Blog Algemeen

75 jaar vrijheid

Het had een gigantisch feest moeten worden, maar het werd een anticlimax.

Gisteren al een vrijwel lege Dam waar onze koning met gevolg een krans mocht leggen en een speech houden. Ik weet niet of het opzet was, maar zijn verhaal over zijn overgrootmoeder was groot nieuws, en dat leidde de aandacht af van de leegte, van de verdrietige leegte.

Het feest over 75 jaar bevrijding is niet in het water gevallen, maar weggevaagd. Weggevaagd door een onvrijheid die ons nog nooit door de overheid werd opgelegd. Natuurlijk, het zal ergens wel voor ons eigen welzijn zijn, maar het feit blijft en dat maakt het een anticlimax.

We mogen niet met elkaar in elkaars voelbare nabijheid feestvieren of zelfs vertoeven. We mogen niet uiting geven aan ongenoegen over iets door met elkaar samen te scholen en te demonstreren. We mogen onze kleinkinderen niet knuffelen, onze geliefden in het verpleeghuis niet bezoeken. In de gevangenis mag je nog bezoek ontvangen, maar in het verpleeghuis niet…….(en dit zijn juist mensen die de oorlog hebben meegemaakt, die hadden het extra moeten vieren, met hun kinderen).

Ik zeg dit allemaal niet om dingen erger te maken, want er zijn ongetwijfeld ergere dingen, maar laten we dit jaar en deze situatie ook niet vergeten. Er was nog nooit zo’n onvrijheid buiten oorlogstijd. Ik denk ook niet dat mensen zich ooit zo angstig om elkaar heen bewogen hebben. Ik zie in de ogen van veel mensen op straat of in een winkel angst.

Los daarvan is er in het westen een enorme censuur gaande via de social media en de media omtrent tal van onderwerpen, zoals onder andere natuurlijke geneeskunde, vaccinaties (we mogen de nadelen niet weten, en evenmin alle leugens over de veiligheid, al zette de WHO het op de eigen site), vitamines C en D (inclusief de leugens hierover van onze overheid die indruisen tegen wat er wetenschappelijk bekend is), 5G (honderden internationale rapporten over de onveiligheid, maar de overheden vinden het veilig – heeft dat wel of niet te maken met de miljarden die ze er aan verdienen en de macht die ze erdoor krijgen in de vorm van o.a. ‘crowdcontrole’).

Dus laten we ophouden met te beweren dat we zo’n geweldige vrijheid kennen. Er is geen oorlog oké, hoewel, ik hoor regelmatig zeggen dat er oorlog is – met een virus……

Anderzijds, voor mij zit vrijheid vooral in ons hoofd, in onze mind. Je kunt vrij zijn in gevangenschap en gevangen in vrijheid. Het is belangrijk hoe je je voelt. En dat je weet dat je daar iets aan kunt veranderen.

Hoewel het me irriteerde dat ik de afgelopen maanden niet kon doen wat ik wilde – niet omdat ik ervoor koos, maar omdat het me werd verboden om bijvoorbeeld te tennissen of om gewoon een winkel in te lopen of mijn kinderen te omhelzen – heb ik me geen moment onvrij gevoeld.

En ondanks het feit dat het me mateloos kan irriteren dat de waarheid niet via facebook of YouTube of Instagram of via Google kan worden verkondigd over diverse onderwerpen, voel ik me daar niet onvrij door. Ik realiseer me dat onze vrijheid wordt beperkt, zeker als het gaat om het horen van de waarheid (welke dat ook mag zijn), maar persoonlijk heb ik het gevoel dat ik alle vrijheid nog heb.

Ik kan naar buiten en een wandeling maken, maar bovenal kan ik zelf mijn keuzes maken. Ondanks al die censuur kan ik via de juiste wegen nog steeds heel veel informatie vinden.
Ik kan me verbinden met het universum door mijn armen met de ogen dicht uit te strekken en de wereld om me heen te voelen, ik kan genieten van de planten en diertjes in de tuin.

Maar dat is niet eens wat ik bedoel. Wat ik bedoel zijn de keuzes om zelf te bepalen wat ik doe met een situatie. De keuze om zelf een situatie in te kleuren, zelf de waarde toe te kennen aan een situatie, zelf te bepalen hoe en wat je voelt.

In de huidige situatie kun je kiezen voor negativiteit, voor klagen, voor protesteren, voor het in de fik steken van zendmasten, voor depressief worden, voor je ellendig voelen en wijzen op alle nadelen en beperkingen, of anderen de schuld geven van…..

Maar je kunt er ook voor kiezen het als een pauze te zien. Een pauze in het deels nutteloos achter onze eigen staart aanrennen, een pauze in het nodeloos uitputten van deze aarde, een pauze om na te denken over de onzinnige overvloed van 3x per jaar met vakantie, een pauze om na te denken over de onzin van bedrijven die bij miljardenwinsten toch honderden of zelfs duizenden mensen ontslaan omdat ze er niet zijn voor de werknemers maar voor de aandeelhouders. Een pauze om na te denken over al de onzin die we (ver)kopen en die leidt tot nog meer vervuiling van onze aarde. En pauze om na te denken over onze band met de natuur en over onszelf als stukje van die natuur, als onderdeel van die natuur. Een pauze om na te denken over onze eigen gezondheid en hoe we die kunnen verbeteren zonder al die pillen van de farmaceut. Een pauze om na te denken over het idee dat we een soort van superras zijn verheven boven de natuur of toch gewoon een eigenzinnig zoogdier wat denkt de natuur z’n wil op te kunnen leggen (wat dus niet lukt blijkt nu weer). Een gelegenheid om meer te lezen, meer bewust muziek te luisteren.
Maar vooral een pauze voor Moeder Aarde.

Ik heb veel mensen – ook zij die ‘gewoon’ doorwerken – horen zeggen dat ze dit een geweldige tijd vinden waarin ze tot rust komen.
En hoewel ik besef dat het niet altijd alleen leuk is, hebben veel ouders meer tijd met hun kinderen doorgebracht dan in jaren.

Laat als het om ‘vrijheid’ gaat dus je aandacht niet alleen uitgaan naar beperkingen of censuur, maar vooral ook naar de mate waarin je zelf de omstandigheden bekijkt. Als je dat op een negatieve manier doet, of op een manier waar je niet vrolijk van wordt, verander het dan. Die vrijheid heb je en die kan je door niemand en nooit worden afgenomen!

Hoe bewuster we leven, hoe meer we in vrijheid leven. Vrijheid in de zin van meesterschap hebben over onze eigen mind, over onze eigen geest, over ons eigen denken en voelen.

75 jaar vrijheid (van bezetting), het is mooi. Maar misschien is het ook een illusie. Vanwege de steeds grotere beperkingen van juist die vrijheid.
En tegelijkertijd moeten we misschien nog veel uitbundiger de vrijheid van persoonlijk leiderschap vieren, de vrijheid zelf te bepalen wat we met een ervaring of situatie doen……dat maakt de wereld mooi (kan het maken, zou het moeten maken)
Het hebben en nemen(!) van de eigen verantwoordelijkheid voor ons gevoel (hoe we dat kunnen veranderen door anders te denken) en hoe we omgaan met een gegeven situatie.

En die vrijheid kan ons nooit door wie dan ook worden afgepakt!

Leve de vrijheid!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Corona 2 mei 2020

Sinds mijn laatste stukje gewijd aan corona zijn we alweer een tijd verder.

Het aantal nieuwe ziekenhuisopnames is dalende, evenals het aantal dagelijkse doden en de opnames op de IC. Sterker nog, dagelijks worden de IC’s ‘leger’.

Hoewel er behoorlijke eisen worden gesteld aan ons uithoudingsvermogen voor wat betreft de maatregelen, en dat zal nog wel even doorgaan, begint er ook enig licht te schijnen. Kinderen onder de 12 mogen weer gewoon sporten (buiten), en tot 18 mogen ze op 1,5 meter afstand trainen (buiten). En ook tandartsen en fysiotherapeuten gaan weer aan het werk.

Toen ik gisteren in Amsterdam voor mijn zoon wat ging halen bij de Praxis, stond ik wel een poos in een rij buiten voordat ik naar binnen kon. Het vraagt op zo’n moment (ik moest echt iets halen) om geduld. Maar ik besefte ook dat het een soort van onthaasten was. Rennen heeft even geen zin. Ik dacht even dat het helemaal niet zo gek zou zijn om het zo te laten. In de rij was het gezellig, in de winkel heerlijk rustig. En waar mensen elkaar tegenkwamen was het een soort van dansje op afstand om toch maar te proberen die 1,5 meter te handhaven, met respect en gemengd gevoel (humor en/of voorzichtigheid). Ook buiten – ik dacht Amsterdam zal wel anders zijn – liepen mensen met een boog om elkaar heen.

De wereld is anders dan voorheen. En hoewel ik enerzijds hoop dat het weer wordt zoals het was qua omgang met elkaar (het geren en maar onnodige en milieubelastende dingen produceren om winsten te maken mag wat mij betreft achterwege blijven), besef ik tegelijkertijd dat het enige wat vaststaat is dat er altijd verandering zal zijn.
Het wordt niet meer zoals het was, zoals het nu ook niet is zoals het was en het vorig jaar ook niet was zoals het eerder was.
Alles verandert naarmate de tijd vordert.

Dat is een vaststaand gegeven. En daar moeten we het mee doen. Elke minuut die verstrijkt verandert de wereld en is ie niet meer hetzelfde.

Op dit moment zijn er wereldwijd circa 242.000 doden aan corona, en 163.000 aan de griep. Terwijl jaarlijks (in een ‘normaal’ jaar) ongeveer wereldwijd 600.000 mensen doodgaan aan de griep.

Ter relativering: er zijn dit jaar al 564.000 aidsdoden, 330.000 Malaria-doden, en bijna 2,8 miljoen kanker-doden. En 850.000 doden door alcohol. De getallen komen van www.worldometers.info, waar ik vanochtend ook even keek naar hoe het in Zweden gaat.

Als je naar die site gaat, zie je de wereld voor je veranderen. Het aantal mensen wat geboren wordt of overlijdt, tikt voor je ogen bij/weg. Dit jaar zijn er al 47 miljoen mensen geboren en bijna 20 miljoen overleden. In de tijd dus dat er 240.000 aan corona zijn gestorven, heeft de wereld er 27 miljoen nieuwe mensen bij. Getalsmatig kun je je dus afvragen waar we het over hebben, zeker ook als je het vergelijkt met het aantal kanker-doden van 2,8 miljoen dit jaar al.Alles is dus relatief.

Ik ben benieuwd naar Zweden, omdat het daar toch wat vrijer wordt aangepakt dan hier, met o.a. meer eigen verantwoording van de bevolking. En zonder samenscholingsverbod van groepen mensen die elkaar kennen. Volgens de cijfers is het nog steeds zo dat procentueel er in Zweden minder mensen sterven en op de IC liggen dan in Nederland. En in elk geval dus niet meer, wat te verwachten was. Ik ben benieuwd hoe het zich ontwikkelt, maar vooralsnog is die viroloog in Zweden dus niet echt gek, al proberen heel veel mensen zijn beleid te ondermijnen uit angst of uit belangen.

Hoe gaat het verder?

We zullen het gaan zien. Volgens de grafieken waarop het huidige beleid is gestoeld, zouden er het komend jaar nog een aantal lock-downs moeten komen omdat het dan weer zo opvlamt dat de IC’s het weer niet aankunnen. Maar stiekem hoop ik dat het niet waar zal zijn, en dat we langzaam weer gewoon kunnen gaan doen zonder afgestraft te worden.

Met name als het gaat om de onderlinge contacten.
Ik kocht ooit – lang geleden – een cassettebandje van Deepak Chopra getiteld “The prison of the intellect”. Het betrof een uitleg waarom, zeker in het westen, de mens min of meer in een gevangenis zit geschapen en in stand gehouden door zijn eigen intelligentie. De angst voor de dood is daarbij zeker een valkuil die in het oosten minder geldt omdat daar veel meer in een leven na de dood of in reïncarnatie wordt geloofd.

Maar goed, die intelligentie. (Interessant in dat kader dat onze lock down een ‘intelligente lock down’ heet). We zien bij de maatregelen tegen deze corona dat het denken, de intelligentie, de ratio, het ruimschoots heeft gewonnen van de intuïtie en het gevoel.
Onze ouderen gaan nu in eenzaamheid dood of zelfs door die eenzaamheid in plaats van aan corona. Tja, het is een keuze. Maar het zou niet mijn keuze zijn als ik in mijn laatste jaren was. Huiselijk geweld neemt toe, het aantal scheidingen waarschijnlijk ook. Psychische problemen nemen ook toe.
Als mijn zoons kwamen, hugden we elkaar, we omhelsden elkaar bij wijze van groet. Nu staan we op afstand wat onhandig te doen omdat we weten dat we het niet mogen maar misschien wel willen (ik in elk geval wel). Een kleinkind wat vorige week langskwam had bijna tranen in z’n ogen omdat ie niet begreep dat ie oma niet mocht knuffelen. Verstandelijk begreep hij het misschien wel, maar gevoelsmatig niet.

Ik wacht op hoe het verder gaat. Ik hoop op de beste opties, maar ben voorbereid op slechtere opties.
Dat is misschien ook wel hoe we in het leven moeten staan: hopen op (visualiseren van) het beste, maar voorbereid zijn op het slechtste.
Als we op weg naar iets zijn – spiritueel gesproken – is het zelden zo dat er geen hindernis op de weg komt. Altijd wel moeten we onze weg ergens aanpassen, een omweg nemen, een zijpad inslaan. Laten we het corona-tijdperk als een omweg zien, een weg die misschien op termijn wel eens een veel mooiere weg zou kunnen zijn……..zeker voor de aarde.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Inzichten 1 

In het leven kom je wel eens momenten tegen dat je denkt ‘verrek, zit het zo?’. Of dat je ineens iets begrijpt wat je al jaren geleden hebt aangenomen als waar en waarvan je nu pas inziet waarom dat zo is, of waarom het helemaal niet zo is.

Een van die momenten voor mij was toen ik al een aantal jaren huisarts was. Mijn onze waarneemgroep (de groep artsen die in het weekend en met de feestdagen voor elkaar waarnam, de diensten verdeelden) hadden we eens per maand een vergadering met partners erbij. Combinatie van ‘gezellig’ en ‘werk’ dus. En regelmatig vertelde dan iemand over een (vaak medisch) onderwerp of over een hobby. Het onderwerp was vrij.

Ik bedacht me zomaar opeens dat ik wat wilde vertellen over een onderwerp waar we nauwelijks iets van wisten, maar wat misschien toch wel belangrijk zou kunnen zijn. Vitamines en mineralen. Ja, je leest het goed: daar weten we als artsen nauwelijks wat van na de opleiding. En ook daarna worden we daar niet in bijgeschoold. De bijscholing gaat over dingen waar de industrie bij betrokken is (belang bij heeft).

Dus ik schafte het boekje van Gert Schuitemaker aan over vitaminen en mineralen, het ‘Gouden boekje voor de Gezondheid’. De titel vond ik interessant, en ik hoopte er iets aan te hebben voor mijn ‘voordracht'. Al vrij snel was ik met enige stomheid geslagen over dingen die ik las en die ik niet wist. Dingen die voor elke arts van groot belang konden zijn om hun patiënten gezond te krijgen en houden. Vaak ook dingen waarvoor je gewoon vitamines en/of mineralen kon adviseren en waar ik nu chemische middelen gaf, terwijl de oorzaak dus een tekort aan vitamine of mineraal was. Of een combinatie ervan. 

Ik las met steeds meer enthousiasme (en verbazing) het boekje door, maakte een opzet van wat ik zou willen vertellen, en een samenvatting om uit te delen aan mijn collega’s.

Mijn grootste verbazing was nog wel dat sommige klachten die een gevolg zijn van een tekort aan een mineraal of vitamine door ons artsen totaal niet als zodanig worden herkend, en dat wij dan maar een zogenaamd geneesmiddel voorschrijven wat absoluut niet geneest (het tekort blijft bestaan en wordt zelfs groter), en wat in potentie vergif voor het lichaam is. En we durven ons ‘geneesheer’ te noemen. Ik begon nog meer te twijfelen aan wat ik aan het doen was in de praktijk (ik was al homeopathie gaan bestuderen uit onvrede).  

Ook besloot ik om een vragenlijst te maken in de vorm van multiple choice. Want ergens dacht ik dat mijn meer ervaren intelligente collega’s er misschien meer van af zouden weten dan ik. Of in elk geval mijn antroposofische collega’s die dichter bij de natuur stonden. Ik was nogal gaan twijfelen aan mijn kennis door dit boekje te lezen. 

Gelukkig (voor mijn ego) en tegelijkertijd helaas (voor de patiënten) vulden mijn collega’s de vragenlijst nog slechter in dan ik het gedaan zou hebben. Zij wisten er dus niet meer vanaf dan ik….

Ook mijn collega’s waren verbaasd over wat ze allemaal niet wisten. Maar raar genoeg merkte ik niet dat iemand het een gemis van de opleiding vond. Ze waren allemaal langer huisarts dan ik en ik vroeg me af of het kwam door de tijd, en dat ze niet anders meer wisten dan dat het normaal was dat je als arts alleen chemische middelen voorschreef. Hoewel de antroposofen toch veel natuurlijker en ook gepotentieerde middelen gebruikten. Misschien dus zo gewend aan het huidige beleid dat er niet meer aan getwijfeld werd?

Enkelen gaven aan dat ze blij waren met de samenvatting, omdat ze dit zeker nog een paar keer de komende tijd moesten doorlezen om er misschien iets mee te kunnen in de praktijk. Om het een beetje te kunnen onthouden. 
Van mijn collega’s heb ik er daarna niets meer over gehoord, maar voor mijzelf was er een soort deur opengegaan. Vanaf dat moment las ik vaker over vitamines en mineralen en onderzoek daarnaar. En keer op keer was ik verbaasd over de arrogantie of het negeren van de reguliere geneeskunde van deze kennis.

De afgelopen jaren hebben we zelfs gezien dat de reguliere geneeskunde (lees: de farmaceutische industrie) met (on)wetenschappelijk kunst en vliegwerk zogenaamde meta-analyses deed om daarmee beweringen of groepen vitamines of andere geneesmiddelen weg te zetten als onzin. Dat gebeurde met de anti-oxidanten die zo belangrijk zijn om onder andere veroudering en (ook kwaadaardige) verandering van cellen tegen te gaan. Dat gebeurde met glucosamine wat het kraakbeen kon verbeteren. Dat gebeurde met homeopathie. En vorig jaar gebeurde het met het ‘bewijzen’ dat vaccins geen autisme zouden veroorzaken. Stuk voor stuk voorbeelden van creatief en frauderend gegoochel met feiten en cijfers om iets opzij te zetten zodat er niet meer over gepraat wordt in de medische wereld.

Natuurlijk heb ik me vaak afgevraagd hoe dit kan. Hoe het komt dat artsen dit allemaal slikken en ogenschijnlijk klakkeloos en kritiekloos accepteren als waarheid en er niet tegen ageren. Waarom artsen zo ver van de natuur af staan, terwijl wij als mens onderdeel van die natuur zijn en de natuurwetten ook op ons functioneren van toepassing zijn. Ik kan heel veel ideeën bedenken, en misschien is het wel een combinatie ervan.

Zelf heb ik me altijd als leerling opgesteld, altijd weer bereid te leren en te groeien door wat ik aan nieuwe informatie ontving. Daarbij altijd wel kritisch kijkend naar het nut en de waarde van het nieuwe. En evenzo heb ik me altijd verbaasd over het gebrek aan bereidheid van veel artsen om ook maar enigszins te twijfelen aan wat ze deden. Zelfs al de overweging dat iets anders zou kunnen was vaak al te veel om te overwegen.

Arts zijn is een lastig en veeleisend beroep, omdat het over mensen en soms mensenlevens gaat. Maar wat ik bij te veel artsen mis is de wens echt mensen te willen genezen, te willen helen, gezonder te willen maken. En dat als prioriteit te hebben. Echt genezen.
Want een pil geven zodat je een klacht niet meer ervaart is niet ‘gezonder maken’, laat staan ‘gezond maken’.

Het inzicht wat het mij desondanks gaf – deze geschiedenis met het boekje voor de gezondheid – was dat ik sedertdien meer open ben gaan staan voor andere benaderingen, voor andere opties, andere mogelijkheden. Ik zag hoe bekrompen de medische wereld in het reguliere kamp was (waar ik middenin zat), en wilde niet ook zo bekrompen worden. Sterker noch, ik voelde me met de dag – zo handelend – steeds meer een kwakzalver worden……

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Inzichten 2

Als huisarts luisterde ik behoorlijk goed naar mijn patiënten (dacht ik). Ik stelde me onbewust (ook) als leerling op, ik wilde elke dag leren.

En omdat ik ook luisterde naar de verhalen van patiënten die ik in de waarneming zag, was ik begonnen met de studie homeopathie. Omdat patiënten van antroposofische collega’s me dingen vertelden over homeopathische middelen (vergeef me dat ik het homeopathisch noem – omdat het vaak gepotentieerde middelen waren zoals die in de homeopathie ook worden gebruikt), die zo bizar waren dat ik dat ook wilde kunnen.

In de homeopathie zoek je naar het middel wat bij iemand past (meer nog bij die iemand dan bij de kwaal van die iemand!). Het gevolg is onder andere dat je heel veel wilt weten over die persoon en over de kwaal

Dat bracht me binnen korte tijd 2 interessante inzichten:

  1. Omdat ik meer ging vragen aan mensen over details (in de reguliere geneeskunde niet zo interessant, maar in de homeopathie heel belangrijk) en ik dus ook meer noteerde, gingen mensen me vertellen dat ze het gevoel hadden dat ik beter luisterde……….dat kwam dus door meer vragen en meer noteren.
    Ik was daar verbaasd over omdat ik zelf het gevoel had dat ik al zo goed luisterde. Iemand gewoon laten vertellen is oké, maar zelfs meer vragen stellen komt kennelijk beter over. En ook het noteren was dus belangrijk, terwijl we min of meer opgeleid waren om zo min mogelijk op te schrijven. Bovendien begonnen de computers te komen, zodat meer aandacht ging naar het toetsenbord en het scherm in plaats van het aankijken van de patiënt……… 
  1. Omdat er zoveel verschillende homeopathische middelen zijn, met alle een ander beeld (ook qua karakter), begon ik steeds meer in te zien dat niemand gelijk is. In de geneeskunde is het zo dat een beleid ten aanzien van een aandoening voor iedereen hetzelfde is, maar homeopathisch is dat allesbehalve waar. Iedereen heeft een andere combinatie van karakter en kwaal en ook de kwaal zelf is vaak anders, zoals pijn op andere momenten, andere uitstraling, andere momenten van verergering, andere behoeften, andere reacties, etc. En dat alles is belangrijk voor het bepalen van het juiste middel.
    Ik begon in te zien dat elke arts om te bepalen of iets normaal is vergelijkt met de gemiddelde andere mensen of met de eigen situatie. Met het eigen oordeel over wat normaal is. Als patiënt ben je bij de beoordeling dus min of meer afhankelijk van de eigen opinie en ervaring (en waarden en gedragingen) van de arts tegenover je. 

Ik ervoer dat bijvoorbeeld zelf toen ik in 2006 door de AO-verzekering naar een arbeidspsycholoog werd gestuurd. Deze man die weinig aan sport deed en niet nadacht over wat hij at en dronk, vond dat ik obsessief met mijn gezondheid bezig was omdat ik af en toe halve marathons liep/had gelopen, niet rookte, weinig alcohol dronk en nadacht over minder vlees eten. Volslagen belachelijk, maar het was zijn opinie op basis van zijn eigen leven. (Jammer dat zijn mening toen richting verzekering wel werd gebruikt in mijn nadeel). En ik was altijd al bezig met hoe ik mensen aan een betere gezondheid kon helpen, dus was me heel bewust t.a.v. vele facetten van het leven. 

Zo werd mijn voorganger bijvoorbeeld woedend als iemand naar een alternatief genezer/arts was geweest, hij kon je de spreekkamer uitsturen/ uitschelden. Dat accepteerde hij niet. Het strookte niet met wat hij normaal vond. 

Ooit kreeg ik iemand voor homeopathie die bij de eigen huisarts geen gehoor kreeg t.a.v. zijn impotentie. De man was 55 en de huisarts zei dat dat normaal was voor zijn leeftijd – de huisarts was omstreeks die leeftijd. Ik besefte dat het vooral iets zei over de huisarts (en zijn potentie).
Of iemand van tegen de 70 die halve marathons liep en in korte tijd niet meer in staat was zich langere tijd in te spannen die te horen kreeg dat dat normaal was voor de leeftijd. Onzin natuurlijk als je tot voor kort wel in staat was je intensief in te spannen. Voor de gemiddelde persoon kan het waar zijn, niet voor een zo sportief iemand.

En dat geeft precies aan waarom dat inzicht zo belangrijk was wat ik kreeg. Je kunt mensen niet vergelijken met het gemiddelde en op basis daarvan bepalen of iets normaal is of niet. Je kunt mensen niet vergelijken met jezelf en op basis daarvan bepalen of iets normaal is.

Maar goed, wat ik vooral dus ook leerde, is dat iedereen anders is. Dat je geen twee mensen met elkaar kunt vergelijken. We zien dat nu ook in het corona-tijdperk: iedereen reageert anders op het virus en op de maatregelen qua emoties en gedrag. En dat is dus normaal. 

Op het moment dat ik dit schrijf had een van ons gisteren 2x een kortdurende botsing met de kinderen (dertigers). De eerste keer bleek de boosheid van het kind niets te maken te hebben met waar het over ging, maar was de oorzaak de angst voor corona en het mogelijk ontmoeten van andere mensen. De tweede keer had het ook niets te maken met wat er gebeurde, maar had het te maken met de angst van (nota bene) iemand anders die eisen had gesteld uit angst voor corona, waar hij rekening mee wilde houden en wat maakte dat hij in paniek raakte toen wij niet snel genoeg weg gingen.

Maar het geldt voor iedereen en bij alle mogelijke omstandigheden: mensen reageren heel verschillend op situaties of ziekte. Mensen hebben ogenschijnlijk soms gelijkende karaktertrekken, maar als je het goed bekijkt, zijn er toch aanzienlijk verschillen. De een reageert snel boos omdat ie snel aangebrand is, de ander kan boos reageren omdat er angst achter zit. De een loopt rood aan, een ander begint te vloeken, een ander neigt te gaan slaan of gooien en weer een ander klapt volledig dicht. En weer een ander begint ter zelfverdediging de ander van alles te verwijten.

Ik leerde zo dat niet alleen iedereen een ander middel behoefde om weer in balans te komen en het lichaam weer in balans te brengen en te helen. Maar ik leerde ook dat iedereen qua karakter anders in elkaar zat, wat maakte dat ik snel veel beter kon omgaan met mensen waar ik voorheen moeite mee had (en tegelijkertijd was ik bezig te bedenken welk middel bij die persoon paste – ook al hoefde ik dat niet te geven).

Maar wat het me bovenal leerde, is dat ik veel minder snel een oordeel had over mensen. Dat ik niet meer bezig was met iets te vinden van bepaald gedrag, tenzij het uiteraard alle spuigaten uitliep. Iedereen is zoals ie is en mag zijn zoals ie is, mits er respect is voor de ander.

Dat geldt – even een zijsprongetje – ook voor het uiten van een mening naar mijn idee. Iedereen mag z’n eigen mening hebben, maar wel met respect voor de ander. Als vrijheid van meningsuiting betekent dat je iedereen maar mag beledigen en uitschelden, dan gaan we voorbij aan het respect en wordt die vrijheid van de verwijter een onvrijheid voor anderen. Dat kan nooit de bedoeling zijn.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Volgens de filosoof en historicus Yuval Harari – een van de vele mensen die vandaag de dag in de media dingen mogen roepen over de huidige corona-crisis – betalen we de prijs van het weinige vertrouwen wat we in de wetenschap zouden hebben.

De eerste vraag die bij me opkwam was ‘welke wetenschap?

Want er bestaat helemaal niet ‘een’ wetenschap. Zoals met alles in de wereld zijn er vele wetenschappelijke richtingen en koestert elke onderdeel van die wetenschap de eigen bevindingen en zijn ze deels blind voor wat andere takken vinden, zelfs als het op hun gebied is.

Voorbeeld is natuurlijk de geneeskunde die in deze crisis met de rug tegen de muur staat, omdat ze niet weten wat ze ermee moeten. Daarom ligt ook de hele economie op z’n gat. Terwijl de wetenschap (universitaire dubbelblinde onderzoeken) heel veel weet over vitamine C en vitamine D en het effect op wat er nu met de longen gebeurde en het effect op de weerstand en het effect op zelfs vermindering van kans op kankers, schudt de andere wetenschap (reguliere geneeskunde) al die kennis van zich af als ‘onzin’.

Dus over welke wetenschap hebben we het dan waar we meer vertrouwen in moeten hebben?

De oude wetenschap waar de reguliere geneeskunde op gebaseerd is, of de moderne wetenschap waar blijkt dat we veel meer met onze eigen mind kunnen en we veel minder afhankelijk zijn van de farmaceutische industrie. Dat onze stemming, onze mindset, veel meer impact heeft in de positieve zin dan wat dan ook.

De oude reguliere wetenschap, of de nieuwere waarbij blijkt dat ons microbioom door de producten van die oude wetenschap steeds meer wordt verknoeid waardoor steeds meer kans op chronische ziekten ontstaat. Nog meer chronische ziekten…

De wetenschap die beweert dat de 5G netwerken geen kwaad kunnen voor onze gezondheid of de wetenschappers die hetzelfde vak kozen en die vertellen dat de 5G onze gezondheid flink gaat schaden? En is het toeval dat de corona-pandemie het hardst toesloeg waar de meeste 5G al is uitgerold? Terwijl nu ‘corona’ wordt gebruikt om het nog sneller uit te rollen, zodat we overal te volgen zijn, en eventuele apps overal kunnen werken.
Natuurlijk is het onzin dat ‘corona’ door 5G is veroorzaakt, en werkt het in brand steken van antennemasten averechts en is dat pure criminaliteit, maar ik ben geen fan van 5G.

De wetenschap die de vaccins ontwikkelt en ontwikkelde, zonder daar enige verantwoording over af te hoeven leggen, waarvan nu ook blijkt dat er nooit echt goed onderzoek naar de veiligheid ervan gedaan is, terwijl het aantal ongezonde kinderen in groot tempo toeneemt.
Overigens zijn die vaccins destijds ook doorgevoerd op basis van angst. Angst voor ziekte, angst voor mogelijke dood. Terwijl het eigenlijk al niet echt meer nodig was door het natuurlijk verloop. Op basis van diezelfde angst zijn de fabrikanten gevrijwaard voor elke aansprakelijkheid. Angst in dit geval van overheden op basis van de dreiging van de fabrikanten dat ze geen vaccins zouden maken als ze niet gevrijwaard werden. Vaccins tegen epidemieën bijvoorbeeld.  

Zoiets dreigt nu weer. De angst en onmacht is zo groot bij politici en de medische wereld, dat elk vaccin straks omarmd gaat worden en misschien zelfs wel verplicht gaat worden, terwijl er nooit voldoende onderzoek naar de veiligheid kan zijn geweest. En als er nadelen (zichtbaar) zijn, zullen de firma’s er niet op worden aangesproken.

Het enge van de grote hoeveelheid producten die we tegenwoordig tot ons nemen, op welke manier dan ook (inademen, via de huid, via voedsel, via drinken, etc.) is dat ze sluipend in ons systeem komen, ons sluipend vergiftigen of ongezonder maken. Sluipend in de zin van langzaam en onzichtbaar.

Het ondermijnt ons afweersysteem stapje voor stapje, leidt tot de chronische ziekten (incl. kankers) die – zoals nu overduidelijk bleek – ons vatbaarder maken voor ernstige ziekte. (Zoals ook medicatie dat bleek te doen, zoals o.a. sommige bloeddrukverlagers).

Vaccins roepen op een onnatuurlijke manier een reactie op van ons afweersysteem (tegenwoordig vaak met extra stoffen erbij om dat te laten gebeuren, de ziekteverwekker alleen is niet voldoende meer), wat daardoor ook op een onnatuurlijker manier (gerichter maar minder breed) reageert.
Zo bleek uit onderzoek van een paar jaar geleden dat mensen die de griepprik hadden gehad nu gevoeliger voor ‘corona’ zouden zijn.

Dus, ja, een vaccin beschermt misschien wel (ook niet volledig) tegen het krijgen van ‘corona’, maar tegen welke prijs? Wat betalen we er qua gezondheid op termijn voor? En bij hoeveel mensen zal het niet juist een periode tot klachten leiden terwijl ze anders niet ziek waren geworden?

Er zijn zoveel vragen. En zolang elk stukje wetenschap op een eigen eilandje zit en er geen bereidheid is om geneeswijzen en wetenschappelijke onderzoeken en bevindingen te integreren en er samen het beste uit te halen in het belang van de mens, of van de patiënt, vraag ik me af wat er wordt bedoeld met ‘we betalen de prijs van weinig vertrouwen in de wetenschap’. Voor mij is het een loze kreet.

Want ons overgeven aan een stukje wetenschap en het andere stukje wat er qua meningen en onderzoeken haaks op staat verwerpen zal ons van de wal in de sloot doen belanden.

Universiteiten op het gebied van vitamines en mineralen doen aan de lopende band onderzoek, orthomoleculaire artsen putten daar hun kennis uit om de bouwstenen van ons lichaam (de cellen) zo gezond mogelijk te krijgen. Daar komen fantastische dingen uit voor onze gezondheid.
Maar de universiteiten op gebied van reguliere geneeskunde doen (veelal met geld van de industrie en in opdracht van die industrie) onderzoek naar chemische stoffen die klachten verminderen. En als ze al iets over vitamines en mineralen tegenkomen, doen ze hun best om dat te bagatelliseren of zelfs met kunst en vliegwerk naar de prullenmand te verwijzen.

We hebben zelfs gezien hoe de overheid meegaat in dat spel en vertelt dat het extra nemen van vitamine D en C geen zin heeft. Lijnrecht in tegenspraak met wat er wetenschappelijk aangetoond is, niet een keer maar telkens weer.

Dus hoezo geen vertrouwen in de wetenschap? Ik heb heel veel vertrouwen in de wetenschap. Alleen niet in die wetenschap die niet in staat is mijn lichaam te genezen en in plaats daarvan klachten met chemische en potentieel giftige middelen wegmoffelt. Ik ga voor een wetenschap die zich bezighoudt met mensen gezonder maken in plaats van chronisch ziek.

En van al die zaken als vaccins, chemische ‘genees’middelen, 5G, etc. kun je je afvragen of het leidt tot een betere of een slechtere gezondheid. Dat is geen kwestie van weinig vertrouwen, maar van gezond verstand.

Ik blijf zeggen dat ik het liefst zou zien dat artsen gezondheid op de eerste plaats zouden zetten (en hun ego’s en doctrines opzij zouden zetten) en daarom bereid zouden zijn om de verschillende geneeswijzen samen te voegen, te integreren, zodat we het echt over genezen gaan hebben. Zodat we echt met gezondheid in plaats van met ziekte bezig gaan zijn.

Het integreren van wetenschappelijke takken ter bevordering van gezondheid en geluk.
Hoe mooi zou dat zijn?

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn