Wat is ziekte?

Los van het feit dat een groot deel van de wereld behoorlijk ziek lijkt op dit moment, en ik bedoel dan niet de patiënten, is het antwoord op deze vraag afhankelijk van hoe je ernaar kijkt.

Op Wikipedia las ik het volgende:

“Ziekte is een tijdelijke lichamelijke of psychische aandoening die een organisme belemmert in het normale functioneren. Een ziek organisme is uit zijn evenwicht, er is sprake van een verstoorde homeostase. Ziekte gaat vaak gepaard met symptomen die wijzen op de abnormale toestand. Een gegeven ziekte kan beschreven worden aan de hand van de symptomen waarmee de ziekte zich openbaart, of aan de hand van de onderliggende oorzaken”.

Laat ik vooropstellen dat iemand die geen klachten heeft niet ziek is. Dat is niet helemaal waar, want we ontwikkelen allemaal dagelijks kankercellen en als ons immuunsysteem niet goed genoeg is kunnen die cellen zich tot een kanker ontwikkelen, maar zelfs dan is de vraag of we wel ziek zijn zolang er geen symptomen, geen klachten zijn. Ik maakte verschillende secties mee waarbij tumoren werden gevonden die er al jaren waren zonder dat iemand er klachten van had gehad……… mensen waren door iets anders overleden (ongeval, hersenbloeding, etc.)

Maar in het algemeen geldt dat we niet ziek zijn als we geen klachten hebben. We zijn juist ziek omdat we klachten hebben.

We zijn ziek door de symptomen, de klachten die optreden ten gevolge van een verstoring in het evenwicht tussen alle organen en weefsels.

 En dan nog zou ik daar een nuance in willen aanbrengen. Want we zijn niet een chemische fabriek (al worden we wel zo behandeld) die als er iets uit balans gaat steeds meer uit balans gaat tot de explosie volgt. We zijn in eerste instantie een zichzelf corrigerende diersoort. Ons mechanisme is tot op grote diepte in staat zelf de eigen verstoringen op te lossen.

Als we maar zijn voorzien van de juiste hoeveelheid voor het leven belangrijke ingrediënten zoals vitaminen, mineralen, spoorelementen, en voeding.

Als er een verstoring optreedt, of dat nu is door voedsel, door een bacterie of een virus, of andere factoren, gaat het lichaam eraan werken het probleem op te lossen.

Dat zorgt voor de eerste verschijnselen die we in de gewone geneeskunde ‘klachten of symptomen’ noemen. Eigenlijk is het hele beeld van een griep zonder complicaties het beeld van een zichzelf corrigerend lichaam, van een lichaam wat zelf z’n probleem oplost. We kunnen daar op verschillende manieren naar kijken, omdat ‘ziek zijn’ nu eenmaal vervelend is. Maar in feite is het een prachtig staaltje geneeskunst van ons lichaam.

Het lichaam zorgt voor koorts om het virus en eventuele bacteriën af te remmen of zelfs te doden, zorgt voor het eruit werken van eventueel ‘gif’ als dat nodig is door braken en/of diarree, zorgt voor malaise om ons wat af te remmen en het lichaam enige rust te geven. Bovendien treedt het vaak op als we een grens over zijn gegaan (te hard gewerkt, te ongezond geleefd, te slecht geslapen, te veel emoties) en fluit het ons terug. En het lichaam maakt tegelijk afweerstoffen aan tegen de ziekteverwekker, zodat we de volgende keer voorbereid zijn en eerder reageren.

Overigens merken we van de meeste ziekteverwekkers niets, omdat het lichaam die al onschadelijk heeft gemaakt voor we ook maar verschijnselen krijgen.

Persoonlijk heb ik verkoudheid en griep ook nooit als ziekte gezien, maar meer als een reactie van het lichaam op een disbalans, waarbij schoon schip werd gemaakt en het verdedigingssysteem van het lichaam weer even werd getraind. Even vervelend, maar heel nuttig.

Maar goed, de eerste verschijnselen zijn dus eigenlijk vooral de reactie van het lichaam om dat wat uit balans is te herstellen.

Een lichaam wat voorzien is van de noodzakelijke primaire behoeften laat zien dat het na die eerste verschijnselen gewoon voorbij is, dat we ‘beter’ zijn. Vaak letterlijk en figuurlijk, omdat menigeen zich na een ziekte juist sterker voelt. Alsof er ‘opgeruimd’ is, alsof er nieuwe energie is aangeboord.

Maar als het ‘t lichaam ontbreekt aan bijvoorbeeld bepaalde vitamines of mineralen, waardoor de cellen en dus de weefsels niet optimaal kunnen werken, is het niet onlogisch dat het lichaam niet zelf in staat is om de ‘foutjes’ of de ‘gevolgen van de indringer’ te kunnen corrigeren. De kans op complicaties is dan groter en de noodzaak tot hulp van buiten ook. Soms zie je dat mensen wel op lijken te knappen, maar in een energietekort blijven hangen. Vooral bij ouderen (en bij COVID zelfs bij jongeren) zie je soms dat het maanden kan duren voor ze hun energie weer terug op het oude niveau hebben. 

Op de IC’s in deze COVID-tijd bleek niet voor niets dat meer dan 90% van de doden een te lage vitamine D spiegel had en dat er vrijwel geen mensen overleden met een erg goede spiegel. Vitamine D is kennelijk van cruciaal belang, net als we dat weten van vitamine C. Beide heel belangrijk voor de weerstand. Daarom is het nog steeds zo wonderlijk dat de overheid dit niet adviseert (maar er is heel veel wonderlijk in deze tijd).

Hoe de hulp eruit zou moeten zien als die nodig is, is een volgend punt van discussie. Dat hangt ervan af hoe je de mens ziet. En natuurlijk is dat ook afhankelijk van de ernst van de aandoening en de situatie. Hebben we wel de tijd om te kijken wat het lichaam zelf zou kunnen, of moeten we direct levensreddend ingrijpen, desnoods met chemische (slechts) symptoombestrijdende middelen? 

Immers, zijn we een natuurlijk wezen wat reageert, en zou moeten worden behandeld, overeenkomstig de natuurwetten of de natuurlijke wetten? Zouden we het lichaam moeten ondersteunen in de juiste basisbehoefte en de natuurlijke processen tot herstel? Zodat we de levenskracht ondersteunen en weer volledig herstellen? 

Of zijn we slechts een ‘zak’ met chemische reacties waarin we industrieel gemaakte chemische stoffen kunnen stoppen om de reacties in die zak te veranderen? Hebben we maling aan de natuurlijke origine en doen we alsof een onnatuurlijke chemische benadering beter is? Ook als is de kans groot dat dat niet leidt tot een volledig herstel maar tot een chronische ziekte, waardoor we kwetsbaar blijven? 

(Die afweging geldt uiteraard op de momenten dat we een keuze hebben - zoals in feite heel vaak - en niet met de rug tegen de muur staan en levensreddend moeten handelen. In dat laatste geval maakt het immers niet uit hoe we het doen, als we het leven maar redden!)

En uiteraard is preventie (ik bedoel dan geen vaccins, maar ondersteuning in de vorm van de basisbehoeften) de allerbeste stap.  

Wordt vervolgd……….

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn