Blog Algemeen

Neem niets voor lief……..in je relatie.

Klinkt wellicht raar als titel van een blog, maar ik meen het wel.

Kijk naar relaties. Mensen worden verliefd, gaan samenwonen of trouwen, en gaan samen door het leven. Maar een groot deel van de mensen neemt elkaar daarna min of meer voor lief. Het is ‘gewoon’ om samen te leven en wellicht kinderen te krijgen.

Het probleem is dat als je elkaar voor lief neemt – het allemaal ‘gewoon’ vindt – dat je dan niet in de gaten hebt dat je mee moet veranderen met veranderingen, dat je moet ‘werken’ aan je relatie. In plaats van (mee) te veranderen, vinden veel partners het vooral vervelend en lastig als hun partner verandert.

Dat veranderen kan komen door hormonen (zwangerschap, menstruaties, overgang), door kinderen, door inzichten, door traumatische ervaringen (bij zichzelf of naasten), door werkeloosheid of spanningen op het werk, door gebeurtenissen, soms zelfs door het aanraken van oude wonden.

Als je partner verandert, is het ook voor je partner een lastige periode waarin steun juist nodig is. Toch zie je vaak bij de andere partner het omgekeerde: de partner die voorheen ‘gewoon’ deed, doet nu moeilijk. En dat ‘wil of kan ik er niet bij hebben, ik heb al zoveel aan mijn hoofd’. ‘Doe maar gewoon’.

Het begrip blijkt er vaak niet te zijn. Terwijl we wel uitvoerig bezig zijn met hoe we onze sociale relaties in stand houden, met hoe we ons huis willen onderhouden, hoe we onze vakantie gaan inrichten, is er geen tijd ingeruimd om bezig te zijn met hoe we onze relatie willen laten groeien en gezond houden.

Het is opvallend om te zien dat bij partners die wel (al dan niet bewust) investeren in hun relatie (als is het alleen al door echt naar elkaar te luisteren) een traumatische ervaring leidt tot een hechtere gevoelsmatige band. Terwijl bij relaties die elkaar voor lief nemen het vaak leidt tot het uiteen gaan.

Ik weet nog dat ik door artsen en arbeidsdeskundige werd gewaarschuwd dat mijn relatie het zwaar te verduren zou krijgen door de gevolgen van mijn ongeluk in 2003, door alle spanning, alle pijn, niet kunnen werken, de arbeidsongeschiktheidsverzekering en mijn karakterveranderingen. En ik kon het me zelfs goed voorstellen. Het gaf ook nogal wat veranderingen en spanningen binnen ons gezin. Maar er is geen moment geweest dat mijn partner me liet vallen, wat voor mij extra motivatie was er alles aan te doen om te herstellen, en nog meer mijn zegeningen te tellen. 

Zoals we dat op geen enkel gebied zouden moeten doen, moeten we zeker onze relatie(s) niet voor lief nemen. Relaties gaan gepaard met alle mogelijke deiningen aan emoties en veranderingen. Dat is een natuurlijk proces. Het gaat om twee (of meer) mensen met verschillende opvoedingen, met verschillende opvattingen, met verschillende gevoelens, met verschillende lichamen en hormonen, met verschillende energie. Wat ze bindt is een hart wat verbonden is met de ander.

Dat is een niet te onderschatten iets en krachtiger dan heel veel mensen begrijpen, maar is zo krachtig zolang we het bewust in stand houden. Zolang we onszelf blijven vertellen dat we die ander liefhebben, dat we die ander accepteren voor wie hij/zij/het is. En zolang we dus mee kunnen gaan in veranderingen die plaatsvinden. En natuurlijk moet dat een wederzijds respect of een wederzijds inspanning zijn.

In het begin schreef ik ergens dat alleen al echt naar elkaar luisteren een investering in je relatie is. Echt naar elkaar luisteren betekent verbinding, betekent dat je laat binnenkomen wat de ander je wil vertellen. Het betekent ook dat je gevoelsmatig verbinding maakt en vaak kunt voelen wat er met die ander gebeurt

Wat je nogal eens ziet in relaties die uit elkaar gaan (nadat ze eerst uit elkaar zijn gegroeid), is dat de relatie met de hond of de kat beter is dan die met de partner. Want het huisdier luistert wel? Het huisdier voelt de energie wel aan? Neemt de ander wel voor wie het/zij/hij is?

Voor veel mensen is de relatie met de partner de belangrijkste relatie die er is. Helaas beseffen we dat vaak niet in een maatschappij waar het ‘normaal’ is de partner voor een ander in te wisselen. Elke liefdesrelatie begint als rozengeur en maneschijn, wat deels zo is omdat we door hormonen geregeerd worden die maken dat we wat verblind zijn. De felheid van dat liefdesvuur wordt minder na enige tijd, maar we moeten er dus wel degelijk zelf aan werken om het vuur brandend te houden.

Door elkaar te respecteren, door (logische) veranderingen te accepteren en ‘mee’ te veranderen, door echt naar elkaar te luisteren, door elkaar positief te verrassen, door afspraken met elkaar te maken, maar vooral door elkaar niet voor lief te nemen.

Door niet op de automatische piloot je relatie als automatisme te behandelen. Niet bij een tegenslag of een ruzietje je heil bij een ander te zoeken. Je partner verdient zoveel meer dan dat. En vergeet niet dat als je geeft je zoveel meer terugkrijgt. Liefde voedt liefde. Warmte voedt warmte, energie voedt energie.

Koester je partner en je gevoel voor je partner. Zorg voor elkaar, wees je bewust van je ‘geluk’. Wees tevreden met wat je hebt en maak wat je hebt mooier en waardevoller door je bewust te zijn wat je hebt.

Natuurlijk moet het van twee kanten komen. Maar af en toe ‘kan’ één kant niet omdat de omstandigheden dat even niet toestaan, er even een blokkade is, er hormonen spelen, er veel in het binnenwerk speelt, of wat dan ook. Dan moet de andere kant het dus niet laten afweten, maar proberen te begrijpen en liefdevol proberen te steunen. Uiteindelijk levert dat meestal een betere relatie op…….. 

Al kan ik me voorstellen dat er een moment komt waarbij ook de andere kant het niet meer bolwerkt. Zeker als het heel lang eenrichtingverkeer blijft. Absoluut mijnerzijds dus geen oordeel over scheidingen die zo ontstaan. 

Maar als beide partners zich vanaf het begin bewust zijn van een inspanning die nodig is om de relatie niet alleen intact te houden maar vooral ook te laten groeien, als beide partners elkaar niet alleen maar voor lief nemen, is zo’n relatie het meest waardevolle wat er is.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Vitamine C – en hoe we worden beïnvloed 

Vitamine C is een vitamine, en vitamines zijn belangrijk voor ons om in leven te blijven. Ons lichaam heeft die nodig. Dat geldt zeker voor zitamine C.

Het is belangrijk voor ons afweersysteem. Tekort aan vitamine C leidt tot meer ontstekingen en meer infecties, ook meer allergische reacties.
Het is belangrijk als antioxidant, als middel om veranderingen en veroudering van cellen tegen te gaan. Als ze zo veranderen dat ze doodgaan is dat niet eens zo heel erg, maar als ze veranderen tot kankercellen, is dat wel een echt probleem. Vitamine C is in overigens in staat om kankercellen uit te schakelen, zolang het er maar niet te veel worden. Vitamine C zou dus preventief kunnen zijn, al wordt het ook wel in de behandeling van kanker gebruikt in enorm hoge doseringen; maar voorkomen is duidelijk veel beter dan genezen….
Het is belangrijk voor de vaatwand, voor de elasticiteit en stevigheid ervan. Scheurbuik wat vroeger bij zeelieden voorkwam (en nu wellicht in lichte onherkenbare mate bij velen) door tekort aan vitamine C openbaarde zich ook vooral door bloedingen.
Het is belangrijk bij stress en elektromagnetische straling (wifi,bluetooth,4G,5G) omdat het de kwalijke veranderingen hierdoor in de cellen deels tegen gaat.

Er is echter een groot probleem voor ons mensen: wij zijn niet in staat dat zelf aan te maken. En je kunt je afvragen of we dat terugzien in de grote hoeveelheden infecties en ontstekingen, allergieën, hart- en vaatziekten, kanker, etc.
Als we kijken naar dieren en hoeveel zij aanmaken, zouden we met ons lichaamsgewicht zo’n 4 gram moeten aanmaken per dag (dat is een krat sinaasappels). Bij stress maken dieren een veelvoud aan van wat ze normaal aanmaken, we zouden dan dus al meerdere kratten per dag moeten verorberen.

 Hoe je het ook wendt of keert, als we niet zelf vitamine C innemen – en een paar sinaasappels/kiwi’s/etc. is dus veel te weinig – dan krijgt ons lichaam niet die hoeveelheid vitamine C die het nodig heeft om hart, vaten en immuunsysteem voldoende te ondersteunen en is de kans op hart- en vaatziekten, infecties (virussen, bacteriën), allergie, gevolgen van stress, en zelfs kanker aanzienlijk vergroot.

Het advies is dan ook om standaard 2-4 gram vitamine C in te nemen (advies van deskundigen, niet van de overheid die blijft denken dat 2 sinaasappels wel voldoende is).

Met het Coronavirus heeft Gert Schuitemaker van het Orthomoleculair Instituut en auteur van vele boeken over gezondheid en vitamines/mineralen (o.a. Het Gouden Boekje voor de Gezondheid) een advies uitgebracht:
Zodra je je ziek voelt, direct 4-10 tabletten van 1 gram (1000mg) innemen. Dat op gevoel na 2-5 uur herhalen met 4-6 tabletten. Als je darmen gaan rommelen, even iets voorzichtiger, je moet net geen diarree krijgen (dat komt door water vasthouden omdat je voldoende vitamine C hebt opgenomen op dat moment). Anders ga je door met innemen tot je je duidelijk beter voelt. Daarna ga je terug naar 2-4 per dag. (www.ortho.nl)

In de polio-periode werden mensen genezen(!) door vitamine C infusen, al is dat behoorlijk in de doofpot gestopt omdat het niet zo goed uitkomt voor BigPharma. Vitamine C is goedkoop, levert dus niet zoveel op en maakt bovendien mensen gezonder. (Dat moeten we niet hebben natuurlijk).

Op dit moment worden in China en Zuid-Korea groepen mensen behandeld met vitamine C. Enerzijds preventief met tabletten, anderzijds de ernstige gevallen met infusen (6-30 gram per dag); en de effectiviteit van een infuus is 10x zo groot als van tabletten. De resultaten zijn veelbelovend. Zelfs zodanig dat de overheid van Sjanghai aanbeveelt om vitamine C te gebruiken als preventie en als therapie. 

In de afgelopen tientallen jaren heeft men flink z’n best gedaan om die positieve verhalen over vitamine C de kop in te drukken. Na een foutieve interpretatie van een laboratorium werd er even gedacht dat de kans op nierstenen vergroot was (maar dit was dus foutief) en dat vinden we nog in de media terug (en zelfs bij sommige apothekers) als waarschuwing voor veel vitamine C. Nepnieuws dus, maar wel erg hardnekkig.

Zo werd jaren geleden ook een meta-analyse gedaan (dat klinkt interessant omdat het een groot onderzoek is naar verschillende andere onderzoeken, maar er kan enorm mee ‘gestuurd’ worden door kwalitatief slechte onderzoeken wel mee te nemen en positieve goede onderzoeken uit te sluiten) naar antioxidanten, waarbij de conclusie zou zijn dat het gebruik van antioxidanten zelfs slecht voor onze gezondheid zou kunnen zijn. Je zou het creatief kunnen noemen, maar het erge is dat dit soort conclusies vervolgens wel door de media en artsenbladen als waarheid worden overgenomen. Weer nepnieuws dus, maar van een richting waar de meeste mensen het niet van verwachten – de medische wereld….

Ik kan nog wel even doorgaan, maar laat ik naar de actualiteit gaan: 

In China zijn deze onderzoeken niet alleen aangekondigd, maar wordt vitamine C nu dus zelfs aanbevolen (DSM heeft grote hoeveelheden vitamine C naar China verzonden). Maar de WHO (die sterke banden heeft en bestaat bij gratie van BigPharma – en absoluut dus niet objectief en neutraal is) heeft met alle social media en overheden afgesproken dat ‘nepnieuws’ wordt bestreden. En ook berichten over vitamine C worden als ‘nepnieuws’ betiteld en beschouwd.

Reden? Waarschijnlijk (en ik durf het nauwelijks te zeggen, omdat ik enorme valse schaamte voel voor het feit dat ‘mensen’ zo handelen) dezelfde als voorheen: vitamine C levert geen cent op voor de industrie. De WHO heeft ook grote sommen geld gestopt in de ontwikkeling van een vaccin. Hoewel vitamine C ongetwijfeld gezonder is, levert dat vaccin straks miljarden op………tel één en één bij elkaar op, en……..

En zo worden we 'gehersenspoeld' en met nepnieuws belaagd om vooral te denken dat we geen extra vitamine C nodig hebben en het in dit geval ook allemaal onzin zou zijn. Sites worden zelfs geblokkeerd en accounts verwijderd op de social media.

Doe ermee wat je wilt, maar blijf alsjeblieft zelf nadenken. Het is niet altijd makkelijk in een wereld waarin media en industrie (met behulp van de overheid) bepalen wat wel en niet waar is, maar het loont wel. Als arts was het ook lastig om zelf echt na te blijven denken, de meesten worden ingepalmd door de industrie en zijn ervan overtuigd dat ze toch echt zelf nadenken. Maar ik vraag me af of ik zo gezond was geweest als ik nu ben en hersteld was van mijn posttraumatische dystrofie als ik niet zelf was blijven nadenken (Aan de medische wereld heb ik het zeker niet te danken, die konden niets voor me doen).  

Op dit moment – ik wil normaliter wel eens een dag overslaan – slik ik toch ook maar trouw 3 tabletten vitamine C per dag………naast o.a. de omega-3 vetzuren(visolie),goede ‘multi’ en magnesium.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Integriteit

Ik heb niet opgezocht wat de letterlijke betekenis is van integriteit, maar voor mij betekent het eerlijk zijn vanuit je inborst en naar jezelf. Eerlijk zijn naar anderen, maar vooral ook naar jezelf.

Ik ben in mijn leven veel mensen tegen gekomen die op mij een niet al te eerlijke indruk maakten. Soms was niet duidelijk waarom, soms was dat wel duidelijk.

Je hebt weleens van die verkopers die een product staan aan te prijzen en waarbij je een gevoel krijgt dat ze het zelf nauwelijks geloven. Dat maakt ook dat je niet zo snel dat product zal kopen. Hun lichaamstaal en intonatie verraden hen meestal. Twee mensen met hetzelfde product om te verkopen en hetzelfde verhaal, en bij de een zou je het direct kopen maar bij de ander niet…….

Ik kan me zo ook herinneren dat we bij de bank werden uitgenodigd door een bankmanager omdat er veel geld op stond (we hadden ‘ons’ pand in Den Haag verkocht en woonden nu tijdelijk in een huurhuis). Of we dat niet wilden beleggen. Het gesprek verliep vriendelijk en informatief, tot ik vroeg hoeveel risico we liepen op die manier juist geld kwijt te raken. Op dat moment veranderde er iets. De manager zei weliswaar dat de kans daarop heel klein was, maar keek ons ineens niet meer recht aan, iets wat ie daarvoor wel deed. Voor ons was het toen helder: we zouden dat niet doen. Er klopte iets niet, het voelde niet goed.

Deze man deed zijn werk, maar op het moment van de lastige vraag werd hij kennelijk geconfronteerd met het feit dat wat hij ging vertellen niet klopte met wat ie diep van binnen zou willen vertellen………..zijn integriteit speelde hem parten; of in elk geval kon hij niet iets vertellen en ons recht aan blijven kijken.

Probleem van niet integer zijn, niet vanuit eerlijkheid praten en werken, is dat alles wat je doet wat niet integer is zich tegen je keert. Niet eerlijk zijn – bewust of onbewust – leidt tot stress in je lichaam. Liegen leidt tot stress, zelfs een leugentje om bestwil leidt tot stress. En stress leidt uiteindelijk tot ziekte.

Heel veel mensen zijn gedrag gaan vertonen, om mee te doen met anderen, om populair te zijn, om ‘iets’ te zijn, om overeind te blijven, wat haaks staat op wat ze diep van binnen zouden willen. Veel mensen leven niet volgens hun eigen diepere normen en waarden. En denken ermee weg te komen. Maar je lichaam en geest verschalk je op dat punt niet. Natuurlijk kunnen normen en waarden veranderen, maar de meeste worden al op vrij jonge leeftijd gezet.

Veel onbewuste processen maken ook dat er stress ontstaat. En het lichaam helpt ons vaak op een rare manier.
Als je die voordracht eigenlijk niet wilt houden, zorgt je lichaam dat je een keelontsteking krijgt. Als je die halve marathon eigenlijk niet wilt lopen, verstuik je je enkel een week tevoren. Ziekte kan een proces zijn wat op de een of andere manier gunstig voor ons is. Het maakt dat we niet (meer) zo hard hoeven te werken, dat we verlost worden van werkdruk, dat we meer aandacht krijgen, meer verzorgd worden, etc.

Helaas kan dat soms ook via een ernstige ziekte. Al heb ik vele mensen op hun sterfbed of lange ziekbed enorm zien groeien. Vooral spiritueel. Veel inzichten, en zelfs veranderingen qua karakter naar meer mens, liever, zachter, aardiger. Ze konden ophouden te overleven, ze gaven zich over, en hun ware aard kwam meer naar boven.

In de NEI wordt de stress die ontstaat als er iets niet klopt in het lichaam gebruikt om juist iemand sterker te maken, te herstellen, mogelijk te genezen. Als je zegt “ik hou van mezelf” – toch een essentieel iets in dit leven – wat gebeurt er dan? Ontstaat er stress wat erop duidt dat je dat onbewust niet doet, of is er geen stress ten teken dat het klopt, dat je inderdaad van jezelf houdt? De controle gebeurt d.m.v. een spiertestje. En natuurlijk is dit een voorbeeld, want meestal is de reden van bezoek een klacht die op eenzelfde soort manier wordt benaderd.

(Zo had ik ooit iemand met een ernstige ziekte die in mijn ogen fantastisch reageerde op een homeopathisch middel, maar het niet meer wilde hebben. Toen ik nieuwsgierig via een vraag het onbewuste testte en liet zeggen “ik wil genezen”, bleek dat er stress ontstond. Het onbewuste was het er niet mee eens. Het onbewuste had kennelijk een andere agenda, ongetwijfeld goed bedoeld. Maar daardoor liep dit leven nu wel gevaar).

Integriteit is heel belangrijk, het is voor ons belangrijk ons te gedragen naar wie we echt diep van binnen zijn en ons bewust te zijn van het feit dat anders onbewuste factoren meer grip gaan krijgen. Leven naar onze eigen normen en waarden, met (echte) liefde voor onszelf en voor onze naasten. En niet meegaan met wat anderen willen en doen, als dat niet strookt met je eigen overtuigingen. En ook op je werk je mond open doen als de werkdruk je te hoog wordt. Problemen oplossen en uitpraten en niet blijven wrokken en piekeren. Beseffen dat een relatie iets is waar je aan moet werken, wat je niet voor lief moet nemen. Geven en nemen, maar in de juiste verhoudingen……….

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Piepklein en oneindig groot 

Ik kan me herinneren dat ik bij Deepak Chopra zat en dat we elkaar om beurten herhaald de vraag moesten toefluisteren ‘wat ben je’. Dus eerst de een repeterend en daarna de ander. Het was verrassend, want de meeste mensen kwamen tot de conclusie dat ze ‘vrijwel niets’ of een ‘vonkje energie’ waren. 

Ik had al eerder ervaren hoe je je soms oneindig groot en op andere momenten oneindig klein kunt voelen, maar via de Chi Neng Qigong heb ik dat gevoel nog veel sterker gekregen.

Onlangs heb ik een cursus Quantum Health gedaan met Juan Pablo Borahona. Hij werkte ook met Qigong. Hij maakte dat ik me nog beter groot kon voelen, oneindig groot. En hoe ik mijn energieveld en mijn hartenergie eindeloos ver kon uitbreiden. Natuurlijk is een deel hiervan het eigen gevoel, en anderzijds kunnen we onze energie inderdaad eindeloos ver sturen en leiden. 

In de Chi Neng Qigong hebben we bij veel oefeningen dat we ons verbinden met het universum, of de aarde, of de natuur, of de blauwe lucht. Je kunt dat doen door je armen bijvoorbeeld zijwaarts uit te strekken.
Als je je daarbij voorstelt dat je versmelt met het universum, één wordt met het universum, kan het net zijn alsof je oplost in het universum, alsof je nietig bent.
Als je je daarbij voorstelt dat je in alle richtingen net zo groot wordt als het universum, kan het zijn dat je jezelf oneindig groot ervaart.

Het grappige is dat beide hetzelfde effect hebben op je gezondheid. In beide gevallen ben je verbonden met het universum op een manier die zorgt voor gezonde Qi in je lichaam, voor uitwisseling (oude energie loslaten, nieuwe opnemen).

Je zou kunnen zeggen dat we allebei zijn, piepklein en oneindig groot.

Ik denk dat we dat ook min of meer zijn in ons functioneren als mens. Alleen dan soms op een andere manier dan we denken. Als we ons groot willen voordoen zijn door anderen te kleineren, zijn we eigenlijk als mens piepklein.
En aan de andere kant, als we ons bescheiden opstellen zodat een ander daardoor groeit, zijn we misschien wel oneindig groot als mens.

Wat ik belangrijk vind, is dat je je realiseert dat we het allebei zijn. Soms zelfs tegelijk, zoals in de Chi Neng Qigong. Dus voel je je een keer heel klein omdat er van alles tegenzit, besef dat je ook oneindig groot bent. En als je je oneindig groot voelt omdat alles meezit, besef dan ook dat je ook piepklein bent. Dat laatste puur om te relativeren, om zaken in de juiste verhouding te zien.

Als je ervan uitgaat dat de universele Qi pure wijsheid en puur gezond is (ik ga daar verder niet op in nu, maar dat is zo), dan is het dus verstandig om je regelmatig te verbinden met dat universum, met die wijze, gezonde energie.

Vooral als je je minder goed voelt, of als je je piepklein voelt.

Ga rechtop staan, het liefs in de natuur of de buitenlucht (onder de blauwe hemel), maar anders gewoon binnen. Spreid je armen zijwaarts, en adem diep in. Alsof je de adem via je buik en je borst naar je armen/handen brengt. En stel je voor dat je verbonden bent met de blauwe lucht, met het universum. Stel je voor dat je één bent met dat universum. Ervaar wat je voelt, en besef dat je gezondheid tankt en…….dat je oneindig groot bent (en piepklein).

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Niet goed in het vel? 

Hoe reageer jij als je niet goed in je vel zit?

Als er één ding is wat ik heb geleerd van alle homeopathiestudie (dat was de eyeopener), maar later ook van alle andere studies en levenservaring, is het wel dat iedereen anders in elkaar zit en anders reageert op stress of hindernissen in het leven.

Maar wat heel belangrijk is, is dat wij ieder voor onszelf ook leren dat wij anders reageren als we niet goed in het vel zitten, als het tegenzit, als we onder spanning staan. Want als we dat niet zelf in de gaten hebben, en ons wel anders gedragen dan normaal, begrijpen we ook niet dat anderen anders reageren op ons dan normaal.

Veel mensen vinden het normaal dat als ze niet goed in hun vel zitten ze een ander uitkafferen, grof in de bek zijn, onbeschoft zijn, onaardig zijn, sneller handtastelijk worden.

Maar dat is het natuurlijk helemaal niet!

Iedereen reageert zoals gezegd anders op stress. Sommigen gaan de ander kleineren om zichzelf daardoor iets beter te voelen. Anderen willen rust en niet gestoord worden en reageren daarom op elke poging tot gesprek met boosheid. Weer anderen reageren er niet met boosheid op, maar trekken zich meer terug. Sommigen worden ogenschijnlijk extra vrolijk en ‘dartel’ om dat andere deel te compenseren. Weer anderen worden een soort computer, ze schakelen hun gevoel uit en doen zakelijk, bijna gevoelloos.

Ongetwijfeld zijn er nog vele andere reacties. Ik weet dat toen ik als huisarts begon we grote ‘schulden’ hadden en als we weer eens over de limiet heen waren en eigenlijk geen cent konden uitgeven, juist dan kochten we iets (relatief) duurs. Gewoon om even lucht te halen, even stoom af te blazen, iets te doen wat eigenlijk niet kon. Het gaf ons een gevoel van macht in plaats van onmacht.

Want dat ‘anders’ reageren op stress is niets anders dan dat. Stress maakt ons murw, maakt dat we ons zwakker en onmachtiger voelen. We compenseren dat door ons zo te gedragen dat we dat gevoel een beetje neutraliseren. Dat kan door ons terug te trekken en te relativeren en zo krachtiger te worden. Dat kan door een ander af te blaffen en ons daardoor sterker en machtiger te voelen. Dat kan door ons sterker voor te doen dan we zijn, zodat niemand in de gaten heeft dat we stress hebben. Dat kan door.......

De kunst is natuurlijk om onszelf krachtiger te voelen zonder dat ten koste te laten gaan van een ander. En daartoe moeten we eerst zelf doorhebben dat we ons anders gedragen. Punt is dat vrijwel iedereen zich anders gedraagt onder stress.
Dus opnieuw de vraag: “Hoe gedraag jij je als je niet goed in je vel zit?”

Probeer jezelf eens te spiegelen of te observeren als je niet goed in je vel zit. Wat doe je, wat zou je willen, hoe gedraag je je, hoe gedraag je je naar een ander? En als je je zodanig gedraagt dat een ander er last van heeft, vraag je dan eens af hoe je het anders zou kunnen doen. Misschien zelfs zo dat je er zelf meer aan hebt en de ander buiten schot laat. Of de ander juist betrekt in wat er met jou aan de hand is.

We zijn allemaal mensen, en we kennen allemaal van tijd tot tijd stress, we herkennen de ellende van een ander over het algemeen. We herkennen de gevoelens van onmacht, van verdriet, van boosheid.
Uit je, praat erover. Dat is vele malen beter dan je naaste of je geliefde (want die heeft het vaak het meest te verduren) als figuurlijke boksbal te gebruiken.
Door dat laatste ga je je zelden echt beter voelen!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn