Blog Algemeen

De WHO werd op 7 april 1948 opgericht door de VN, en is gevestigd te Geneve. Deze dag wordt jaarlijks als Wereldgezondheidsdag herdacht. 
De WHO is een gespecialiseerde organisatie van de VN die een sturende en coördinerende rol heeft op het gebied van zorg en welzijn. Tot de activiteiten behoren de classificatie van aandoeningen en geneesmiddelen.

Al vroeg stapten er een aantal landen uit deze organisatie, zoals Rusland, Oekraïne, Wit-Rusland, Bulgarije (1949), Roemenië, Albanië, Tsjecho-Slowakije, Hongarije, Polen, Taiwan (1950). Er recenter wilde het Amerika van Trump uit de WHO stappen, maar zover kwam het niet omdat Biden dat voorkwam voordat de opzegging inging.

Het idee bij de meeste mensen is dat de WHO – aan wiens adviezen vrijwel alle landen zich hebben gecommitteerd – een neutrale, deskundige en objectieve organisatie is. Ooit was dat misschien zo
Het idee nog steeds: als de WHO iets adviseert of oplegt, dan is dat terecht en onbetwistbaar.

Maar: al zo’n 15 jaar geleden riep de WHO de landen op om meer te subsidiëren omdat ze anders hun taak niet konden volbrengen, en omdat ze anders steeds afhankelijker werd van geldschieters vanuit o.a. de farmaceutische industrie.
Er werd zelfs openlijk gezegd dat die industrie er iets voor terug wilde, en gezien het geld wat ze gaven kon dat ook niet anders. 

Bovendien was o.a. Bill Gates met z’n Gates Foundation al in de jaren 80 een en van de ‘clubs’ waarmee werd samengewerkt. En het aandeel van Gates in de WHO werd alleen maar groter. Hij is de grootste ‘donateur’(en wil uiteraard ook wat terug).

In 2009 gebeurde er voor het eerst iets opvallends toen de definitie van pandemie werd veranderd. In die zin, dat de ernst van de ziekte eruit werd verwijderd. Absoluut niet logisch, maar daardoor kon wel vrijwel elke ziekte een pandemie worden genoemd……
En prompt dat jaar hebben we te maken met de varkensgriep, wat in feite helemaal geen pandemie was, maar wel met de nieuwe definitie zo werd genoemd.

Het leidde (mede daardoor) tot heel veel onrust, angst en vaccins, welke feitelijk geen van alle nodig waren. En de vaccins leidden tot nogal wat blijvende bijwerkingen. Achteraf was het dus én geen pandemie én waren de vaccins overbodig, terwijl daar heel veel geld aan werd uitgegeven. Door Nederland werden miljoenen vaccins vernietigd vanwege overbodigheid. Hetzelfde gold voor Duitsland.
En nogal dubieuze rol in Nederland was daarbij weggelegd voor Ab Osterhaus, de man die ook nu regelmatig op TV verschijnt met onheilstijdingen.

Of het een opstapje was naar 2020 weten we natuurlijk niet, maar het corona-virus waarvan de aanwijzingen al sterker worden dat het mogelijk toch uit een lab afkomstig is waar het genetisch manipulatief onderzoek mede door Amerika werd betaald, was een reden om tal van rare beslissingen in gang te zetten, gestuurd door de WHO. Terwijl al snel duidelijk was dat het sterftecijfer niet zo hoog zou zijn als eerst werd gedacht.

Ook dit kan alleen een pandemie heten omdat de ernst van de ziekte in de definitie is weggehaald. En alle extreme maatregelen – zeker gezien het lage sterftepercentage – konden alleen omdat het nu een ‘pandemie’ werd genoemd. De miljarden die de vaccins kosten en de krankzinnige dwang de experimentele vaccins te nemen zijn allemaal gebaseerd op het woord ‘pandemie’ en de druk die de WHO vanaf het beging heeft uitgeoefend op het vooral navolgen van hun opdrachten. Ook nu blijft iedereen het woord herhalen terwijl er in feite geen sprake (meer) is (of was) van een pandemie

De man die mede achter de betalingen van Amerika aan het laboratorium in Wuhan zat (destijds achter de rug van President Obama om, want die had het verboden), en al 50 jaar lang zijn positie heeft verstevigd in de top van de medische politiek, Dr. Fauci, is de grote man achter het Amerikaanse coronabeleid. Ook nogal dubieus, net als zijn  rol in het testen en bestrijden van AIDS was. De hoogste bazen van de FDA in Amerika zijn opgestapt uit onvrede met het doorduwen van vaccins en boosters door de CDC met Fauci. (En de belachelijke 'goedkeuring' afgedwongen door het Witte Huis).

Overigens was een van de initiatiefnemers voor de start van de WHO een Chinees, en met China heeft de WHO erg strakke banden. Dat blijkt ook wel uit de manier waarop allerlei zaken die niet kloppen rond de start van de ‘pandemie’ onder het vloerkleed zijn geschoven en daar worden gehouden. Ondanks (schijn)onderzoeken met o.a. onze ‘eigen’ virologe uit Rotterdam.

Door de ‘overname’ door de industrie van de WHO, waar landen de ogen voor sluiten omdat ook zij deels afhankelijk zijn geworden van diezelfde industrie, kon de WHO ook de bizarre beslissingen nemen om de kennis van de afgelopen 100 jaar over onder andere mondkapjes, lock downs en quarantaine in de prullenbak te gooien. En daar een andere – niet wetenschappelijk gesteunde – wending in te nemen. 

Ik begrijp met deze kennis nu ook de eigen video-opnames van het WHO-congres begin december 2019 over de veiligheid van vaccins. Voorafgaand aan dat congres stond het wetenschappelijk hoofd van de WHO, Dr. Soumya Swaminathan, in een videoboodschap de vaccins aan te prijzen als 100% effectief en veilig, goed onderzocht en gevolgd…….
Een uitgebreide beschouwing ervan met ondertiteling vond ik bij toeval en tot mijn verrassing op YouTube: een uitzending van Highwire met Del Bigtree. (Even terugspoelen naar het begin als je vanaf het begin wilt kijken).

Tijdens het congres gaf ze beschaamd en met gebogen hoofd toe dat dat allemaal niet waar is. Dat ze eigenlijk geen idee hebben wat de vaccins doen en hoe veilig en effectief ze zijn. Wat de toevoegingen doen, wat voor mogelijk nadeel ze hebben. Hett werd helemaal niet gevolgd. Er zijn helemaal nooit goede onderzoeken geweest. Ook het mechanisme van de vaccins (dus vóór de mRNA waarvan we nog minder weten) en de hulpstoffen was onbekend. Een zeer korte 9 minuten samenvatting zonder ondertiteling.

Een antropologe (Prof. Heidi Larson) tijdens het congres vermeldt zelfs dat de zogenaamde antivaxxers met bijna al hun argumenten gelijk hebben en dat het tijd is om die term antivaxxers niet meer te gebruiken, en dat het tijd wordt transparanter en eerlijker te worden, om hen serieus te nemen. Om argumenten te gebruiken in plaats van leugens en dreigementen.

Ik weet het natuurlijk niet, maar achteraf vraag ik me af of dit het kantelpunt was voor de industrie. Het moment waarop de industrie heeft gedacht ‘nu of nooit’. Als we nu niet iets doen......
Als deze opnames van het congres meer openbaar waren geworden, bijvoorbeeld via de media – maar ja, die zwicht al onder het juk van de advertentie-inkomsten van die industrie – zou het afgelopen zijn met de vaccin-macht van de industrie, met het gedogen van alle leugens door de bevolking wereldwijd. 

Dan zouden oogkleppen wegvallen en zouden mensen niet meer alles geloven en daarbij vergeten dat diezelfde industrie veel middelen via list en bedrag op de markt heeft gekregen. Bovendien zijn allerlei patenten verlopen, en dreigde de industrie in een dal te geraken zonder deze nieuwe ontwikkelingen.

Onlangs stond nog in de kranten dat de VN ruim 400 miljoen tekortkomt om te zorgen dat de bevolking in Ethiopië te eten heeft. Ik dacht ‘als Bill Gates echt een filantroop zou zijn, zou hij daar z’n geld aan geven in plaats van aan de bedrijven die zogenaamde geneesmiddelen en vaccins produceren waardoor hij via de aandelen nog rijker wordt….’

Ik weet niet of je het boek van de Duitse cardioloog hebt gelezen getiteld ‘De Cholesterol Leugen’, maar hij beschrijft daarin met naam en toenaam de hele geschiedenis hoe het zover is kunnen komen dat mensen wereldwijd middelen slikken die mogelijk kwalijker zijn dan de kwaal. Via instituutjes en zogenaamde ‘beloningen’ voor artsen die deden wat ze wilden….

In feite doordat al vlak na de tweede wereldoorlog is begonnen stapje voor stapje een voedingsbodem te scheppen voor zo’n soort coup. Stapje voor stapje – ik was daar als huisarts later onderdeeltje van (dat is te zeggen, mijn praktijk mocht meedoen in het ‘onderzoek’, en ik voelde vanaf het begin dat het niet klopte) – werden artsen bewerkt en zogenaamd geholpen bij hun keuzes. En gaandeweg werd de wereld ervan overtuigd en via protocollen verplicht de anti-cholesterol middelen te gebruiken en voor te schrijven.

(de gelijkenis met nu zal geen toeval zijn).

Het lijkt op wat er nu met de vaccins/WHO gebeurd is. Stap voor stap overgenomen en via sympathiek ogende mensen zijn wij allemaal in dezelfde valkuil getrapt als met de statines: de hele wereld denkt dat wat de WHO zegt dat goed is ook goed is. En zo zitten we met z’n allen in een soort gevangenis van een grote industrie. In een wereldwijd experiment. 

En dat zou niet erg zijn als het bevorderlijk zou zijn voor onze gezondheid, maar net als dat met de statines meestal niet zo is, is dat ook nu met de vaccins niet zo. En niet met de lock downs (die alleen maar nuttig waren om ons vaccins te laten prikken als ‘bevrijding’), niet met het verbod van goedkope werkzame middelen, niet met de quarantainemaatregelen, niet met de mondmaskers en misschien zelfs wel niet met de 1,5 meter.

De WHO blijkt dus een wolf in schaapskleren.
En dat geldt helaas voor meer mensen en instanties.

De kunst voor ons is (gezond) in leven te blijven en te blijven genieten van dit leven wat we als ziel in ons lichaam mogen beleven. Daartoe is het goed om wakker te blijven, om alert te zijn. Om door te hebben wie de wolven en wie de schapen zijn…..

Verdeel en heers is een van de wapens van de wolven.
Ik kan denk ik één ding kan verklappen: de wolven zijn niet de mensen om je heen die ten aanzien van het vaccin anders denken of andere beslissingen nemen…..blijf elkaar daarom respecteren! Ook al begrijp je de ander niet of kun je het er niet mee eens zijn. Dit zijn ook slechts ‘schapen’.

Het zijn de wolven die het gevaar zijn!

Het was even zoeken, omdat de documentaire op veel plaatsen is verwijderd, zelfs op Vimeo. Maar hier is ie te zien. Een docu waar heel veel tijd, geld en energie is gestoken, maar die ontluisterend is over de WHO die we allemaal zo hoog hebben zitten. 

(helaas na een herrie-reclame en zonder NL ondertiteling, maar toch....)

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Inleiding:

Bud Abbott en Lou Costello waren samen een Amerikaans duo, met veel succes rond de tweede wereldoorlog, en speelden o.a. in een Broadway revue.

Een bekend sketch is ‘Who’s on First’ (wie staat er op het eerste); het gaat om 2 mannen die een baseballwedstrijd bijwonen, waaraan de spelers ‘who’,’what’ en ‘I don’t know’ meedoen.
En uiteraard leidt dat tot een eindeloze discussie/dialoog……..

De volgende discussie is min of meer gebaseerd op die dialoog, en laat de waanzin van deze tijd zien. Het is pijnlijk grappig. (ik heb hem vertaald, want kreeg hem in het Engels)

Bud     Je mag hier niet binnen

Lou      Waarom niet?

Bud     Wel, je bent niet gevaccineerd

Lou      Maar ik ben niet ziek!

Bud     Dat doet er niet toe

Lou      Maar waarom mag hij daar wel naar binnen?

Bud     Omdat hij gevaccineerd is

Lou      Maar hij is ziek!

Bud     Het is goed, iedereen hier is gevaccineerd

Lou      Wacht even. Zeg je dat iedereen hierbinnen gevaccineerd is?

Bud     Ja

Lou      Maar waarom kan ik dan niet naar binnen als iedereen gevaccineerd is?

Bud     Omdat je hen ziek maakt

Lou      Hoe kan ik ze ziek maken, als ik NIET ziek ben en zij gevaccineerd zijn?

Bud     Omdat je niet gevaccineerd bent

Lou      Maar zij zijn gevaccineerd

Bud     Maar ze kunnen nog ziek worden

Lou      Maar wat doet het vaccin dan?

Bud     Het vaccineert

Lou      Dus gevaccineerden kunnen geen COVID verspreiden?

Bud     Oh nee, dat kunnen ze net zo gemakkelijk als ongevaccineerden

Lou      Ik weet niet eens meer wat ik moet zeggen, Kijk, ik ben niet ziek

Bud     Oké

Lou      En die man die je binnen liet is ziek

Bud     Klopt

Lou      Dus waarom kan ik niet naar binnen?

Bud     Omdat je niet gevaccineerd bent

Lou      Ik vraag niet wie wel of niet gevaccineerd is

Bud     Ik vertel je hoe het is

Lou      Maakt niet uit, ik doe mijn masker op

Bud     Dat is goed

Lou      Kan ik nu naar binnen?

Bid      Absoluut niet

Lou      Maar ik heb een masker!

Bud     Maakt niet uit

Lou      Gisteren mocht ik binnen met een masker!

Bud     Weet ik

Lou      Waarom dan vandaag niet. Als je zegt omdat ik niet gevaccineerd ben, breek ik je arm

Bud     Hou je rustig man

Lou      Dus het masker is niet goed genoeg meer?

Bud     Nee, het is nog goed

Lou      Maar ik mag niet naar binnen?

Bud     Klopt

Lou      Waarom niet?

Bud     Omdat je niet gevaccineerd bent

Lou      Maar het masker voorkomt dat de virussen eruit komen

Bud     Maar mensen kunnen nog steeds je virussen oppikken

Lou      Maar ze zijn allemaal gevaccineerd

Bud     Ja, maar ze kunnen nog steeds ziek worden

Lou      Maar ik ben niet ziek!

Bud     Maar je kunt ze nog steeds ziek maken

Lou      Dus maaskers werken niet?

Bud     Maskers werken oké

Lou      Dus hoe kan ik in hemelsnaam mensen ziek maken als ik niet ziek ben en ik een
             masker draag?

Bud     Derde Honk!

Lou      Wacht, Wat?

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

De Olympische spelen zijn weer achter de rug.
De een zal het realistisch en de ander surrealistisch noemen, maar er was te weinig publiek (geen) en er waren te veel mondkapjes.

En wat ik vooral sneu vind is dat er nogal wat sporters werden uitgesloten van dat waar ze 5 jaar voor hadden getraind op basis van regeltjes die meer nattevingerwerk zijn dan gebaseerd op wetenschappelijke feiten. Bijvoorbeeld: je hebt je (al tegen je zin in) laten vaccineren omdat dan alle beperkingen zouden verdwijnen, hebt geen klachten, en kan dan toch niet meedoen omdat een test positief blijkt te zijn.

Bovendien werden alle sporters in een bad van stress gedompeld omdat ze telkens maar weer moesten afwachten of zij de volgende waren die positief zouden testen. ‘Kan ik wel afmaken waarvoor ik hier kwam, of moet ik straks ook naar het quarantaine-hotel?’.

Maar goed, dat was de negatieve kant.

Van die ander kant heb ik genoten. Met name van het plezier wat veel sporters hadden in wat ze deden. En van de diversiteit, niet alleen in soorten sport, maar ook in soorten mensen. In beleving.

Op alle mogelijke manieren verschilden sporters van elkaar, en op allerlei andere mogelijke manieren waren ze verbonden en gelijkgericht

De manieren waarop de emoties werden geuit door de verschillende sporters, zowel uit verdriet als uit vreugde. Ik heb veel tranen zien vloeien. En nog veel meer soorten uitingen van vreugde gezien.

Het was zowel teleurstellend als verfrissend om te zien dat in het land van de techniek en de perfectie de communicatie nogal eens te wensen overliet. Waardoor bijvoorbeeld de Nederlandse dameswielrensters wellicht het goud misliepen. It’s all-in the game.

Over wielrennen gesproken, die sport is een mooi voorbeeld van hoe je met samenwerking verder kunt komen. Enerzijds zie je dat als een ploeg of zelfs ploegen samenwerk(t)en om bijvoorbeeld iemand in te halen, dat vleugels geeft. En dat competitie – elkaar niet een overwinning gunnen – maakt dat uiteindelijk alleen degene die zich daaraan onttrekt kan winnen. De anderen worden vleugellam.

Maar de mooiste dingen van deze spelen waren die waar de mens in de sporter boven kwam drijven.

De laatste dag, het bijna laatste onderdeel, was de marathon voor mannen. Voor Nederland deden er 3 mensen mee in de bijna onmenselijke hitte van Sapporo (hoewel het bij de dames kennelijk nog warmer was). Een daarvan was Abdi Nageeye. Deze man is geboren in Mogadishu (Somalie), liep al langere tijd verschillende langere afstanden als Nederlander, en won in 2015 zijn eerste Nederlands Kampioenschap op de marathon. Hij heeft het Nederlands record in handen, en belandde de afgelopen jaren een aantal malen in de top 10 op internationale marathons. De vraag was of dat nu ook zou lukken in deze uitdagende weersomstandigheden (heet en hoge vochtigheidsgraad). Voor ik verder ga, moet ik zeggen dat deze atleet en stichting in het leven heeft geroepen om arme en kansloze kinderen in Somalië te helpen. Het zegt iets over het soort mens

Uiteindelijk bleven er steeds minder mensen over en liep er één man weg, de op dit moment ongenaakbare marathonloper Eliud Kipoche. Die ging alleen op weg naar goud. Daarachter dunde het steeds verder uit. Er bleven er 4 en later 3 over achter de koploper. Nageeye liet zich enige kilometers voor de finish even uitzakken en kwam weer terug. Hij voelde zich goed en dacht erover weg te lopen bij de anderen, maar bij die anderen zat ook zijn loopmaatje Abdi, een Belg. Die had het wat moeilijk. Dus besloot hij te blijven en hem aan te moedigen. Op de laatste honderden meters voor de finish hield hij zich zelfs in bij zijn sprint voor zilver om zijn maatje in woord en gebaar mee te trekken.

En zo kwam hij glunderend met een brede lach over de finish. Niet alleen omdat hij tweede was geworden, maar omdat hij ook zijn maatje aan een bronzen plak had geholpen….

Dat is ook sport. En wellicht hebben jullie ook de hoogspringers (mannen) gezien, een Italiaan en een Quatarees. Ze kenden elkaar al jaren en zo’n wereldje van topspringers is natuurlijk beperkt, je komt elkaar overal weer tegen. Maar toch.
Ze hadden allebei een zekere hoogte gespringen, en op de volgende hoogte haalden ze het allebei niet. En aan zo’n gouden plak zit ook nog een geldbedrag vast.

Ze zouden om de zege kunnen springen door toch weer op een andere hoogte die hoogte proberen te halen. Wie dat in de minste pogingen zou doen, zou dan goud winnen.

Ze praatten even met elkaar en toen de official begon uit te leggen wat de opties waren, werd hij in de rede gevallen met de vraag “kunnen we allebei goud hebben?”. Op zijn ja, maar…… werd hij verder genegeerd en vlogen de twee atleten elkaar om de nek om vervolgens ieder op hun eigen manier een feestje te maken, te springen, te rollen, te gillen, etc. Ze waren door het dolle heen. Ze gunden elkaar het goud zo erg, dat ze afzagen van een barrage, van een verdere strijd. Het elkaar goud gunnen maakten hen uitzinnig van vreugde.  

Wat ook mooi was om te zien bij deze spelen was dat er een aantal mensen waren die er een tijdje waren uit geweest omdat ze het niet meer zagen zitten, de stress te groot werd, of ze wilden uitzoeken of dit echt was wat ze wilden.

Mooi, omdat ze daarna met meer plezier terug waren gekomen. Omdat ze waren gaan inzien dat je vooral plezier moest hebben en dat trainen en keihard werken oké is als het maar onderdeel is van plezier.

Als je mijn blog over scheppen volgt, zal je herkennen dat plezier ook juist de voorloper is van succes. Sterker nog, een vereiste voor succes.

Mij viel op – maar ik keek misschien met een gekleurde bril – dat de mensen die veel plezier hadden, die relatief ontspannen de sport benaderden, het meest succesvol waren.

Hoe dan ook, ik heb van deze spelen bewuster en intenser genoten dan van vorige door onder andere bovengenoemde zaken.
En aangezien alle gekte van nu nog lang niet voorbij is en het de vraag is hoe Parijs 2024 eruit zal gaan zien, koester ik deze herinneringen alvast en hoop tegelijkertijd op een nog mooiere ervaring in 2024, hopelijk ontdaan van al die zaken die niets met sport te maken hebben.

Sporters, bedankt voor deze ervaringen, ik ben jullie oprecht dankbaar! 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

In de serie ‘’Missing Links” op Gaia (een netflix-achtige instantie met wat meer aandacht voor het bewuster worden en spiritualiteit; ook met een abonnement) met Gregg Braden heeft Greg het met enige regelmaat over compassie.

Ook al omdat hij vertelt hoe het harmoniseren van hart en hersenen met behulp van compassie maakt dat we niet alleen zelf meer in harmonie komen, maar ook bij bijvoorbeeld ons onbewuste kunnen. Ik zal het daar over hebben in de blog over scheppen (aflevering 20 denk ik). Daar ook de uitleg over de harmonisatie.  

Hij vertelt dat sympathie betekent dat je ziet (herkent) dan de ander lijdt, dat empathie maakt dat je het lijden van de ander ervaart (identificatie met de lijdende), en compassie zou zijn dat je het lijden waarneemt, observeert, zonder erin betrokken te worden.

Deze uitleg nam ik in me op, maar het voelde niet als een complete uitleg. Compassie leek zoveel meer dan dat.

Ik was dan ook blij met de boeddhistische monnik Gelong Thubten die een wat vollediger uitleg gaf.

Compassie is volgens hem het expanderen ('uitzetten','vergroten') van het hart, het verbinden met alle zielen, puur, onvoorwaardelijk, één met allen. Dat is wat ik eerder miste. Deze definitie voldoet m.i. beter.

Eigenlijk zouden we allemaal compassie moeten hebben naar iedereen. Dat zou de wereld mooier maken. Maar dat is niet hoe het is.

Compassie wordt vaak begrensd, met name door het ego.

Er zijn volgens Thubten (Gelong schijnt monnik te betekenen, Thubten is zijn naam) 4 soorten begrenzing:

  1. Verwachtingen – vaak hebben we compassie met mensen, maar verdwijnt dat ineens als ze bijvoorbeeld ondankbaar zijn. Het blijkt dus in die gevallen zeker niet onvoorwaardelijk, we willen er iets voor terug, zoals dankbaarheid of erkenning.
  2. Voorkeuren – vaak hebben we wel compassie met de een en niet met de ander, we hebben duidelijke onze voorkeuren over mensen waarmee we wel of niet compassie hebben
  3. Vaak ook is compassie het gevolg van een emotionele trigger; als we beelden zien van mensen die ernstig lijden kunnen we compassie opbrengen, maar als het lijden wel meevalt is er geen compassie.
  4. Tenslotte kan compassie ook overweldigend zijn en ons machteloos, hulpeloos of boos en gefrustreerd maken omdat we er niets mee kunnen. Het kan ons ook ‘koud’ maken om dezelfde reden. Denk aan daklozen of bedelaars.

Je ziet, vaak is compassie beperkt tot bepaalde regels of op bepaalde voorwaarden. Terwijl compassie eigenlijk iets onvoorwaardelijks zou moeten zijn betrekking hebbende op iedereen.

We zouden het verborgen lijden moeten zien.

Wat dat betreft is compassie ook het niet oordelen als je niet weet waar je het over hebt.
Ik moet denken aan iemand die zich hufterig gedraagt, en waarvan je niet begrijpt waarom iemand dat doet. Het klopt zo niet met wat je zou verwachten of met wat je zelf zou doen. Alleen dat al zou moeten maken dat je je afvraagt waarom die ander zo anders reageert. Compassie maakt dat je niet oordeelt, maar nieuwsgierig bent.  

Ik mis die compassie vaak in onze wereld van vandaag. Compassie is te vaak begrensd door allerlei voorwaarden. Egoïsme beperkt compassie.

En niet te vergeten de 4e eerdergenoemde reden, het niet met het lijden om kunnen gaan.

Ik kan me herinneren dat we in een Belgische stad waren, ik weet niet meer welke, wellicht Brugge. En daar waren wat bedelaars. Soms ook vrouwen, die hun kinderen gebruikten als middel om te bedelen. Het maakte me boos. Iets soortgelijks maakte ik ook in een Duitse stad mee. De manier waarop gebedeld werd maakte me boos. Het was ‘overdone’.

Nu, achteraf, denk ik ‘waarom werd ik boos’? Doordat ik boos werd gaf ik ook niets aan die mensen. Ik had zoiets als ‘doe gewoon, stel je niet zo aan, probeer geen misbruik te maken van de goedheid van mensen’. Maar was dat wel terecht?
Misschien was dit wel hun manier om toch aan geld te komen (wat voor ons vreemd is omdat we denken dat het allemaal zo goed geregeld is qua steun en bijstand, maar is dat wel zo?).   

Mijn compassie werd beperkt in dit geval door frustratie. Ik kon er niets mee, ik wist niet wat ik ervan moest denken. Het stuitte me tegen de borst.

En ik zeg niet dat het goed of fout was, net zomin als het gedrag van die ander goed of fout was, maar mijn compassie – die er anders wel was geweest – werd dus beperkt door het m.i. overdreven gedrag van die andere waar IK niet mee om kon gaan. 

Overigens is compassie niet iets wat je voor een ander doet, je doet het misschien wel meer voor jezelf. Echte compassie maakt dat je je verbindt met het universum, met iedereen. Het maakt dat je beter bij de universele kennis kan, beter bij je eigen bron kan. Beter contact kunt maken met ‘hoe je het ook noemt’ (God, moeder natuur, het Universum, het Al, Allah, Boeddha, de Bron, etc.).

Compassie maakt dat je je beter voelt qua stemming, dat je je meer gesteund voelt, dat je je meer één voelt met al het andere, en dus krachtiger.

Je hoeft niet altijd de ander te begrijpen om toch compassie te hebben. Maar compassie volgt wel op sympathie en empathie. Je moet wel het lijden kunnen zien, herkennen; en je moet wel het lijden van de ander kunnen ervaren (en weer loslaten!).

Maar compassie is ook op dat punt een stuk prettiger, omdat je in tegenstelling tot empathie niet meelijdt, niet erin betrokken bent…..(en toch ook één bent).

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Liemarvin Bonevacia (geboren Curacao) liep vandaag – 2 augustus 2021 – een halve finale op de 400 meter die ervoor zorgde dat er voor het eerst een Nederlander in de finale van die 400 meter op de Olympische Spelen staat. Ook nog in een nieuw Nederlands record.

Maar dat is niet waarom het een mooi mens is.

Ja, letterlijk is het een mooi mens om te zien, maar ook dat is niet wat ik bedoel.
De afgelopen jaren werd Churandy Martina (geboren Willemstad) ook regelmatig geïnterviewd en ook hij toonde zich een dankbaar en mooi mens. Ik genot van al die interviews. De inborst van deze twee mensen, de dankbaarheid, de manier waarop ze in het leven staan

Bonevacia had ik nog nooit gehoord. Vandaag voor het eerst.
Even voor de context voor wie niet gekeken hebben: er waren 3 halve finales waarop 7-8 lopers. Van elke halve finale gingen de eerste twee door en daarbij kwamen de twee die van de overige lopers de beste tijd liepen. In totaal dus 8 lopers naar de finale.
Liemarvin liep in de eerste halve finale, en werd derde. Hij was dus afhankelijk van de andere tijden en moest een tijdje wachten tot de andere halvefinalisten hadden gelopen.
Uiteindelijk was hij een van de twee ‘tijdsnelsten’ en stond in de finale.

Bij het interview was ie wild enthousiast, ongelooflijk blij.

Op de vraag of hij zich erg druk had gemaakt over het wachten op de uitslag, was zijn antwoord ongeveer “Nee, het is zoals God het wil, ik heb mijn uiterste best gedaan en wat het dan wordt is zoals het is”.

Dus je doet jouw werk, je uiterste best, je geeft alles, en dan…..
Dan geef je je over aan het grotere, aan ‘God’, aan het Universum, aan hoe je het ook wilt noemen en hoe je het ook ervaart. Het is niet (meer) in jouw handen.

Je kunt je dan enorm druk maken en winnen of doorgaan het allerbelangrijkst vinden, of je geeft je over. Het is allemaal goed, je kunt niet meer dan je uiterste best doen.

En “Als ik het niet gehaald had, dan was dat zo, dan was het ook goed”.

Gevoel voor betrekkelijkheid, voor bescheidenheid, voor dankbaarheid. Tevreden zijn met zoals het 'valt', wetende dat je niet meer kan doen dan je best. 

Hij bedankte letterlijk alles en iedereen (='God') voor zijn succes. Zelfs de kijkers, de verslaggevers, iedereen die hij maar kon bedenken. Dankbaarheid omdat er in hem werd geloofd.

En op de vraag of hij het ‘hogere’ om hulp had gevraag:
Nee, natuurlijk niet, je gaat God niet vragen een ander slechter te laten lopen zodat ik naar de finale kan”. “Iedereen verdient het te winnen en een finaleplaats te hebben”…

Een groot man. Een mooi mens. Iemand die me stil maakt.  

Een voorbeeld voor velen.

Liemarvin, wij moeten jou bedanken

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn