Heel interessant is wat er gebeurt nu iedereen in de ban is van of wordt gehouden door het corona-virus. 

Artsen gaan zich zorgen maken over het wegblijven van patiënten. 

Nu weten we van vroeger periodes als artsen niet konden werken of staakten, dat er sowieso minder mensen dood gingen. Niemand heeft zich ooit afgevraagd hoe dat kwam, maar het feit blijft. 

Als ik terugdenk aan mijn periode op de EHBO tijdens mijn opleiding schat ik in dat zo'n 90% van de mensen die daar kwamen met het idee dat ze een hartinfarct hadden, omdat ze pijn op de borst hadden, geen hartinfarct had maar meestal hyperventileerde. Ik wil niet zeggen dat die 90% voor niets kwam, maar er was in elk geval niets ernstigs aan de hand. 
Daarnaast kwamen ook veel mensen met blessures t.g.v. ongevalletjes uiteindelijk slechts horen dat het een kneuzing of verstuiking was en dat het 'vanzelf' weer overging. 

Bovendien, er wordt nu veel minder gesport en er is veel minder verkeer. Dus er zijn ook veel minder letsels.

Als ik kijk naar de huisartsenpraktijk kwam het grootste deel van de mensen met klachten die vanzelf ook wel over waren gegaan. En een niet onbelangrijk deel van de mensen kwam voor controles die net zo goed minder vaak zouden kunnnen. En weer een ander deel kwam vooral voor herhalingsrecepten, waarbij ik zelf graag controle wilde uitoefenen. Deze 3 categorieën van mensen waren verreweg het grootste deel van de bevolking van het spreekuur, en konden op zich net zo goed wegblijven over een langere periode. De herhaalrecepten konden immers per telefoon (of tegenwoordig mail). Blijft over de enkeling die nu iets heftigs heeft (wat dan ook vaak niet iets ernstigs blijkt te zijn).

Daarnaast weet ik van mijn co-schappen verloskunde dat in weersomstandigheden die niet lekker waren baby's ineens besloten langer te blijven zitten. In die omstandigheden waren er ineens geen bevallingen. We zien dus dat het lichaam zich op de een of andere manier soms aanpast aan omstandigheden.

In vraag me daarom af of de artsen die zich nu zorgen maken dat patiënten wegblijven en denken dat dat voor de patiënten niet goed is (ik hoorde al kankerartsen beweren dat dit 5-10 jaar effecten zou hebben), niet hun gedachten zouden moeten omkeren en zich afvragen hoe het komt dat patiënten ze nu minder hard nodig hebben. En of het juist niet iets goeds is. 

En misschien zouden artsen ook eens na moeten gaan denken over een andere aanpak van de gezondheidsklachten, zodat mensen niet bij elke klacht tot chronisch patiënt worden gemaakt, maar dat een ziekteproces wordt opgelost in plaats van weggestopt achter pillen. Nadenken over echt 'helen' in plaats van symptomen bestrijden

Als nu al meer dan 60% van de mensen chronische klachten heeft, en we zien dat cijfers over Corona uit Italië wijzen op 99% van de mensen op de IC met onderliggende kwalen (lees chronische ziekte), en hier blijkt dat meer dan 80% van de mensen op de IC overgewicht heeft, wordt het dan niet eens tijd dat artsen wakker worden? 
Dat ze zich gaan afvragen wat voor 'geneeskunde' ze bedrijven, waardoor al die chronische klachten ontstaan en/of voortduren? 

Want hoe normaal is het dat de spreekuren vol zitten, soms dagen tevoren al? Dat hoort toch niet? Mensen horen gezond te zijn. Raar dat artsen zich dus zorgen maken dat er nu geen mensen op het spreekuur komen. Zo zou het moeten als de geneeskunde een geneeskunde was, een kunst die mensen heelde. 

Samuel Hahnemann ('grondlegger' van de homeopathie): "De hoogste roeping van een arts, zijn enige roeping, is zieke mensen gezond maken - helen, zoals dat wordt genoemd". 

Ik sluit me bij Hahnemann aan. 

P.S. Misschien klinkt het veroordelend wat ik hierboven schrijf.
Maar ik heb altijd gevonden dat ik als arts mensen moest beter maken en niet tot chronisch patiënt maken. Daarom heb ik ook altijd gezocht naar een betere vorm van geneeskunde, en ben ik ervan overtuigd dat als artsen van verschillende geneeswijzen zouden samenwerken - met als doelstelling een optimale gezondheid van hun patiënt - dat het voor de patiënt het beste zou zijn.

Maar ik ben ook door schade en schande wijs geworden: dat zit er voorlopig niet in. De reguliere artsen zijn min of meer gehersenspoeld en lopen onbewust aan de hand van de farmaceutische industrie, en hebben geen oog voor 'alternatieven', ze denken dat het niet beter kan dan wat zij doen. Want 'we hebben zo'n fantastische geneeskunde'. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn