Geneeskunde en nepnieuws 1

Nepnieuws lijkt iets van de afgelopen jaren, maar is in feite al veel ouder. Homeopathie heeft daar al mee te maken sinds ik het ging bestuderen (en ongetwijfeld ook daarvoor).
Dan heb ik het over het begin van de jaren tachtig. En elke keer als er homeopathische succesverhalen waren, nam het nepnieuws toe. In de allereerste plaats van een groepje bekrompen en verzuurde artsen die zich de vereniging tegen kwakzalverij noemde. Maar ook toen deden de media al mee om de publieke opinie naar de hand te zetten van de industrie.

En ik begrijp het ook wel een beetje. Mensen willen graag zekerheden, ook al zijn het schijnzekerheden. En als iets niet grijpbaar is (letterlijk), of als iets niet begrepen wordt, dan kun je ervoor kiezen het niet te willen zien of zelfs te willen ontkennen.
En omdat veel mensen op de automatische piloot leven en überhaupt weinig nadenken over wat ze doen, beseffen de meeste mensen niet eens (ook de intelligente niet) dat ze iets wegmoffelen omdat ze het niet begrijpen.

Maar hoe dan ook, als we het wegmoffelen, het ontkennen, het niet willen lezen of horen, dan is de twijfel weg en kunnen we doorgaan zonder storing……
Ik was ooit bij een apotheker, en die man zag dat homeopathie werkte. Maar toch beweerde hij dat een ‘verdunning’ boven de 23 niet kon werken omdat er dan geen molecuul meer in zat. En dat bleef hij ook volhouden, ondanks de voorbeelden die het tegendeel bewezen.

Persoonlijk zag en ervoer ik dat veel van wat ik als ‘zekerheden’ had geleerd tijdens mijn studie geneeskunde niet klopte. En hoe meer ik me dat bewust werd, hoe meer ik zag wat niet klopte. Het maakte me na 2 jaar als huisarts behoorlijk depressief. Had ik daar de afgelopen 10 jaar voor gestudeerd? Ik dacht dat ik mensen beter ging maken en zag steeds meer in dat ik dat niet deed, dat ik slechts meedeed aan die schijnzekerheid die (reguliere) geneeskunde heet.
Schijnzekerheid, omdat de diagnosemogelijkheden grandioos zijn (maar ook beperkt tot het fysieke), maar de therapeutische mogelijkheden voor het grootste deel schijn. Vaak gaf ik middelen – omdat ik dat had geleerd – aan mensen met een acute aandoening die zonder die middelen ook waren genezen (en misschien wel beter omdat hun eigen lichaam het dan had gedaan en zich had getraind in waarvoor het uitgerust is: het bestrijden en corrigeren van tijdelijke verstoringen, een natuurlijk proces).

En nog meer gaf ik herhaalrecepten aan mensen met chronische klachten en moest dan denken dat ik die mensen daarmee genas; immers zolang ze de medicijnen slikten hadden ze geen last. Maar is dat genezen? Ik begon het me af te vragen. En besloot op zeker moment: Nee! Dit is geen genezen, dit is mensen een rad voor de ogen draaien. Het is het spekken van de industrie zonder dat iemand er echt beter door wordt, al is er wel de schijn dat het beter gaat (heb je het weer: ‘schijn’).

Bovendien was er een vreemde ontwikkeling die inzette in de periode dat ik nog huisarts was. Tijdelijke aandoeningen werden langzamerhand tot chronische, levenslange benoemd. Vroeger was een maagzweer een tijdelijk fenomeen. Je hield rust, kreeg een dieet, en je maagzweer genas. Je had bovendien iets geleerd over het waarom van de maagzweer en je had een poos thuis gezeten, dus je wist hoe je je levensstijl moest veranderen. Betere lessen in heling waren er niet. En leerde je er niet van, dan kreeg je dezelfde ellende opnieuw. En hopelijk leerde je er dan wel van.............

Wordt vervolgd............

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn