen, oké; maar in veel situaties kun je veel beter werken met belonen en proberen straffen - in welke vorm dan ook - achterwege te laten. Bovendien geeft straffen een vorm van aandacht en die willen we allemaal ook, daarom zijn kinderen die te weinig aandacht krijgen ook zo vervelend. 
Ga uit van het goede in de mens en prikkel dat met belonen.

Dat is wat je doet door jezelf te belonen van tijd tot tijd. Als je hebt gedaan of bereikt wat je je had voorgenomen. Of als je een duidelijke stap hebt gezet op die weg, of als je - nog zonder veel resultaat - een poos je best hebt gedaan. Het gaat om het positieve gevoel wat het geeft, om jezelf het gevoel te geven dat je goed bezig bent, dat je zo door moet gaan, dat je oké bent.

Veel te veel van ons hebben niet zo doorgekregen dat ze oké zijn vanuit hun jeugd. We stoppen dat weliswaar weg, zijn daar niet meer zo mee bezig, maar in onszelf zijn we maar al te vaak bezig onszelf af te wijzen of bestraffend toe te spreken. Als iets niet lukt zijn we boos op onszelf, we wijzen onszelf op dat moment af; hopelijk alleen maar om die actie, om wat we doen, maar soms gaat dat dieper. Vaak betekent veel kritiek hebben op anderen ook dat je jezelf niet accepteert, die "anderen" is je spiegel. 
Daarom: beloon jezelf, hou van jezelf om wie je bent. Wees blij met jezelf. 
Daar is niets kinderachtigs aan.

In tegendeel, het is de basis van vertrouwen. Vertrouwen in jezelf en in je toekomst. Het kan de katalysator zijn in het proces van bewustwording en persoonlijke groei. En soms kan het een doel zijn waar je naar toe werkt: "als ik dit 100 dagen volhoud, dan mag ik dat.....". Wat je die 100 dagen doet werkt voor het grotere geheel, maar de tussenstap - na 100 dagen - levert een beloning op waardoor je die 100 dagen kunt volhouden. En daar is niets mis mee.

Bovendien, door jezelf te belonen en jezelf te complimenteren of waarderen om wat je deed, groeit je eigenwaarde en vermindert de kritiek op jezelf. En daardoor vaak ook op anderen. 

Steek jezelf af en toe veren in je achterwerk........

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
zie blog algemeen