In de periode dat ik serieuzer over het leven ging nadenken, was Den Uyl met zijn gevleugeld uitspraken van ‘aan de ene kant, en aan de andere….’..vaak te horen.
Los van wat je van Den Uyl vindt of vond, het leerde mij dat er altijd meer kanten aan een zaak zitten dan we op het eerste gezicht denken.

Toen ik op de middelbare school (HBS) belandde, moest ik dingen afleren die ik op de lagere school had geleerd. Het bleek anders te zijn. Dat verbaasde mij. Waarom had ik dingen geleerd die niet klopten? 

Toen ik op de universiteit begon te studeren, bleek ook dat dingen die ik op de HBS had geleerd niet klopten en dat ik die moest vergeten. Het was toch anders. Opnieuw was ik verbaasd. 

En tussendoor had ik ook privé een aantal zaken meegemaakt die me hadden doen inzien dat de waarheid vaak anders is dan ie lijkt of dan mensen hem doen lijken, of op z’n minst nogal rekbaar is.

Maar eerlijk is eerlijk, ik was altijd al leergierig (niet zozeer kennis, maar ik wilde begrijpen), ik wilde van veel dingen precies weten hoe het zat. Toen ik begon met studeren, begon ik ook met echt veel boeken te lezen. Ik kocht vooral veel boeken over sociale psychologie. Ik wilde weten waarom en hoe en…..
Waarom doen mensen wat ze doen, waarom is er geweld, waarom doen mensen onlogische dingen?

En al tijdens mijn studie waren er vele momenten dat ik het gedrag van de artsen die mij moesten opleiden niet begreep of zelfs niet kon uitstaan. Ik vond dat mensen niet menswaardig werden behandeld, dat artsen bot en ongevoelig waren, dat patiënten niet serieus werden genomen, dat zelfs huisartsen niet serieus werden genomen.

Ik begrijp nu dat ik behoorlijk empathisch ben en me qua gevoel heel gemakkelijk in de ander kan/kon verplaatsen (als huisarts was dat een geweldig voordeel, maar tegelijkertijd kon het heel slopend zijn), en dat veel artsen dat helemaal niet zijn. Misschien maakt het ook wel dat ik daarom altijd zo op zoek ben naar de waarheid, naar onomstotelijke, onweerlegbare, altijd geldende waarheid. Die voor iedereen geldt. 

Het zorgde voor hele diepgaande discussies met mijn enige echte langdurige vriend (net iets meer dan 40 jaar) die onlangs overleed. Hij was onderzoeker, wetenschapper. Hij meende dat dat wat wetenschappelijk werd bewezen de waarheid was, en dat kon morgen anders zijn. Ik vond mezelf ook wetenschapper, maar zocht naar een altijddurende waarheid. Ik denk dat ik het spiritueler, dichter bij de bron zocht.
Nu begrijp ik dat ik op zoek was naar 'wijsheid' en hij naar kennis, hoewel hij op een aantal gebieden ook een wijs man was!

Ondanks het feit dat ik heel veel geleerd heb en met veel opleiders en hoogleraren goed kon opschieten, leerde ik ook dat al die figuren waar zoveel mensen tegen opkeken gewoon mensen waren met hun beperkingen. Dat ze bovendien op hun kleine gebiedje veel wisten, maar daarbuiten waren ze soms wereldvreemd. Dat ze bij een feestje soms ook de beest uithingen, net als de huisartsen waarmee ik later soms uitging. Gewoon mensen dus.

Ook leerde ik toen al dat heel veel gewoon niet klopte. Dat veel beweringen en zelfs ‘wetten’ in de geneeskunde zo lek als een mandje waren. Dat ze soms wel en vaker niet klopten. En in de praktijk later zag ik dat nog veel meer. Bovendien zag ik ook vrijwel niemand genezen door mijn toedoen als arts (in elk geval niet met reguliere medicatie) maar wel steeds meer mensen chronisch ziek worden en/of kanker krijgen.

Het was daarom voor mij soms heel frustrerend. Ik kon van de interacties genieten, van de contacten met een grote diversiteit aan patiënten. En alle artsen-bijeenkomsten ging ik steeds meer als poppenkast ervaren, als rollenspel ook. Toen ik ten onrechte een tuchtzaak aan mijn broek kreeg, zei de advocaat “u moet het zien als een rollenspel”. Ik wist direct wat hij bedoelde, maar misschien was het ook wel het moment dat ik besloot te stoppen als regulier arts. Als zoiets essentieels als het verdedigen van je integriteit een rollenspel moet zijn, wat is de rest dan? Waar ben ik dan mee bezig?

Ik ben me altijd al bewust geweest dat we zelf ons leven inkleuren, de ene keer met mooie felle- of pastelkleuren, de andere keer met sombere donkere kleuren. Maar zelfs dat is soms lastig, want heel veel mensen zijn zich dat niet bewust en wijzen naar een ander of een instantie. Ze laten hun leven en stemming bepalen door een ander. Niet dat mij dat nooit gebeurt hoor, ik ben ook maar een mens.

Maar ik heb dus geleerd te willen weten waarom dingen gebeuren, wat waar is van de dingen die worden beweerd, wat de oorzaak van iets is, wat de beste remedie voor iets is, wat…..
Ik heb wel eens gedacht dat ik wantrouwend was, maar dat is het niet. Ik wil gewoon weten hoe en waarom. Als iemand iets beweert, geloof ik dat dus niet zomaar, want ik wil het waarom weten. 
Aan de andere kant kan ik een bewering met uitleg zo accepteren, zelfs als ie loodrecht staat op alles wat tot dat moment werd gedacht, mits de uitleg sluitend is. 

Dat kan lastig zijn. Onlangs las ik een uitstekende uitleg over waarom het hele verhaal van besmettingen met bacteriën en virussen wellicht niet is gebaseerd op echte wetenschap, maar op frauduleus onderzoek destijds en aannames die grond missen. Het zijn wetmatigheden geworden en daarmee de 'waarheid' in de geneeskunde. Het zou zo maar waar kunnen zijn, als je naar de details kijkt. Maar het gooit het hele model van de huidige geneeskunde overhoop. Wat natuurlijk toch vooral een verdienmodel is geworden. Lastig dus. 

Ik vertelde al dat het empathische erg vermoeiend kan zijn (alle empathische mensen zullen dat beamen), maar het nieuwsgierige, het willen weten, het zoeken is ook een soort van vloek. Wel een waar ik overigens dankbaar voor ben.

Dat brengt me in deze tijd. Corona-tijd. Ik zag net een video waarop professor (emeritus) Pierre Capel uitlegde dat het vaccin de genetische expressie (dus de genetica, het DNA) op vele manieren verandert en dat interferon (onze krachtige bescherming tegen infecties) vrijwel uitgeschakeld wordt. Ik stuiter inmiddels niet meer, als ik dat al ooit deed, maar ik zie het en neem het waar. Het maakt me niet boos, doet eerder pijn, zorgt voor teleurstelling. We zitten in een tijd waarin we gedwongen worden iets te accepteren wat onze gezondheid benadeelt, zo niet vernietigt (zeker op termijn). 

Bijna tegelijk lees ik een stukje over Jack Spijkerman die gevaccineerd was (!), met allemaal geteste mensen (!) op de tribune bij Ajax – Dortmund stond, en toch besmet raakte. En die dan zegt “ik begrijp dat sommigen die wappies een klap tegen hun hoofd zouden willen geven”. Ik lees het nog een keer, en denk dan “het vaccin werkt niet en de testen ook niet, en dan zijn de ongevaccineerden de schuld?”. Het maakt me stil, van onbegrip. Hoe denk je dan? Als je al denkt. En intussen beïnvloedt zo’n stomme uitspraak heel veel mensen.

Normaliter maakte het niet zo uit of je ‘wakker’ was, of op de automatische piloot draaide en gewoon deed en dacht wat de maatschappij als ‘normaal’ beschouwde. Bovendien waren er dan vaak ministers die wel wakker waren en de maatschappij daarmee beschermden. Dat was ik elk geval zoals ik de eerste kamer destijds zag. Destijds omdat de eerste kamer toen nog de wijze heren en dames waren, terwijl ze nu meedoen in de politieke steekspelletjes en optelsommetjes, en ook lijden onder de massapsychose van de onzichtbare vijand. 

De eerste kamer is de eerste kamer niet meer en de tijd is er een die raar is. Een waarin niet de landen individueel meer uitmaken wat er gebeurt (al denken ze dat nog wel), maar zich hebben uitgeleverd aan de WHO en de UN.
De WHO is vorig jaar met nieuwe regels gekomen en heeft op langdurige ervaring gebaseerde medische bevindingen in de prullenbak gegooid om nieuwe dingen te verordenen die vooral goed voor de industrie waren en niets bijdroegen aan de gezondheid.

Vanaf het eerste moment gingen bij mij alarmbellen rinkelen en wilde ik het naadje van de kous weten. Het klopte toen al niet. Het was niet logisch, medisch niet logisch, menselijk niet logisch. Ik weet dat ik de enige niet ben, gelukkig. Maar het betekent wel dat ik met mijn verworven kennis en nieuwsgierigheid nogal afwijk van wat de gemiddelde mens op de automatische piloot denkt en vindt. De meeste mensen denken namelijk wat de overheid en media hebben bedacht als ‘verhaal’.

Ik ga nu niet in op alle details, die heb je al kunnen lezen in andere blogs.

Ik wil een voorbeeld noemen. Nog vorige week loofde iemand die ik voor intelligent houd Bill Gates om wat hij betekent voor de wereld. Nu heb ik de afgelopen jaren af en toe minder goede dingen van de man gehoord, dus op het moment dat hij van alles met deze pandemie te maken had, werd ik nieuwsgierig.
En als ik me daarin verdiep, blijkt dat deze weldoener vooral weldoet als hij daar zelf aan verdient en echt filantropisch is hij dus niet. Vooral doortrapt. Eerder de nerd die Microsoft ontwierp en zo z’n eigen weinig empathische visie heeft over hoe de wereld gered moet worden, (nadat ie eerst in brand is gestoken). In zijn voordeel. Hij heeft een grote vinger in de pap bij de WHO en bij de media.
Hij is nu ook al bezig met de WHO te pushen tot een werkgroep die tientallen miljarden dollar moet gaan kosten en die bezig moet zijn met de volgende pandemie….., met chronische vaccinaties. Want in zijn visie kun je alles met vaccins verhelpen. Vandaar dat er nu met vaccins meer positieve gevallen zijn dan vorig jaar zonder......

Maar dit beeld, wat ik kreeg door feiten te verzamelen, staat dus haaks op wat de meeste mensen denken te moeten vinden op basis van de beperkte en eenzijdige informatie via de media.

Jezelf informeren en ‘wakker’ zijn was tot aan corona al niet altijd leuk gezien de soms andere kijk en informatie, maar nu tijdens deze fase in ons leven, is het af en toe een vloek. Af en toe denk ik dat het makkelijker zou zijn gewoon onwetend te zijn, gewoon te doen wat iedereen zegt, gewoon met de stroom mee te drijven……

Maar een ander moment prijs ik mezelf gelukkig dat ik datgene wat ‘God’ me gegeven heeft niet misbruik maar juist gebruik: de bovenkamer, het 'denkraam' volgens Olie B.Bommel. Die misschien ook wel de verbinding is met ‘God’, met het Universum.
En ik realiseer me dat ik niet zoveel mensen ‘alternatief’ had kunnen helpen als ik in de stroom was meegegaan. Dat ik een minder goede dokter was geweest als ik met de stroom was meegegaan. De grote stroom bedoel ik, want ik ben op mijn eigen stroom gegaan, soms wat afwijkend van die grote.

Als arts heb ik leren nadenken, leren kritisch te zijn (vooral overigens naar de farmaceutische industrie), leren analyseren, leren wikken en wegen, leren tussen de regels door te luisteren. Maar vooral ook was er mijn zesde zintuig, dat gevoel van ‘niet pluis’, van de alarmbel.

Dat zal ik eeuwig dankbaar zijn, alleen al omdat dat vele levens heeft gered waar alleen het verstandelijk denken dat niet gedaan zou hebben.

Maar juist dat zesde zintuig, dat ‘gevoel’, is nu heel lastig. Het laat me voortdurend weten dat de dingen niet kloppen, dat de gladgestreken gezichten op de persconferentie een show staan op te voeren met minachting van de mensen in dit land.

Dat al het gezwets over wetenschap dat de maatregelen ‘bepaalt’ helemaal niets met wetenschap te maken heeft, want de wetenschappers die het wel weten worden buitenspel gezet of weggezet als complotdenkers. Net als de duizenden artsen die laten weten het er helemaal niet mee eens te zijn.

Toen ik gisteren via een appje probeerde op een site te komen, werd dat geblokkeerd. Mijn i-phone zei dat er geen veilige serververbinding was, mijn computer – met Norton als bescherming – dat het een gevaarlijke site was.
Nieuwsgierig zocht ik naar meer informatie. Ik kwam op een google-site die een hele opsomming gaf van gigantisch veel sites die niet te vertrouwen waren omdat ze nep-nieuws zouden geven.

Daarop stonden o.a. veel van de sites van Amerikaansen natuurartsen waar ik ongelooflijk veel van geleerd heb ten aanzien van echt gezondheid bevorderen, maar ook de site van greenmedinfo (de grootste wetenschappelijke databank om therapieën te vergelijken, of naar alternatieven te zoeken). En de Buitenparlementaire Onderzoekscommissie (BPOC2020), en zelfs Greenpeace. Kortom iedereen die maar enigszins kritisch is op wat er gebeurt

Dat is dus hoe we gemanipuleerd worden door BigTech. Niet alleen via de zoekmachine, door wat ze je willen laten zien als je iets zoekt, maar ook door nuttige sites als ‘fake’ en ‘slecht’ te bestempelen of zelfs te blokkeren.

Dat weet ik nu omdat ik nieuwsgierig ben, omdat ik de waarheid zoek. En dat is wat ik bedoel. Ik had het misschien liever niet geweten, maar ik kan niet anders dan de waarheid zoeken. Ook al is die niet absoluut en niet eeuwig. En vaak ook helemaal niet leuk.
Hoe fijn het ook is dat het me veel kennis heeft opgeleverd die ik kan gebruiken om mezelf staande te houden en evengoed te genieten van dit leven, het is ook een vloek.

Het veroordeelt me – ik veroordeel mezelf – tot niet behorende bij de massa. Als huisarts was ik een beetje geïsoleerd van ‘de gemiddelde mens’ door het beroep en de ‘status’, nu ben ik dat door die vloek die maakt dat ik waarachtigheid zoek. Het is bijna alsof je 'niet normaal' bent. 

Maar wat klaag ik, in China werden Falung Gong leden in gevangenissen gestopt omdat ze zoeken naar de waarheid belangrijk vonden en de communistische partij daar niet van gediend was.

Ik ben nog vrij en gezond. Want dat is mijn keuze. En dat blijft ook zo, als het aan mij ligt. 
En dat zou ik iedereen toewensen! Daarom blijf ik schrijven. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn