Heb je dat nu ook?

Dat je geniet van deze mooie dagen?
Dat je het gevoel hebt dat het voorjaar eraan komt?
Dat je de vogeltjes ziet feestvieren omdat het zonnetje wat meer schijnt?

Dat eventjes alles wat iets minder fraai is, verbleekt…….
Dat onooglijke mondmaskers, avondklok en beperkingen minder belangrijk lijken?
Dat je de tuin in wilt, de natuur in, de vrijheid in?

Maar ach, we hebben gezien dat massa's mensen dat hebben, alsof er een wekker is afgegaan. Ze willen de natuur in, naar het strand, naar de bossen, naar de duinen, naar de groene gebieden. Als kuddedieren eindeloos in de rij en file op weg naar het strand…..

Hier in Heemskerk is het in de zomer tijdens de vakanties met mooi weer normaliter behoorlijk druk in de duinen. Het rare is dat het de afgelopen weken doordeweeks, ook bij het koude weer, drukker was dan in die zomers. Bij ons is het nooit zo druk als in Wijk aan Zee of Castricum (Bakkum), omdat je daar met de auto tot bijna aan het strand kunt komen en je bij ons een flink stuk moet fietsen of lopen. En toch was het dus druk, ergerlijk druk soms.

Voor mensen die zelf geen tuin hebben, of op een flat wonen, begrijp ik dat ze de natuur opzoeken. Zelf vind ik de natuur ook heerlijk, maar ik kan net zo goed genieten van onze eigen tuin (al is het nu nog niet zo kleurrijk, en geniet ik ’s zomers van lange stukken fietsen in de natuur), zeker als het alternatief is dat ik bij het lopen in de duinen continue mensen zie en hoor.

Dat is namelijk niet waarom in de natuur inga. Ik wil dan met de natuur zijn, van de natuur genieten, van de vogels die zingen, de bloemen die als bij toverslag verschijnen, de bomen die steeds groener worden, de zonnestralen die door de takken vallen, van het feit dat ik juist geen mensen zie, etc.
Daarom zal je me in de zomer ook niet zoveel op het strand zien als het mooi weer is. Hoogstens ’s avonds als Hanneke naar de zonsondergang wil gaan kijken (en het haar lukt me daarvoor helemaal naar het strand te laten fietsen) ……

Wij mensen hebben energie nodig om te kunnen functioneren. We hebben zonnestralen nodig, net als planten dat nodig hebben. Misschien maakt dat wel dat dit soort dagen zo lekker zijn.  Het is wat lichter, de zon piept er steeds vaker wat door, mensen worden wat minder prikkelbaar. (In tegenstelling tot het moment dat het ineens heel warm wordt, want dan worden ze juist weer prikkelbaarder).

Het is een soort bevrijdend moment, ondanks de ‘corona-gevangenschap’ is het een moment van even diep ademhalen, van verfrissing, van ruimte.

Ik heb vanochtend heerlijk Qigong staan te doen in de achtertuin, in een T-shirt. En ik bedacht me dat het pas 22 februari was. Enige jaren geleden kregen we begin maart nog een bergje sneeuw………het is een tijd waarin het kan verkeren. Ik genoot. Van het moment, van de energie, van het zonnetje, van de vogeltjes, van de rust. 

Hoe dan ook, ik ben dankbaar voor deze zon, voor deze warmere dagen, voor deze verandering van spijs, voor de lichtpuntjes die dit alles ineens lijkt te geven. De meeste mensen zullen er niet bij stilstaan, maar ik zie om me heen hoe mensen uit hun schulp komen, een praatje maken, hoe kinderen lekker met elkaar buiten spelen, het geeft even lucht voordat het weer kouder wordt en het meer binnen zitten wordt…….

En in deze tijd is lucht belangrijker dan ooit. Echte lucht, zuivere lucht, die je kunt inademen zonder iets voor je mond. Gewoon als normaal mens. Alsof het ook een normale tijd is.

Heel eventjes waan ik me in zo’n tijd………..

Heerlijk.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn