Met enige regelmaat bedenk ik me hoe blij ik ben dat ik geen huisarts (meer) ben.

Als dat wel zo was, had ik mee moeten doen met het geven van vaccins aan mensen waar dat helemaal niet nodig is én aan mensen waarbij het misschien nuttig zou kunnen zijn, maar mogelijk ook hun laatste zetje... 

Ik zou dan tegen mijn intuïtie en gezonde verstand in moeten gaan, om niet met de hele medische wereld te botsen. Mijn ervaring met de huisartsenpraktijk – en ik had een paar alternatieve collega’s! – is dat het gros van de artsen alles voor zoete koek slikt wat de artsen die boven hen in de rangschikking staan zeggen.
Hoewel ik de kennis van huisartsen gemiddeld behoorlijk hoog inschat, vaak hoger dan de specialist (die slechts op zijn/haar gebiedje iets meer weet), is het toch vaak zo dat huisartsen het beleid volgen van de specialisten in de omgeving, en die weer die van de hoogleraren in de omgeving. En natuurlijk de adviezen van het RIVM!

Er zijn wel wat huisartsen kritisch, zoals de huisarts uit Enschede die onlangs zijn twijfels liet horen over de veiligheid van de vaccins nadat een relatief gezonde patiënte van hem na het vaccin was overleden. Maar het merendeel vaart blind op wat bijvoorbeeld het RIVM zegt.

In een drukke praktijk is het ook een stuk makkelijker om niet te veel na te hoeven denken over wat je doet. En laat ik eerlijk zijn, omdat ik kritisch keek naar mijn eigen handelen en mogelijkheden in de huisartsenpraktijk besloot ik te stoppen. Dus goed voor je carrière is het niet om al te kritisch te zijn. Aan de andere kant verbaast het me niet dat zoveel jonge artsen in opleiding ermee stoppen. Enerzijds is de belasting van deze mensen enorm groot, anderzijds worden ze geconfronteerd met hetzelfde als ik destijds: een hoop theoretische bla-bla over de geweldige geneeskunde, maar in de praktijk zie je dat eigenlijk nauwelijks genezen wordt en vooral langdurige chronische medicatie wordt voorgeschreven. Dat is toch niet waarom je geneeskunde ging studeren?

En natuurlijk zijn de sensationele operaties geweldig, en is sowieso de acute geneeskunde vaak zeer nuttig, maar alle chronische interventies zijn een beetje pappen en nathouden.

Maar goed, ik hoef dus niet te prikken, en dat is maar goed ook. Ik was huisarts toen de griepprik werd ingevoerd. Ook toen zag ik al de noodzaak van die prik niet, en dat hebben de onderzoeken sindsdien alleen maar bevestigd. Al weten ook bij die onderzoeken de voorstanders creatief de cijfers in hun voordeel te buigen, waardoor ze nog steeds jaarlijks rijkelijk worden gegeven. Vooral omdat emoties (en het effect van reclames) krachtiger zijn dan ratio. Als mensen mij vroegen wat ik van de (noodzaak tot) griepprik vond, was ik daar eerlijk in. Ik gaf er dan ook minder dan de meeste van mijn collega’s. Ik had er geen behoefte aan de natuur te forceren en medische handelingen uit te voeren bij mensen waarbij dat helemaal niet nodig was.

De industrie doet zolang ik me daar bewust van ben al z’n best om zoveel mogelijk mensen tot patiënt te maken. En het liefst langdurig en blijvend. Daarom is er ook zo weinig onderzoek naar antibiotica. Daarbij heb je een kuurtje van één tot enkele dagen van nodig en dan ben je ‘beter’. Daar is geen lol aan, daar is (te) weinig te verdienen.
En daarom ook zijn er de laatste tientallen jaren met regelmaat ziekten bedacht of uitvergroot zodat mensen pillen zouden gaan slikken. Of er werden associaties gelegd met ziektes zodat vaccins konden worden gelanceerd. Een paar voorbeelden eruit:

Depressie was een van de eerste ziekten die werden uitvergroot op die manier. Uit onderzoeken zou blijken dat 1 op de 4 mensen depressief zou zijn. Prompt gingen artsen ineens veel meer antidepressiva voorschrijven aan mensen waarbij ze niet zo goed wisten wat ze met de klachten moesten, omdat ze lang niet aan 25% van de mensen antidepressiva voorschreven. De mensen waar ze niet zoveel mee konden zouden dan misschien wel depressief zijn? Kijk, zo werk de industrie. De afgelopen vele jaren blijkt telkens weer dat antidepressiva net zo goed werken als placebo, maar nog steeds wordt er miljarden aan antidepressiva voorgeschreven.

De 'statines' tegen cholesterol, wat zo slecht zou zijn. Dit is wellicht het grootste voorbeeld en ook het meest winstgevende. Hoewel steeds meer blijkt dat het allemaal niet waar is, en dat het zelfs schadelijk is, is decennialang de waarheid geweest dat het absoluut noodzakelijk was (ook stierf er geen persoon minder door). En nog worden ze aan de lopende band voorgeschreven omdat iets wat eenmaal in het hoofd van artsen zit er bijna niet meer uit te krijgen is. Heel slim van de industrie! 

Een ander voorbeeld is impotentie. Hoewel er ongetwijfeld mensen zijn die daar last van hebben (en als er echte impotentie is, moet je daar ook iets mee doen), werd er via de media zoveel over impotentie vermeld, dat mensen zich al snel niet meer potent genoeg gingen vinden. Sterker nog, mensen voelden zich sneller tekortschieten, terwijl ze normaal functioneerden. En er kwam een soort gedachte dat je op elk moment met een pilletje kon zorgen voor een opgewonden lichaamsdeel. Alsof dat alles is waarom het gaat bij vrijen.

En natuurlijk het vaccin tegen baarmoederhalskanker. Er werd een relatie bedacht tussen een virus en baarmoederhalskanker. Ik zeg bedacht, omdat er enerzijds geen keihard bewijs is (of in elk geval is wordt het door nogal wat mensen bestreden) en anderzijds de virusstammen in het vaccin te beperkt zijn om goed te beschermen als het wel zo zou zijn dat die relatie er echt is.
Het gevolg is een vaccin wat al jong aan mensen wordt gegeven om een baarmoederhalskanker vele tientallen jaren later misschien te voorkomen. En natuurlijk heeft er geen tientallen jaren onderzoek plaatsgevonden om te bewijzen dat het echt beschermt. Dat is bedacht aan de hand van onderzoek van enkele jaren en theoretiseren over de bescherming. Maar intussen zijn er vele meiden wereldwijd geïnvalideerd door die vaccins en in Amerika zijn er zelfs rechtszaken van ouders van jongens die sedertdien ernstige schade hebben opgelopen. In Amerika zijn ook vele jongens gevaccineerd omdat er is bedacht dat jongens het virus ook zouden kunnen overbrengen…….Bovendien komen er steeds meer verhalen over jonge gevaccineerde vrouwen die nu op veel jongere leeftijd baarmoederhalskanker hebben…..zal ook wel toeval zijn zeker?

Wat bij de jongens speelt is dat er wordt beweerd (en meer is het niet) dat je een virus niet zou overbrengen als je gevaccineerd bent. De logica van die gedachte heb ik nooit begrepen. Mogelijk zal je niet ziek (of minder) worden nadat je via een vaccin min of meer beschermd bent omdat je afweerstoffen hebt gemaakt via een onnatuurlijke prikkel, maar het is niet zo dat virussen acuut dood neervallen als ze daarna op je komen…. Sterker nog, nu het beter uitkomt dat we elkaar heel erg besmetten (om vaccins te slijten), blijkt een virus vele uren to dagen op oppervlaktes te blijven.......

Er is geen enkele reden om te denken dat je daarom geen virussen zou kunnen overbrengen. Het is alleen niet zo dat je grote ladingen zult creëren omdat je geen weerstand hebt, maar doorgeven van virussen is absoluut niet onlogisch.

Toch is dat wat wel wordt beweerd, zonder dat het zo is. Bij mazelenepidemietjes blijkt na goed onderzoek soms dat het virus is in/overgebracht door een gevaccineerde. Overigens is het ook niet onmogelijk dat mensen na een vaccin met een (levend verzwakt) virus dat virus verspreiden. Hoe kan het anders dat in de Oekraïne waar nauwelijks mazelen voorkwam, vele tientallen meiden zijn overleden en honderden in het ziekenhuis belanden nadat er massaal werd gevaccineerd (omdat de vaccinatiegraad heel laag was, moest dat van de EU)?

Het doet een beetje denken aan al die ouderen die nu vrij snel na de Covid-vaccins overlijden, en waarvan ook de samenhang wordt ontkend. Ze zouden dan net voor het vaccin zijn besmet en omdat het vaccin nog niet genoeg heeft kunnen doen kwamen ze te overlijden. Maar niet voor niets weigerde ik te vaccineren als mensen iets onder de leden hadden. Als iemand al niet optimaal is, moet je het lichaam niet extra gaan belasten door het via een onnatuurlijk manier tot forse onnatuurlijke actie aan te zetten.

Elk jaar sterven er kennelijk een aantal mensen na de griepprik, dat is een te accepteren aantal omdat vele anderen zouden worden gered. Als je dat gelooft. Maar dit jaar is er al een veelheid daarvan gestorven na het C-vaccin. We zijn nog nauwelijks begonnen met vaccineren. En omdat er wordt gekeken naar hoeveel mensen het vaccin hebben gekregen is dat aantal beperkt. Maar…..heel veel van die mensen hadden het vaccin helemaal niet hoeven te krijgen. Dus dat aantal is kunstmatig vertroebeld. M.i. sterven er op deze manier mensen onnodig. Zeker nu blijkt dat velen na de vaccins toch positief testen of mutanten hebben.

Als je bedenkt dat het vaccin dus lang niet 100% beschermt (je kunt nog steeds ziek worden en 85% van de positieven werd al niet ziek), en je het virus gewoon kunt doorgeven ook na een vaccin, er bovendien veel te weinig onderzoek is gedaan naar juist de kwetsbare mensen, kun je je afvragen of je dit vaccin wel zo uitgebreid en breed zou moeten geven. Sterker nog, ik neig het misdadig te noemen. Dat zou het namelijk enige tijd geleden geweest zijn als je een medicament aan mensen geeft zonder dat het echt nodig is terwijl het niet lang genoeg onderzocht is. Maar nu ineens mag het niet alleen, het word je bijna opgedrongen.

Maar de wereld is al een tijdje de kluts kwijt. Toen ik een paar jaar geleden werd uitgenodigd voor de griepprik en mijn huisarts liet weten dat ik die niet wilde, ook de komende jaren niet, kreeg ik van de assistente een berichtje dat ze me als ‘weigeraar’ zou noteren.

Wie is nu gek? Ik heb geen griepvaccin nodig, zie er het nut niet van in en onderzoeken laten zien dat het ook niets toevoegt, en ik ben een ‘weigeraar’?

Ik zei al dat ik blij was geen huisarts meer te zijn. Dit soort zaken versterken dat gevoel alleen maar. Stel je voor dat ik (mijn) patiënten in een verzorgingshuis zou vaccineren, en ze zouden daarna overlijden terwijl ze nog helemaal niet in de direct omgeving van de hemelpoort waren? Ik zou daar nauwelijks mee kunnen leven. Ik zou me een beetje een moordenaar vinden.

Overigens: ik heb elk jaar na griepprikken mensen gezien die maandenlang energieloos waren en kwakkelden. En ‘natuurlijk kwam dat niet door de prik’, al begon het wel direct daarna. Tot ik bedacht dat ik het misschien homeopathisch kon neutraliseren met een homeopathische potentie van het vaccin. Binnen een paar dagen waren ze weer de oude, ook als ze het pas na een half jaar kregen. Hoezo kwam het niet door het vaccin? 

Geen enkel vaccin is onschuldig omdat het ’t lichaam aanzet tot een reactie die niet op een natuurlijke manier gebeurt. Bij een natuurlijk opgelopen ziekte ontstaat er ziekte, en geneest het lichaam zichzelf om daarna i.h.a. sterker te zijn geworden. Een prikkel van het afweersysteem door middel van een vaccin is heel wat anders dan de natuurlijke ziekte.

Wat nu wereldwijd gebeurt, is nog meer mensen chronisch patiënt maken via C-vaccins die bij herhaling gegeven moeten gaan worden. Angst is helaas het wapen wat wordt gebruikt. En al die mutaties die er steeds opduiken belooft niet echt dat het adequaat aangepakt kan worden. Dus al die beloofde vrijheden kunnen we voorlopig vergeten. De ‘paspoorten’ slaan vooralsnog nergens op, omdat geen gevaccineerde minder gevaarlijk is dan een niet gevaccineerde.

En dus zullen de maatregelen wel voortduren………….wat mensen nog meer het gevoel zal geven dat ze de vaccins moeten nemen om het weer ‘normaal’ te krijgen. 

Maar mijn grootste angst is nog dat al die vaccins juist zullen leiden tot nog meer chronische ziekten en zwakkere mensen. Die dan weer vatbaarder voor andere virussen zijn, en dus weer meer vaccins nodig hebben………..
Bovendien worden de vaccins nu gewoon veranderd zonder zelfs de matige en te korte onderzoeken die er nu waren, want ze moeten beschermen tegen de mutaties…..de industrie heeft een vrijbrief………heel eng.

Wat ben ik blij dat ik die gekte alleen maar hoef te observeren en er geen deel van hoef te zijn, er niet aan hoef mee te werken.

Maar - en daar moet ik eerlijk in zijn - als huisarts had ik helemaal geen tijd om alle ins en outs over allerlei onderwerpen te bestuderen (dat heb ik nu wel), en liet ik dus ook sneller mijn oren hangen naar de mening van officiële instanties als het RIVM en de artsenverenigingen. Desalniettemin had ik mijn gezonde verstand en mijn  intuïtie. En ik ben bang dat ik het erg moeilijk mee gehad zou hebben, omdat alles in me zou schreeuwen dat hier heel veel (veel te veel) niet klopt. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn