zeg

Zeg wat je wilt zeggen, in plaats van wat anderen willen horen (Henry David Thoreau)

Hou wel rekening met het eerder genoemde hulpmiddel 'wees onberispelijk in je woord'. Kwets niet onnodig mensen met wat je zegt, maar zorg ervoor dat je ook niet zo iemand bent die altijd maar zegt wat anderen willen horen.
Er zijn twee uitersten met daar tussenin heel veel tinten grijs. De uitersten zijn de mensen die altijd iets aan te merken hebben en altijd tegen een ander ingaan, en degenen die altijd met de wind mee waaien en het altijd met de ander eens zijn of dingen zeggen die de ander wil horen.

Het kan nuttig zijn om te zeggen wat de ander wil horen, zeker als het om complimenten gaat. Of om een examen waarbij je weet wat de ander wil horen (ook al ben je het er niet mee eens).
Maar meen wel wat je zegt.
Als je dingen zegt die je niet meent, weet je onbewuste op een gegeven moment helemaal niet meer wat waar is en wat niet waar is. En dat betekent dat alles wat je tegen jezelf zegt ook niet meer voor waar wordt aangenomen. Want je zegt wel dat je gezond wilt zijn en je zegt wel dat je gelukkig wilt zijn, maar is dat echt zo?

Het zeggen wat de ander wil horen betekent al te vaak dat we niet zeggen wat we vinden, niet zeggen wat we eigenlijk zouden willen zeggen. En toegegeven, het kan af en toe lastig zijn en dingen ingewikkelder maken als we zeggen wat we willen zeggen. Maar als we dat niet doen, dan onderdrukken we onze mening en de emoties die daarbij horen, en dat is op zich al niet gezond.
Door niet te zeggen wat we willen zeggen maken we onszelf kleiner dan die ander, en dat zou een gewoonte kunnen worden. Waardoor we steeds kleiner en steeds onbelangrijker worden, steeds minder voor onszelf opkomen.

Als het al eens gebeurt dat je om de een of andere reden - de goede lieve vrede bijvoorbeeld - inslikt wat je zou willen zeggen, wees je dat dan bewust. En zeg tegen jezelf dat je het er niet mee eens bent maar bewust je mond hebt gehouden. Dat je er geen gewoonte van maakt.
Zo ook bij het eerder genoemde examen. Weet dat je antwoord geeft om de ander te plezieren - en daardoor een voldoende te halen - maar dat je zelf wat anders vindt.
Aan de andere kant - en met name geldt dat voor de mensen die vaak kritiek hebben en menen dat het altijd anders moet (op hun manier) - kun je je ook afvragen hoe belangrijk het is om in een situatie te zeggen wat je wilt in plaats van wat de ander wil horen.

Zeker in liefdesrelaties doen we vaak suiker in de wijn om de relatie goed te houden. Dat is helemaal niet verkeerd, als we het maar niet te vaak doen! Het gevaar ligt op de loer. Fiona Brouwer - een relatietherapeute - vertelde ooit dat je in relaties vaak een schildpad en een hagelbui hebt. Zodra de een kritiek heeft, wordt de ander stiller. Zodra de hagelbui begint, trekt de schildpad zijn kop in, trekt zich terug. Voor even is dat niet erg en soms verstandig, maar als de schildpad steeds weer de kop intrekt, dan is er in de relatie iets structureel mis. De schildpad wordt er zeker niet gelukkiger door. De regenbui ook niet, want die wil tegengas, en krijgt het niet. De regenbui gaat harder en harder, en de schildpad wordt alleen maar stiller.

Zelf heb ik regelmatig dat ik bij een keuze die ik moet maken waarbij mijn partner betrokken is, een keuze maak waarmee ik probeer de wens van mijn partner mee te wegen. In het verleden heb ik me vaak afgevraagd of ik daarmee mijn eigen wens of mijn eigen gevoel onderdrukte. En telkens weer kwam ik tot de conclusie dat dat niet zo was, dat het me eigenlijk (bijna) om het even was en niet zoveel uitmaakte welke keuze ik maakte. En als ik dan een keuze kan maken waarmee ik een ander plezier doe, dan geeft dat voor mij de doorslag, zelfs een meerwaarde. Dat is zelfs een beetje egoïstisch, want ik voel me er prettiger door. En denk niet dat ik een 'pleaser' ben, want ik heb ook heel duidelijk mijn mening en mijn grenzen waar ik niet mee laat sollen en waar ik niet over laat gaan.

Het belangrijkst is wellicht dat je je bewust bent van wat er gebeurt. En dat je je onbewuste, je diepere ik, blijft vertellen wat je wilt en wat je vindt. Te vaak niet zeggen wat je wilt maakt je niet gelukkiger, ten dele omdat je eigen ik niet meer weet wat het aan je heeft.
Ik heb dat mensen wel eens horen zeggen: "Ik weet eigenlijk niet meer wie ik ben, ik heb me altijd zo aangepast aan anderen en zo de mening van anderen overgenomen. Wie ben ik zelf?".
Zorg dat je blijft weten wie je bent en wat je wilt. Gebruik affirmaties als je problemen hebt met voor jezelf opkomen. En wees je altijd bewust als je iets zegt wat je eigenlijk niet vindt, zorg dat je tegen jezelf eerlijk blijft.
Eerlijk duurt het langst............en maakt je gelukkiger dan gedraai en onderdrukking.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

één

Word één met wat je hindert....

Dingen kunnen ons soms behoorlijk in de weg zitten, hinderen. En als iets ons hindert, zetten we ons er tegen af. Iets wat ons hindert is vervelend, willen we kwijt. het is onze vijand.
Toch kan het juist dan nuttig zijn om ons te vereenzelvigen met het probleem, één te worden met dat wat ons hindert.
Het tegenovergestelde is namelijk ook waar: wat we afstoten keert zich als een boemerang tegen ons. 

Ik wil een paar voorbeelden noemen om het te verduidelijken:

Een lichamelijke kwaal, bijvoorbeeld last van de schouder. Als we last van de schouder hebben, vinden we dat vervelend en we neigen dan ons af te zetten tegen de pijn, en dus tegen de schouder. We krijgen een negatief gevoel naar de pijn en dus de schouder. We krijgen een hekel aan de pijn en dus de schouder. In feite krijgen we een hekel aan een stukje van ons lichaam, we zetten ons af tegen een stukje van ons lichaam. We zetten ons dus af tegen (een stuk van) onszelf.
Dat is absoluut niet constructief, in tegendeel, dat werkt averechts. De schouder zal minder snel herstellen onder die negatieve energie.
Als je daarentegen bewust met een positief gevoel je schouder en de pijn benadert - je schouder masseert, vertroetelt - zal het herstel sneller gaan. De doorbloeding neemt toe, het afweersysteem is effectiever in dat gebied. Door één te zijn met je klacht verdwijnt ie sneller. Je kunt als de pijn hevig is ook midden in de pijn gaan zitten, het over je heen laten komen; dan zul je merken dat het minder erg wordt.

Angst. Als we angst ervaren, gaan we ons daar tegen afzetten. Dat is een logische reactie, we willen geen angst, dus is angst onze vijand en zetten we ons er tegen af. We kunnen zelfs even doen of we geen angst hebben, de angst ontkennen. Maar al snel blijkt dat het averechts werkt. De angst wordt alleen maar groter. Het kan helpen om de angst te trotseren en te ervaren dat je onterecht angstig was, maar vaak leidt ook dat tot een teleurstelling omdat de angst steeds groter wordt als je niet echt trotseert. 
Ook hier kun je de angst als het ware over je heen laten stromen. Kruip in de angst, wordt één met je angst. En kijk wat er gebeurt. Laat de angst je overspoelen en je zult merken dat de angst erdoor afneemt of verdwijnt. Het verdwijnt in het niets.

De vuurloop. Ik deed een aantal vuurlopen en vanaf de eerste keer werd ik één met de vlammen als het hout in brand stond, ik werd één met het vuur, ik versmolt met het vuur. (uiteraard in mijn hoofd, mentaal). Als ik daarna over de smeulende, gloeiende sintels liep (ca. 900 graden), was ik ook één daarmee. Er gebeurde helemaal niets.
Tot ik er op een keer te makkelijk over dacht, niet één werd met het vuur, maar dacht 'ik doe het wel even'. Toen had ik blaren op mijn voetzolen. Eén met het vuur gebeurde er niets, maar los van het vuur verbrandde ik mijn voeten. Voor mij was dit een metafoor voor alle andere voorbeelden die ik hier noem.

Eenzelfde ervaring heb ik met het doorslaan van een stuk hout met de hand. Ik heb mensen gefrustreerd hun handen kapot zien slaan op het hout omdat ze met alle macht sloegen, om hun ego niet te beschadigen als het niet zou lukken. Ook mijn eerste slag was pijnlijk en ineffectief omdat ik twijfelde, er niet echt in geloofde dat ik het zou kunnen. De tweede keer dacht ik 'als een ander het kan, kan ik het ook'.
En met een korte stevig slag sloeg ik het hout in twee delen. De eerste keer was het hout mijn vijand, het hout was tegen me en zou me weerhouden (wat ook gebeurde). De tweede keer was het hout meer mijn vriend, het zou mij bevestigen in het feit dat ik het ook kon. Overigens lag het doel hoger dan alleen maar hout doorslaan. Het werkelijke doel was iets waar je voor ging en dat lag achter het hout. De focus lag dus ook net achter het hout, waarmee je dus kon kiezen of het hout je vijand werd die je tegenhield je doel te bereiken of dat je je niet liet tegenhouden en het hout niet de onverslaanbare vijand was......

Drukte, herrie. Soms ben je in een situatie waar je overweldigd wordt door de drukte of de herrie. Je wordt er langzaam gek van. Ook in die situatie is het soms het beste om je bijna letterlijk te laten overspoelen door wat je hindert. Wordt één met de ruimte waarin je bent, met de herrie, met de drukte. En je zult merken dat je er minder last van hebt.

Als je onderdeel bent van een geheel, behoor je tot het geheel en heb je minder of geen last. Dat is denk ik de clou van deze methode. Net als de schouder: als je schouder onderdeel van jou is in plaats van een hinderlijk aanhangsel, heb je minder last van die schouder. Als je één bent met je angst is de angst minder een probleem, etc.

Bij de Chi Neng Qigong doen we soms langdurig de push-pull beweging. We duwen de handen van ons af met rechte armen en met de schouders naar voren, en draaien de schoudergewrichten via omhoog naar achteren en weer beneden. terwijl de armen bijna gestrekt blijven. En duwen de armen weer uit. Als je dat in het begin langer doet, worden de armen steeds zwaarder en gaan de schoudergewrichten of de bovenarmen zeer doen. En steeds erger als je je focus daar legt.
Je kunt je concentreren op 'ver weg' of 'in de kosmos' als je de handen naar voren duwt en 'in het lichaam' als je schouders zich ontspannen (als ze naar beneden zijn), als je dat goed doet helpt het. Als je de pijn gewaar wordt en daar emoties over krijgt (boosheid, frustratie, verdriet, teleurstelling of wat dan ook), wordt het alleen maar erger. Maar bij erge pijn kun je ook helemaal in de pijn gaan zitten, dan verdwijnt het ook. Waarschijnlijk omdat de pijn en jij één worden. Het versmelt, je wordt één met het alles.

En dus is er niets meer wat je hindert.
Zelfs bij een persoon waar je onmin mee hebt, werkt het. Laat je in je gevoel versmelten met die ander en je zult merken dat je aversie minder wordt. Daardoor kun je op een andere manier kijken naar wat er gebeurt is, kun je die persoon in een ander kader zien. Het helpt om de kloof te overbruggen.

Wordt één met wat je hindert........het maakt je sterker, groter, één geheel.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

wil

Ongelukkig zijn heeft vaak te maken met het niet tevreden zijn met wat je hebt. Of dat nu gaat om de partner die je hebt, of het huis, of de inkomsten, of de vitrage, of het weer, of zelfs wie je zelf bent (of denkt te zijn). Het maakt niet uit.

Uiteindelijk gaat het er altijd om dat we iets anders willen dan we hebben. En dat we vaak blijven verlangen naar dat andere, dat wat we niet hebben.

Vroeger, toen ik klein was, had ik dat ook nog wel. Ik zag een fietsje in de etalage en zou dat graag willen hebben. Dus op mijn verlanglijstje. Want toen was het nog niet zo dat je als kind gelijk kreeg wat je wilde hebben. En ook als je het niet kreeg, bleef je hopen dat je het de volgende keer zou krijgen. Niet bij je verjaardag, dan misschien met Sinterklaas. Het bleef spannend.

Toen ik ouder werd en zelf met mijn geld moest zien rond te komen, kreeg ik een andere opstelling. Ik deed het niet eens bewust, maar als ik hele mooie dingen zag die ik niet kon betalen zonder te moeten lenen, dan was er een soort van reactie van 'ik vind het wel erg mooi, maar ik wil/hoef het niet te hebben, ik wil het niet'. Vaak zelfs bepaalt de betaalbaarheid of ik iets mooi vind. Als ik het niet kan betalen, vind ik het gewoon niet meer mooi genoeg. Het is een manier van zelfverdediging die is ontstaan doordat ik als jong volwassen student veel dingen niet kon kopen die ik wel zou willen hebben, wetende dat ik zelf voor studeren en dus weinig geld had gekozen. Vergeleken met vrienden had ik niets om uit te geven waar zij van alles konden kopen. Vervelend, maar ook weer niet. Het was een keuze geweest.

Op die manier kwam het zelden voor dat ik iets wilde hebben wat ik niet had. Ik wilde wat ik had, en meer niet. En wat ik had was afhankelijk van de mogelijkheden. Toen ik studeerde en in het begin samenwoonde kochten we het eten wat in de reclame was, als huisarts kon ik me later iets meer permitteren, en de laatste jaren draaien we de dubbeltjes weer wat vaker om alvorens ze uit te geven. Maar nog - ondanks dat er een fase was dat we niet zo op de centen hoefden te letten - wil ik vooral wat ik heb. En ik hoef niet zo nodig wat ik niet heb.

Want laten we eerlijk zijn. We leven in een fantastisch land, vergeleken met vele andere landen. We mogen misschien niet allemaal tevreden zijn met een kabinet, maar er is vrijheid van meningsuiting en elk kabinet is indirect democratisch gekozen. Het weer kent alle mogelijke variaties, waar we ook blij mee mogen zijn (de hele dag 40 graden achtereen is ook niet alles). En of we het financieel nu wat breder hebben of niet, echte armoede is er weinig (hoewel elk persoon die in armoede leeft er één teveel is).
De gemiddelde inboedel is vergeleken met bijvoorbeeld de Franse dorpen waar ik 's zomer doorrijdt zeer lux. We hebben (vrijwel) allemaal een dak boven ons hoofd en allemaal eten. We hebben het kortom zeer goed vergeleken met het overgrote deel van de wereldbevolking.
Toch kent ook ons land vele depressieve mensen, vele mensen die niet gelukkig zijn.
Dat is een gevoel. Je hebt een gelukkig gevoel of je hebt een ongelukkig gevoel, of iets er tussenin. En dat wordt door vele factoren bepaald. En een belangrijk deel daarvan is je instelling. Waarmee ik niet wil zeggen dat het altijd even makkelijk is om het knopje te vinden waarmee je de instelling kunt veranderen.

Daarbij is heel belangrijk wat je wilt. Wil je dat de zon schijnt en het buiten groen is? Dan loop je de kans dat dat een groot deel van het jaar niet zo is. En dat betekent weer dat je een groot deel van het jaar niet tevreden zult zijn met wat je ziet. Vind je het fijn als de zon schijnt en het groen is, maar realiseer je je dat elk weertype z'n charmes heeft, dan ben je oké met elke dag.
Wil je tijdens het sporten alleen maar winnen? Dan loop je de kans dat je vele wedstrijden de pest in hebt. Want je kunt niet altijd winnen. Vind je het leuk om te winnen, maar geniet je sowieso van het sporten, dan is het altijd leuk, ook als je niet wint.
Wil je dat je telkens complimenten krijgt van je baas over wat je presteert? Dan moet je heel goed zoeken naar zo'n soort baas. De realiteit is dat er weinig van dat soort bazen zijn. Vind je het fijn om complimenten te krijgen, maar weet je van jezelf dat je goed werk aflevert en is dat voor jou voldoende, dan ben je sneller tevreden. Etc.

We leggen vaak de lat zo hoog. Met wat we van onszelf verlangen, met wat we willen. Het is prima om van andere dingen te denken dat het fijn zou zijn om het te hebben. Maar dat zou niet moeten inhouden dat het ook gelijk een verlangen is. Een verlangen in de zin van dat het er van moet gaan komen.
Ik denk dat heel veel mensen een stuk gelukkiger zouden zijn als ze een stapje terug doen. Als ze tevreden zouden zijn met wat ze hebben. Als ze willen wat ze hebben in plaats van willen wat ze nog niet hebben.
Het is prima om ergens naar toe te werken, om iets te willen, om je roer in die richting te zetten. Maar geniet vooral van de reis.
Soms komen er onverwachte dingen op je pad waardoor je je doel niet bereikt. Als je dan niet van de reis geniet, is er niets meer om te genieten. En als je wel van de reis geniet is het niet eens zo belangrijk of je je doel bereikt.

Wij gaan 's zomers vaak op de bonnefooi de auto in, tentje in de auto, en rijden maar. Genieten vanaf de eerste kilometers. Anderen gaan duizenden kilometers weg en gaan pas proberen te genieten als ze op de plek van bestemming zijn. En dat valt dan soms ook nog bar tegen. Zonde.

Geniet van je hele reis, van elk moment, van waar je ook bent. Wees tevreden met wat je op dat moment hebt; wil wat je hebt.
Dat geldt ook voor de reis van het leven. Geniet van elk moment in je leven, door tevreden te zijn met wat je op dat moment hebt, waar je op dat moment staat. Ook het leven is een reis, waarop we allerlei dingen tegen komen. Prettige en onprettige. Daar leren we van, daar worden we sterker door. Als we bereid zijn te willen wat we hebben.
En bij dat leven horen momenten dat het niet loopt zoals je zou willen, je rijdt een doodlopende weg in, je krijgt een klapband, of - nog erger - er gebeurt een ongeval. Op die momenten is willen wat je hebt een uitdaging. Acceptatie is dan belangrijk. Misschien is het daarom ook wel dat mensen met grote uitdagingen in het leven soms zo gelukkig kunnen zijn. Zij hebben kunnen trainen in willen hebben wat je hebt. Ze moesten dat wel om te overleven.
Het is aan jou om te leren dat onder de knie te krijgen zonder grote tegenslagen. Wil wat je hebt. En wees daar tevreden mee.

Het is schrijnend om te zien hoeveel mensen in de financiële problemen zitten door huizenhoge schulden.
Vaak missen zij wat ik als student had: de zelfverdediging om niet toch dingen willen hebben die je niet kunt betalen.
Als je verantwoordelijkheid hebt, en verantwoordelijk neemt voor je eigen leven, koop je geen dingen die je niet kunt betalen. Dat doe je alleen als je niet hebt geleerd zelf de verantwoordelijkheid te dragen voor je leven. Maar helaas geldt voor te veel mensen dat ze zich niet bewust zijn van hun verantwoordelijkheid.

Ze gedragen zich nog als kind, het kind van tegenwoordig, wat krijgt wat het wil. Vaak zijn we zo ook opgevoed.
Het laat ook gelijk zien hoe we als ouder een voorbeeld moeten zijn voor onze kinderen. Niet maar alles kopen wat los en vast zit (dus ook niet voor je kinderen), eerst kijken of het wel verantwoord is. En misschien zelfs of het wel nodig is, of het wel iets toevoegt aan ons leven. Veel kinderen verzuipen in het speelgoed en weten zich nauwelijks te vermaken. Er is te veel.
Want meestal hebben we genoeg aan wat we al hebben. En is iets nieuws niet nodig.
Wil wat je hebt......het maakt je gelukkiger

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

verbaasd

Omdat we vaak oordelend of vergelijkend naar situaties, gebeurtenissen of mensen kijken, kleuren we gelijk al in.

Ooit las ik een quote - ik kan op dit moment even niet vinden van wie - die zei: "wees nergens verbaasd over, of wees verbaasd over alles".
Het zette mij aan het denken, en maakt dat ik tegenwoordig over veel dingen verbaasd bent.
Als je nergens verbaasd over bent, is het leven zo grijs, dan zit er weinig beweging in, is er een soort van onverschilligheid.
Maar als je overal over verbaasd bent, blijft het leven kleurrijk.

We stonden bij een zebrapad en het stoplicht voor de voetganger stond op rood, maar aangezien er geen auto of ander voertuig aankwam, keken we elkaar aan en staken toch over. We waren halverwege toen er een man met fiets in de hand naar ons toe kwam lopen en ons de huid begon vol te schelden. Helemaal uit het niets. We begrepen dat het iets te maken moest hebben met het feit dat we een rood stoplicht genegeerd hadden, en de man was niet dronken. Velen hadden terug gaan schelden aangezien de man beslist onaangename dingen zei. Maar wij waren verbaasd....en keken hem alleen maar aan..

Ik had destijds de uitspraak nog nooit gezien, en onze verbazing was niet een bewuste verbazing, maar we waren denk ik gewoon overdonderd. Toch heeft het hetzelfde effect als wanneer je met jezelf afspreekt dat je verbaasd bent en niet een mening hebt waarmee je de situatie inkleurt.
Tegenwoordig, als iemand iets doet wat ik niet verwacht, ben ik verbaasd.

Herschell Lewis zei: "Verbaas je over alles en niets zal je verbazen..............."

En het werkt. Don Miguel Ruiz zegt dat je niet moet veronderstellen, niet iets moet inkleuren, waarmee hij eigenlijk hetzelfde zegt.
Immers, als je niets veronderstelt, heb je een blanco blad. Kan er van alles gebeuren. En dat weet je ook.
Enerzijds zullen je geen grote verrassingen te wachten staan omdat je toch al verbaasd of verwonderd over alles was. Je bent als het ware voorbereid op wat komt.
Anderzijds is het mooie dat dat verbaasd over alles zijn met zich meebrengt dat er meer kleur in je leven komt. Was een bloem voorheen nog 'gewoon', nu kijk je er met verbazing naar. En ziet ineens hoe ingenieus deze bloem in elkaar zit, wat een mooie kleuren en aparte bladeren. Dat oude dametje wat over straat loopt en voorheen 'gewoon' was, blijkt nu een heel mooie tekening van rimpels te hebben, een perkamenten huid. Hoe mooi.

Je over alles verbazen maakt het leven voller, intenser, en het beschermt je.

Mij geeft het een gelukkiger gevoel als ik kan genieten van een stukje natuur als een spinnenweb of een zojuist al genoemde bloem. Maar zelfs een wesp die je goed bekijkt is mooi, en wat te denken van al die vlinders op een mooie zomerdag. Verbaas je sowieso eens over alle vormen die je ziet, ook bij mensen. Vormen, kleuren, karaktertrekken, eigenaardigheden, gewoontes, kleding, ogen, uitdrukkingen, het kan niet op. Er is zoveel om te zien en je over te verbazen.

Laat het verbazen ook vooral 'open' zijn, niet met commentaar. Objectief of neutraal verbazen.
Wees ook verbaasd dat meer verbaasd zijn je gelukkiger kan doen voelen. Merk ook dat je meer het gevoel hebt te leven door meer verbazing.

Een leven in verbazing maakt dat je meer leeft, prettiger leeft.......

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
zie blog algemeen