Blog Pak je Geluk

Ed in de bergen

Een blog met een positieve inslag. Onderwerpen op het gebied van groei en ontwikkeling, van een beter en gelukkiger mens worden. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Deepak Chopra is iemand waar ik ook veel van leerde als het gaat om ‘scheppen’.

Zo vertelde hij ooit over de relatie tussen emoties en klachten. Emoties kunnen – zoals we al zagen – in staat zijn om het gezond blijven (door in contact te blijven met onze Bron) te verstoren. Emoties zorgen voor een blokkade in die verbinding. Wat bijzonder is, is dat het soort emoties ook nog in staat is een bepaalde ziekte te veroorzaken, zoals boosheid aan de lever gekoppeld is en verdriet aan de longen. Maar daar wil ik het niet over hebben.

Deepak vertelde jaren geleden over een patiënte die een ongeneeslijke tumor had in het halsgebied. Tijdens een workshop van hem waarbij het thema emoties en blokkades werd besproken, kwam ze er (zelf) achter wat die tumor betekende, of zou kunnen betekenen, wat de oorzaak ervan zou kunnen zijn.
Ze schreeuwde het uit (halsgebied is het gebied van het uiten, communiceren) van emotie, herkenning en opluchting het te ‘zien’. Binnen enkele weken was de tumor verdwenen om nooit meer terug te komen. Dat klinkt magisch, maar is het wellicht minder. Immers, als een klacht een symbool is voor wat er mis is, had ze het symbool begrepen. Bovendien had ze de ‘verbinding’ hersteld. En ze kon iets doen met de mogelijke oorzaak op emotioneel gebied.

De tumor was ook niet het gevolg van scheppen, maar juist van het gebrek aan scheppen. Het gebrek aan scheppen van gezondheid, van een gezonde continuïteit in het leven. Als we steeds verbonden zouden zijn, zou er vrijwel geen kans op ziekte zijn. Zo kan meditatie met een juiste intentie (een gedachte over wat je wilt) zorgen voor het scheppen van gezondheid, ook als dat er niet was.

Ik las vrijwel alle boeken van Deepak Chopra, misschien wel omdat hij zo mooi de link kon leggen tussen wetenschap en spiritualiteit. Ik ben opgegroeid als wetenschapper op de universiteit, maar gevoelsmatig voelde ik me ook aangetrokken tot spiritualiteit. Deepak was die verbinding, denk ik. 

Daarom las ik ook een boekje van hem over golven, waarbij ik met herhaaldelijk afvroeg waarom ik dat zou lezen. Golven lijkt me leuk omdat het buiten is en je veel beweegt, maar verder heb ik er niets mee, zeker geen ervaring. Er kwamen allerlei termen voorbij die kennelijk golftaal waren, maar me niets zeiden. Het duurde ook even voor ik begreep dat het eigenlijk niet over golven, maar over het leven ging.

Het kernthema: zie voor je wat je wilt bereiken als je begint met je poging. Heb altijd het einddoel in zicht. Later kwam ik datzelfde thema tegen bij Stephen Covey in zijn boek “De zeven eigenschappen van effectief leiderschap”: begin met het einddoel voor ogen!
Als je iets onderneemt, of doet, zie voor je wat je wilt bereiken en hou dat in je mind of houd dat voor ogen terwijl je verder gaat. Bij golven kwam dat erop neer dat je ziet hoe het balletje een mooie curve maakt naar het gaatje waarin het moet. En als je dat voor ogen hebt, en natuurlijk je juiste slag, dan pas moet je gaan slaan.

Het boekje staat overigens vol met dat soort metaforen. Want dat zijn het. Het zijn stuk voor stuk manieren om het leven te benaderen. Om het leven te benaderen op een manier die constructief is, die zin heeft, die maakt dat je zelf leiding hebt over wat er gebeurt. Die maakt dat je schept.

Een van de verhalen die ik nooit zal vergeten van Deepak is zijn verhaal over de effecten van pijnbestrijding. Hij leidt of leidde een centrum voor mensen met kanker. Die mensen leerden onder andere mediteren om hun klachten en ziekte te bestrijden. Vaak gebeurde het dat mensen echt heel veel beter gingen, zelfs pijnvrij waren. Maar dan moesten ze naar een controle van de reguliere geneeskunde, het ziekenhuis waardoor ze werden behandelend. Met artsen die niets begrepen van wat Deepak deed.

Dus werden er scans gemaakt. En de arts vroeg hoe het ging. Als mensen dan antwoordden van ‘goed, ik heb geen pijn en ik voel me goed’, kregen de meesten te horen “dat kan niet, het is onmogelijk dat je geen pijn hebt en dat je je goed voelt”.
Het gevolg? De meesten kwamen terug en hadden de volgende dag weer pijn en voelden zich beroerd. Het duurde dan weer weken voor ze terug waren op het niveau van voor het (reguliere) artsenbezoek. Ter aanvulling: Deepak is ook arts! En in het centrum zijn meerdere artsen, ze weten wat ze doen.

Dat doet me denken aan een familielid wat kanker had en op veel te jonge leeftijd te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek was en naar huis mocht voor zijn laatste weken. Hij besloot dat anders te zien. En hoewel hij jaren later alsnog te vroeg is overleden, heeft hij jaren toegevoegd aan zijn leven door alles aan te pakken wat kon helpen, behalve de reguliere geneeskunde die hem al praktisch dood had verklaard.
Hij ging mediteren, Qigong doen, supplementen gebruiken, biologisch en gezond eten, liet zich energetisch behandelen, sloot zich af van mensen die doem-dachten, inclusief een groot deel van zijn familie (omdat die de artsen wilden geloven en vonden dat hij naar hen moest luisteren = doodgaan dus?). Maar het leverde hem dus een paar jaar langer met zij gezin op!

Mijn vriend die onlangs overleed, leefde ook langer dan de artsen hadden verwacht. Ook hij deed veel goeds. Hij ging gezonder leven, at vooral biologisch, deed intermitterend vasten (ook al was de regulier specialist daar minder enthousiast over), nam supplementen en homeopathische middelen, werkte aan zijn mindset.
Nadeel in dit geval was dat ze bekend waren met het kankercircuit en dus met de prognose van de diagnose en die was zondermeer heel slecht.

Dus er waren er ook artsen die keer op keer vroegen of ze het wel goed begrepen hadden, of ze wel beseften dat hij terminaal was. Ze waren bang dat ze het zouden ontkennen. En tegelijk probeerden zij zelf een positieve mindset te hebben, maar hoorde ik af en toe doorklinken dat ze wisten dat hij snel zou doodgaan. Het was dus dubbel. En achteraf jammer maar onvermijdelijk. Het laat zien hoe moeilijk het is om je af te sluiten van wat er verwacht wordt, of dat te negeren. Misschien is soms de diagnose wel het meest dodelijk.

Ik weet dat Dr. Pang Ming, de grondlegger van de Chi Neng Qigong, nooit wilde weten wat de diagnose was als mensen bij hem kwamen om te helen. Hij vond dat het weten van de diagnose een belemmering op de genezing zou zijn. Als je denkt dat de diagnose een vaststaand feit is, is daar bijna geen beweging meer in te krijgen. Hij ging liever uit van een situatie die energetisch verstoord was en die je kon herstellen. Een etiket maakte het voor hem moeilijker te genezen, want dan had hij al een beeld wat hij niet wilde hebben.

Hij wilde een beeld wat het einddoel was, namelijk een gezonde individu. Zoals Stephen Covey dat met leiderschap had. Maar als iemand anders al heeft bepaald wat het beeld is, is dat lastig. Je moet ervan uitgaan dat alles mogelijk is, zoals we weten dat in het kwantumveld, in de matrix, in de verbinding met de Bron, alle mogelijk is. Alle mogelijkheden aanwezig zijn.

En het verbinden met de Bron, met je ware zelf, met het Universum, met ‘God’, het is allemaal belangrijk om schepping toe te laten, om heling toe te laten.

Vertrouwen is daarbij belangrijk, net als overgave. Maar om te kunnen ontvangen is dus ook de staat zo belangrijk. Van dankbaarheid, liefde, respect, compassie.

Mensen die dat ondermijnen moet je uit de weg gaan. Misschien wel altijd, maar zeker als het heel belangrijk is, als je ziek bent en wilt herstellen, zeker als je kanker hebt en wilt herstellen. Mensen die je steeds bevestigen dat je dood gaat, helpen je niet langer te leven.

Aan de andere kant heb ik ook mensen gezien die elke strohalm aangrepen om langer te leven en daardoor langer leden (in mijn optiek, misschien ervoeren ze dat zelf anders). Ik denk dat het aan ieder van ons is om te beslissen wat te doen. Ik zag mensen die heel dapper besloten niet te laten behandelen om zo een menswaardig laatste stukje te hebben, en daar tegenover ook mensen die het niet konden accepteren en tot het bittere einde doorgingen met ziekmakende medicatie. Maar ja, dan hadden ze er alles aan gedaan…..

Ik weet niet wat wijsheid is. Dat weet je pas als je ervoor staat (En zelfs dan waarschijnlijk niet echt). Maar weet dat de mindset, wat je met je gedachten doet, wat je met je woorden doet, ongelooflijk krachtig is. Veel krachtiger dan het etiket van de specialist, en ook veel krachtiger dan de ervaringen van anderen.

Wat er ook gebeurt, zorg dat je ‘verbonden bent’, dat je geniet van de tijd die je hebt, dat je anderen respecteert, liefhebt, dat je dankbaarheid ervaart. Dat zijn de dingen die je tijd geven, die je vreugde geven, die maken dat je echt leeft.

En of je golft of niet, hou je einddoel in beeld. Weet waar je heen wilt.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Als het om scheppen gaat in combinatie met de gezondheid, moet ik natuurlijk Louise Hay noemen, ze overleed 4 jaar geleden. 

Zij heeft een enorme bijdrage geleverd aan het scheppen van een betere persoonlijke gezondheid. Ze schreef heel wat boeken, zoals (o.a.) ‘Je kunt je leven helen’, ‘heel je lichaam’, gebruik je innerlijke kracht’, ‘Leef nu’, ‘meditaties voor hart en ziel’, ‘ik hou van mijn lichaam’.

Ze begon te schrijven nadat ze was genezen van baarmoederhalskanker.
Ze werkte o.a. met affirmaties en visualisaties.

En hoewel visualisaties waarschijnlijk krachtiger werken dan affirmaties, zijn beide een manier om het universum ‘te vragen’ naar wat je wilt.

Bij de affirmaties spreek je een positieve zin uit, die in het begin nog een beetje ‘onwaar’ kan lijken, maar gaandeweg meer ‘waar’ wordt en dan ook overtuigender uit je mond/mind komt.
Je gebruikt de zin immers vaak om iets te verkrijgen wat je nog niet hebt of denkt te hebben.
En je zegt de zin in de tegenwoordige tijd, dus alsof je het al hebt, alsof het al zo is. 

Zoals ‘ik ben vol zelfvertrouwen’. Ja, ja. Klinkt goed, maar als je het begint te zeggen voelt het nog niet passend. Naarmate je het vaker zegt, klinkt het vertrouwder en gaandeweg komt er ook het gevoel bij dat het klopt.
Eigenlijk krijgen we terug van het universum wat we uitstralen, wat we zeggen, dus zal dit leiden tot meer zelfvertrouwen.

Bij visualisaties is dat nog krachtiger, omdat we er als het goed is meer emotie in leggen. We stellen ons voor dat het is zoals we willen dat het is. We gebruiken alle zintuigen zo mogelijk en daarbij ook het gevoel dat het geweldig is het zo te hebben.
De uitstraling naar het universum is dus nog krachtiger dan bij een affirmatie. Je moet er alleen ietsje meer werk voor doen. Het is iets intensiever.

Op een gegeven moment ging ik dit ook in de praktijk gebruiken bij mensen waarbij me dat aangewezen leek. Ook als het ging om de gezondheid.

Bij kinderen gaf ik vooral affirmaties en liet die bijvoorbeeld dagelijks opschrijven. Soms gaf ik er een paar, en wat opviel was dat op een gegeven moment de affirmatie die ‘eigen’ was geworden, die was gaan ‘werken’ mooier werd geschreven dan de andere, en na een tijdje werden ze allemaal mooi geschreven.

Het laat zien dat er wat gebeurt in onze geest als we dat doen. En dat de ene affirmatie sneller werkt/doordringt dan de andere.

Een grappige manier om een affirmatie te laten gebruiken is elke dag 4-5 dingen (te laten) opschrijven waarin iemand goed is, of waarvoor je dankbaar bent. Op zich lijkt dat geen affirmatie, maar als je het doet, zeg je in jezelf ‘ik ben goed in……’ of ‘ik ben dankbaar voor…..’.

Bij kinderen heeft dat het leuke effect dat ze op een gegeven moment zeggen ‘ik ben ook goed in….., hè mamma?’. Wat laat zien dat het werkt. 

Het is heel subtiel, maar ozo werkzaam. Ook voor ons als volwassenen. Het is ook wetenschappelijk aangetoond dat bijvoorbeeld dagelijks opschrijven waar je dankbaar voor bent (4-5 dingen, hoe klein dan ook) leidt tot een meer gelukkig gevoel.

Scheppen dus.

Met visualisaties heb ik heel mooie dingen in de praktijk gezien. Mensen met bijvoorbeeld veel klachten die niet op iets ernstigs wezen – bij mensen met bijvoorbeeld veel stress – kon het wonderen doen. Binnen enkele dagen kon 60% of zelfs meer van de klachten verdwenen zijn. Ik wilde soms ook geen middel geven omdat ik wilde zien wat de visualisatie op zich deed. Er waren mensen die wild enthousiast waren over het resultaat en de methode.

Mogelijk heeft dat te maken met het enthousiasme waarmee mensen het doen. Met een goede inzet - er even serieus voor gaan zitten - is het effect waarschijnlijk sterker dan als we maar even wat doen.

Eigenlijk is het ook op alles toepasbaar. Het is immers gewoon scheppen, gewoon een interactie tussen jou en het universum, de Bron, God, etc.

Je vraagt iets en het wordt gegeven.

Mooie voorbeelden zijn visualisaties waarbij je iets voor je ziet en voelt wat je wilt als vervanging van de huidige situatie.

Er zijn voorbeelden waar mensen een soms al jarenlang verstoorde relatie nemen. Ze zien voor zich hoe die ander en zij weer liefdevol op goede voet zijn, en gebruiken de zintuigen als horen en voelen en zien erbij. Ze zijn dankbaar voor het fijne gevoel van een weer goede relatie.
En dan belt de volgende dag die relatie waar al jaren geen contact meer mee is…..

Dat klinkt magisch, maar we weten dat bij familieopstellingen soortgelijke dingen gebeuren.......

Zelf deed ik het af en toe toen een van de kinderen in de pubertijd was en nogal eens voor onrust in het huis zorgde. Ik trok me even terug in de praktijk, ging zitten visualiseren dat er vanuit het universum liefde stroomde naar dat kind en dat de relatie over en weer fijn was. Als ik 5 minuten later terugkwam was de sfeer weer goed

Zo deed ik het ook eens bij het ochtendhumeur wat mijn dochter destijds had. Ik visualiseerde dat ze vrolijk haar bed uitkwam en goedgeluimd haar ontbijt maakte, lachend met de andere huisgenoten. Apart is dat ik het hier dus voor een ander deed.
En wie schetst mijn verbazing dat vanaf de volgende dag het ochtendhumeur verdwenen was? Toen ik het vertelde zei ze ‘maar ik heb helemaal geen ochtendhumeur’, om even stil te worden en ‘het is echt weg’. 

Het geeft aan hoe krachtig visualisaties zijn.
Wat eigenlijk helemaal niet gek is, want in de afgelopen afleveringen van de blog is wel duidelijk geworden dat we krijgen wat we vragen.

Eigenlijk zijn zowel de affirmaties als de visualisaties, net als het bewust een intentie zetten voor bijvoorbeeld een Qigong-oefening of meditatie, heel bewuste vragen aan het universum. Terwijl een groot deel van onze andere vragen vaak onbewust is.

Waardoor we dan ook soms krijgen wat we niet willen. Omdat we de verkeerde vragen hebben gesteld, met de negatieve dingen bezig waren.

Elke dag zie ik hoe mooi de wereld is (kan zijn) als iedereen z’n potentieel gebruikt, als iedereen het beste uit zichzelf haalt zonder dat dat ten koste van een ander gaat.

Waarbij machtshebbers alleen bezig zijn met de echte belangen van hun volk, waarbij competitie is vervangen door samenwerken, en voor de gezondheid de beste oplossingen worden gekozen ongeacht welk etiket erop geplakt wordt.

Het maakt me blij en dankbaar. Ook al is het soms maar even, het is even lekker.

Een utopie? Ik denk het niet, hoe meer mensen dit soort positieve wensen hebben, hoe meer het zal worden verhoord…..

Wordt vervolgd…..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Net zoals het merendeel van de mensen het onvoorstelbaar vindt dat we kunnen scheppen, terwijl we dat aan de lopende band doen, ook al zijn het niet altijd de gewenste dingen (omdat we ons niet bewust zijn dat we het kunnen en doen), zijn er ook heel veel mensen die denken dat ze geen controle hebben over hun emoties.

Ze denken dat emoties dingen zijn die hen overkomen, waar je geen invloed op hebt.

De meeste mensen denken niet dat ze hun emoties creëren. Ze denken dat ze ze gewoon hebben. In feite worden emoties gekozen, ze zijn een daad van wil  -  Neale D. Walsh

Maar net als overtuigingen en handelingen het gevolg zijn van op een bepaalde manier denken, zijn emoties dat ook.
Als je bij een regenbui denkt ‘ha, daar was ik aan toe, heerlijke afkoeling’, kan het je blij maken. Maar als je denkt ‘getver, regent het alweer, ik kan daar zo chagrijnig van worden’, ben je bozig. Je emoties en stemming worden bepaald door je denken.

Maar ook bij menselijke interacties. Als iemand je terecht wijst bij iets wat je oppert kun je denken ‘ja, je kunt het ook op die manier bekijken, thanks’ en je er oké mee voelen. Je kunt ook denken ‘heb je hem weer, altijd een weerwoord, altijd moeten verbeteren’ en je wordt er boos om. Je emoties en stemming worden bepaald door je gedachten.

Waar het om gaat is dat je gedachten bepalen hoe je reageert en hoe je je voelt.
Vaak zijn het herhaalde gedachten, gedachten die je al tientallen of zelfs duizenden keren hebt herhaald in jezelf en bij een situatie ‘automatisch’ naar boven komen. Het lijkt alsof je daar geen controle over hebt. Maar dat neemt niet weg dat je er de controle over hebt als je dat wilt. Of misschien moet ik zeggen als je dat inziet en wilt. Je kunt je eigen gedachten bepalen!

Want zolang je denkt dat jij er geen controle over hebt, zit je je eigen controle in de weg. Zolang je niet echt tot je laat doordringen dat aan emoties gedachten voorafgaan, kun je de verantwoordelijkheid voor die emoties van je afschudden en doen alsof jij er niets aan kunt doen. Natuurlijk zijn er dingen (zoals hormonen) die invloed kunnen hebben, maar zelfs dan ‘kies’ je je eigen gedachten; je moet je alleen nog bewuster zijn van die keuze.

Maar net zo goed als je kunt scheppen (als je zorgt voor de juiste staat), kun je je emoties managen (als je zorgt voor de juiste gedachten). 

Ik noem natuurlijk niet voor niets het scheppen en emoties in één adem, want we hebben inmiddels gezien dat emoties (of de emotionele staat) en scheppen alles met elkaar te maken hebben.
Dat gezondheid en emoties alles met elkaar te maken hebben.
Dat een prettig leven alles met emoties te maken heeft.
Dat je emotionele staat zelfs mede bepaalt of je een gemakkelijk of moeilijk leven hebt.

Er zijn mensen die stellen dat je vanaf je geboorte aan het degenereren bent, aan het ‘aftakelen’ bent.
Anderen zeggen dat je eigenlijk vanaf je geboorte steeds meer aan het helen bent, dat het helingsproces bij de geboorte begint…………dat spreekt me meer aan.
Elke dag krachtiger, 'wijzer'……..

Maar als je beseft dat we hier zijn om te leren en plezier te hebben, dan kun je het geheel ook zien als een ‘spel’. Dat maakt ook dat je alle al te serieuze tendensen mag loslaten. Je hoeft niet zo serieus en ernstig te zijn. Het gaat erom dat je het beste maakt van de situaties waarin je bevindt. Met zoveel mogelijk plezier.

Je gedachten creëren emoties. Dat betekent dat je je emoties creëert  -  Neale D. Walsh

We zitten op dit moment in een gekke wereld, waarvan ik af en toe het gevoel heb dat mensen hun verstand en normale beoordelingsvermogen zijn kwijtgeraakt. Dat mensen die hun verantwoordelijkheid zouden moeten nemen dat niet doen. Dat mensen tegen elkaar worden opgezet om anderen de gelegenheid voor een raar soort controle te geven. Dat mensen wordt gedwongen dingen te doen die regelrecht indruisen tegen elk gevoel van rechtvaardigheid en ethiek.

Daar zou je heel depressief van kunnen worden. En veel mensen zijn dat ook. Ook al omdat dingen worden beloofd als beloning, die vervolgens niet waar blijken te zijn. De situatie is heel verwarrend, onvoorspelbaar, dreigend voor velen.
Maar als we hier zijn om te leren en plezier te hebben, hoe moeten we dan naar de huidige wereld kijken, hoe kunnen we hiernaar kijken?

Misschien het toch zien als leerschool, en het niet al te serieus nemen. En vooral je ziel niet verkopen. Blijf bij jezelf, volg je hart. Niet je angsten, maar je hart. Gebruik je gezonde verstand. En wees niet te veel bezig met alles wat bedreigend is, wat niet leuk is, wat je somber maakt. En spreek met jezelf af dat je je niet gek laat maken door autoriteiten die telkens wat anders zeggen of beloven. Ze doen ook maar wat (waarvan ik echt hoop dat ze denken dat ze het voor ons doen).

Uiteindelijk gaat het erom hoe wij omgaan, wat wij doen, met wat er gebeurt. Dat bepaalt ook de werkelijkheid voor ieder van ons. Het klinkt misschien gek en lijkt de kop in het zand steken, maar als we de kranten en de media links zouden laten liggen, ziet de wereld er een stuk beter uit. We zouden de wereld beter beleven, en we zouden een positievere houding en reeks emoties hebben. Minder angst, minder boosheid, minder argwaan, minder agressie. 

En zoals we weten maken die emoties uit wat we scheppen, wat we in onze wereld te zien gaan krijgen. Dus hoe angstiger we ons laten maken, hoe meer angst er in onze wereld komt. En hoe minder we in staat zijn de mooie wereld te scheppen die we graag zouden willen hebben.

Ik las een paar dagen gelden een verhaal van een arts over zijn COVID-ervaring. Hij werd ziek voordat de hele wereld in angst werd ondergedompeld. Achteraf zegt hij dat hij blij was dat het toen gebeurde en niet later, omdat dat zijn herstel en vertrouwen aanzienlijk zou hebben geschaad…….

Zijn er dus emoties die je niet wilt (als gevolg van gedachten die je niet wilt maar wel hebt), dan is de krachtigste oplossing om je gedachten te verleggen naar iets of naar dingen die wel leuk zijn. Dus in dit geval weg van de media en naar een mooi boek, een leuke film, positieve gedachten of herinneringen, een mooie toekomstdroom…..

Zelf laten bewust de mainstream media links liggen, al maak ik zelf een uitzondering voor sport, maar kijken vooral naar de diverse documentaires en wetenschappelijke series op www.gaia.com. Het geeft ons interessante inkijkjes in de moderne wetenschappelijke ontwikkelingen en hoe we daar wat mee kunnen, het geeft mij stof om te gebruiken in het leven en in de blogs, het haalt de aandacht weg bij de dagelijkse corona-perikelen.

Ongetwijfeld speelt de leeftijd mee, of misschien de ervaringen. Als je ouder wordt kun je misschien beter relativeren met alle levenservaring dan wanneer je jong bent. Hoewel ik dat nu juist bij veel ouderen ook weer mis. En als je verantwoordelijk bent voor de opvoeding van je jonge kinderen in deze wereld lukt relativeren ook niet zo goed. 

Maar de kunst is dus je niet laten ondersneeuwen door wat er gebeurt, maar bewust zorgen dat je emoties positief zijn. Dat liefde en compassie voorop staan, dat je dat uitstraalt naar je kinderen en omgeving. Compassie is – zo begin ik te begrijpen – zo ongeveer het allerbelangrijkst.

En om die emoties positief te laten zijn – waardoor je zowel kunt scheppen als (dat wat je wilt) ontvangen – kun je bewust hulpmiddelen gebruiken zoals ik net noemde; en kun je je bewust afsluiten van alles wat die wensen verstoort. Tot op zekere hoogte, maar toch.
We hoeven niet mee te gaan in alle gekte, in de ratrace, in de competitie, in het hebben-hebben-hebben.

Als we wensen hebben ten aanzien van het leven en die willen zien uitkomen is het allerbelangrijkst te zorgen voor een goede ‘staat’. Laat dat je prioriteit zijn, waar je ook bent en wat je ook meemaakt……..

Innerlijke vrede is mijn hoogste prioriteit  -  Gabby Bernstein

Wordt vervolgd…..

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Het hele verhaal van de kwantumfysica is fantastisch, en tegelijk ook best ingewikkeld.

Ingewikkeld omdat wij neigen dát te geloven wat we kunnen ‘voelen’ met onze zintuigen wat we kunnen zien, aanraken, ruiken, horen of proeven. Op het moment dat dat niet kan, haakt een groot gedeelte van de mensen al af. Het standpunt van ‘eerst zien en dan geloven’ is diep geworteld.

Maar juist met alle nieuwe kennis van het kwantumveld is dat standpunt een enorme valkuil. Je mist er juist al het mooie door.  

Ik noemde al eens dat alles is ontstaan uit een zeer kleine hoeveelheid materie die door onvoorstelbaar hoge temperaturen is geëxpandeerd tot de weidsheid van het universum die we nu kennen. Dat die expansie nog steeds doorgaat. En vooral dat alles in die weidsheid met elkaar verbonden is (omdat dat ooit was).

Bij een onderzoek waarbij uit één foton (het kleinste deeltje) er twee gelijke werden gecreëerd, bleek op een afstand van 14 mijl de ene foton op exact hetzelfde moment te reageren als de andere. Dat zou betekenen dat de overdracht van informatie sneller dan het licht was. En dat zou niet kunnen. 

Het was ook niet zo, ze waren ondanks de afstand ‘gewoon’ verbonden met elkaar.
Vele jaren geleden las ik dat een paar cellen van het mondslijmvlies op honderden kilometers van degene waar het van was ook op exact hetzelfde moment reageerde (via heel gevoelige apparatuur) op een emotie als de persoon waar ze van waren.


Als dingen verbonden zijn, blijven ze dat kennelijk ook op grote afstand.
Denk aan de moeder die ‘voelt’ dat er iets met haar zoon op een slagveld gebeurt duizenden kilometers verder op deze planeet. Is dat raar? Nee, in het geheel niet met de kennis die er voorhanden is.

En eigenlijk weten de mensen die hun ogen niet sluiten voor dingen die ze niet helemaal begrijpen dat ook. Tientallen jaren geleden waren er al sessies waarbij groepjes mensen met alfatraining op grote afstand (ander continent) iemand genazen van een ernstige kwaal.
Iets wat onmogelijk leek, gebeurde. We hebben gezien dat een groep mediterende mensen ervoor zorgde dat in oorlogsgebied even aanzienlijk minder doden vielen, er minder misdaad was (zo lang als er gemediteerd werd). 

Om dat te begrijpen moet je eigenlijk alles wat wij ‘ruimte’ en ‘leegte’ noemen zien als een groot netwerk wat overal aanwezig is en alles doordringt. Via dat netwerk is alles verbonden. En door ons bewust met dat netwerk te verbinden, kunnen we scheppen, creëren. In de afgelopen blogs heb ik al veel verteld over hoe we dat het beste kunnen doen.

Sommigen neigen die ruimte met dat netwerk ook wel de kwantum-soep te noemen. Alles is erin aanwezig. Alle mogelijkheden, ook voor ons, voor jou. Zowel in positieve als in negatieve zin. Een heerlijke soep dus. En aan ons om te kiezen.

Ik moet hierbij denken aan een examen destijds bij Roy Martina. Ik denk dat het met NEI te maken had. NEI gaat over het behandelen (doen loslaten) van emotionele blokkades. Hij daagde mensen enorm uit door in een veel te korte tijd idioot veel multiple choise vragen te stellen met ik meen 8 mogelijke antwoorden per vraag. Ondoenlijk. 

In de voorbereiding op dat examen hadden mijn studiemaatje en ik uitgebreid alle mogelijkheden behandeld die rond een examen zouden kunnen zijn, zoals een 10 of zelfs een 0 halen, afgaan, succesvol zijn, een black out krijgen, in tijdnood raken, het te gemakkelijk vinden.
Het idee: als op alle facetten alle emoties weggehaald zijn, ben je helemaal vrij van blokkades en kun je zo vrij en ontspannen mogelijk optimaal functioneren.

Tijdens het examen, waar velen door het lint gingen door de te hoge eisen, bleven wij kalm en rustig. Beiden zaten we qua presteren bij de beste 3 (van de 120). Ik was niet eens verbaasd, maar bedacht wel dat ik altijd was gehinderd door uitspraken van mijn moeder als ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ en ‘niemand is meer of minder dan een ander’.
Nu was ik ineens een van de besten, dat was ik nog nooit geweest!

Hoe vrijer wij kunnen werken naar wat wij willen, hoe beter dat kan lukken. Maar ik moest aan dit verhaal denken vanwege alle mogelijkheden. Je kunt een 10 halen of een 1, je kunt slagen of falen. In principe is alles aanwezig, en het hangt helemaal af van je vraag

Of zoals je al begrepen hebt, niet zozeer van je vraag als van je gedachten en je emotionele staat. In dit verhaal was de emotionele staat prima, omdat we daaraan hadden gewerkt. We waren in feite met alles oké en voelden ons goed. Geen stress. En in de gedachten waren we alleen maar bezig met een goed resultaat, zonder dat we werden verstoord door negatieve gedachten. 

Je kunt uit de kwantumsoep halen wat je wilt, en uiteindelijk bepaal jij zelf wat je eruit haalt. Ga je voor het beste, het mooiste, doordat je positieve gedachten hebt en verbonden bent met je bron, met de matrix, met ‘God’, met die-je-bent. Of ben je te veel bezig met negatieve zaken en gedachten en trek je juist aan wat je niet wilt? En als je wel de juiste gedachten hebt, heb je dan wel je ontvangstantennes uit door de juiste emotionele staat?

Liefdevol, compassievol, respectvol, dankbaar, blij, etc….

Het mooie is dat alle mogelijkheden er zijn, dat in feite dus alles mogelijk is. We moeten er alleen om durven te vragen, erin durven te geloven en vooral ervoor zorgen dat we onszelf steunen in onze wensen door de juiste staat en gedachten. Door ons goed te voelen en onszelf niet te blokkeren.

Het voorbeeld wat ik noemde over mijn examen destijds laat zien dat ervaringen ook blokkades kunnen vormen, dat emoties blokkades kunnen vormen, dat overtuigingen kunnen blokkeren, etc.
Het is goed daar iets mee te doen, maar we kunnen vooruit door te vertrouwen in hoe het werkt, vertrouwen in de wet van de aantrekking, vertrouwen in het feit dat we kunnen scheppen mits we de juiste gedachten hebben en de juiste staat……..

In feite ligt er een wereld voor ons open, als we er maar in durven te geloven.

Wordt vervolgd....

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Schreef ik eerder dat de bronnen die mij hebben geholpen deze informatie door te geven (met name de overgegane zielen, ‘Ra’ en ‘Abraham’) vertelden dat we hier als ziel in een fysiek lichaam zijn om te leren en om ervaringen op te doen, ook vanuit puur modern wetenschappelijk oogpunt is er zo’n conclusie. De basis ervan is uiteraard anders, maar de conclusie is hetzelfde.

We kunnen er dus vrijwel niet meer onderuit. We zijn hier om te leren. Zoals we al eerder zagen horen conflicten en tegenstellingen daar min of meer bij omdat we daardoor weten wat we wel willen en dat kunnen ‘vragen’. Zonder conflicten en tegenstellingen zou er minder te leren zijn. Wat niet wegneemt dat het de kunst is om conflicten op te lossen. 

Bovendien blijkt dat strijd en competitie veel minder nuttig zijn dan samenwerking, dat kunnen we als les dus al meenemen in de rest van ons verblijf hier in dit lichaam op aarde.   

Als je een beetje beter wilt zijn, wees dan competitief. Als je veel beter wilt zijn, wees dan coöperatief - William Shakespeare. 

Toen ik afgelopen week aan het tennissen was en een van mijn tegenstanders van dat moment liep te schelden omdat hij vond dat hij niet goed genoeg bezig was, dacht ik ‘het gaat om de weg, niet om het einddoel’. Want onderweg leren we, niet als we er zijn. 

Het stellen van doelen kan nuttig zijn omdat we daarmee aangeven of ‘vragen’ wat we willen, maar zeker als er een weg te gaan is naar het doel, is de weg vele malen belangrijker.

De ‘tegenstander’ waar ik het over had is ver in de 70. Welk doel heb je als oude veteraan nog als je aan het tennis bent? Perfect worden? Lijkt me een beetje onzinnig doel op die leeftijd, gezien de leeftijd word je logischerwijs elk jaar wat minder qua tennis. Misschien is een realistisch doel zo lang mogelijk het spelletje kunnen blijven spelen, het moment dat je moet stoppen zo lang mogelijk uitstellen, en vooral ontspanning.  

Maar geniet dan vooral ook van die weg!

Hoe dan ook, juist het feit dat hij op zichzelf liep te schelden maakt voor mij – met de kennis van de leerling op deze aarde – nog maar weer eens duidelijk dat we met de weg moeten bezig zijn. Met genieten vooral van de weg. Dat we onszelf niet zo serieus moeten nemen.

Misschien moeten we zelfs het leven op zich wel niet zo serieus nemen. Bovendien, als je te serieus bent, sta je niet open voor ontvangen en valt er weinig te scheppen. Willen we ervan leren, moeten we open staan om te leren, ons als een student of nieuwsgierig kind opstellen. Dat is niet zo moeilijk als je een cursus of opleiding doet, of een spelletje, maar lastiger als je een autoriteit ‘bent’. 

Als je docent bent, of arts, of politieagent, of politicus, of…….is het lastiger. Jij hoort het te weten, jij hoort te vertellen hoe het zit, jij hoort grenzen te stellen. En soms moet dat ook om autoriteit te kunnen blijven. Vroeger stonden bijvoorbeeld artsen en docenten veel meer op een voetstuk dan nu. Deels overigens terecht.  

Maar ook voor deze groepen mensen blijft het belangrijk om én te genieten van hun weg én open te staan voor nieuwe informatie, voor leren

Ik zou je graag serieus nemen, maar dat zou een belediging voor je intelligentie zijn - George Bernard Shaw

Zo is een van de dingen die je als arts leert het stellen van diagnoses. Elke diagnose kent een rijtje met symptomen, verschijnselen die kunnen wijzen op een bepaald ziektebeeld. En iets wat je als arts ook leert is dat je bij elke klacht moet afwegen of het niet een teken van iets is wat ernstiger is (bijvoorbeeld een vroeg symptoom van kanker).

Zo werd ik ooit gebeld rond 5 uur ’s middags door iemand die direct wilde langskomen omdat hij een plekje op z’n been had. Ik wilde nog 2 visites doen en stelde voor dat hij de volgende ochtend als eerste langs kon komen. Er was geen enkele reden om dat acuut te zien. De man begon te vloeken en tieren, iets wat ik niet kende van hem. Op dat moment drong tot me door dat hij bang was dat het kanker was. Dus liet ik hem komen. ‘Natuurlijk’ was het iets onschuldigs, en natuurlijk liet ik hem weten dat zijn manier van reageren m.i. niet de juiste was maar dat ik het ook wel begreep.

Het was een les voor mij. Wij worden opgeleid om altijd bedacht te zijn op iets meer dan er ogenschijnlijk is, en ook om dat niet altijd te zeggen, maar kennelijk zijn er ook mensen die in alles denken dat er iets ernstigs is. Om wat voor reden dan ook.

Ik heb als huisarts heel veel geleerd op alle mogelijke gebieden. Vooral op het intermenselijk vlak. Ik kan een boek schrijven over de voorvallen en leermomenten alleen al. Soms was het even heel spannend, soms ook even ronduit niet leuk of zelfs bedreigend, maar achteraf kon ik er altijd om glimlachen. Ik was weer een ervaring rijker, ik had weer wat geleerd.

Voor bijvoorbeeld docenten lijkt het me niet altijd gemakkelijk om je als leerling op te stellen als je die gasten juist in de hand moet houden.
En als politieagent heb je te maken met een sterke hiërarchie (dat geldt overigens ook voor nogal wat artsen in loondienst) zodat je minder ruimte hebt om zelf te denken.

De beste leraar is hij die het meeste van zijnleerlingen opsteekt  -  Jean de Boisson

Voor heel wat mensen die gewoon hard moeten werken en daarnaast nog wat ballen moeten hooghouden (verplichtingen, taken, mantelzorg, sporten, etc.), waardoor het altijd plannen en rennen is, lijkt het ook minder makkelijk om te genieten van de weg.

En toch, willen we niet alleen wat leren, maar ook zelf wat in de melk te brokkelen hebben door dingen te laten gebeuren die we graag zouden zien en daar ook voor open te staan, is genieten een vereiste.

Juist genieten van de weg maakt de weg een stuk leuker. Niet alleen omdat je geniet, maar ook omdat je in de juiste staat verkeert om dingen op z’n plek te laten vallen. Genieten, compassie hebben met anderen, liefdevol zijn, respectvol zijn, het helpt. Het helpt je de weg te bewandelen die je verkiest. Het maakt het leven een stuk prettiger.

En als je die gevoelens niet hebt, niet geniet, je niet prettig voelt, weet je dat je jezelf in de weg zit. Dat je op een weg loopt, maar misschien toch niet helemaal de weg die je zou willen. Dat je je niet openstelt. Dat je misschien wel iets wilt en vraagt, maar niet in staat bent het te ontvangen, en het dus ook niet krijgt. Scheppen lukt niet op die manier

Men kan met recht zeggen, dat wat wij doen afhangt van wie we zijn; doch men moet er bijvoegen dat wij, tot op zekere hoogte, zijn wat wij doen, en dat wij voortdurend onszelf scheppen   -   Henri-Louis Bergson

Er staat een onbegrensde stroom van alle mogelijke dingen tot onze beschikking, maar we moeten wel op het ontvangen ervan zijn afgestemd. En daarvoor hoeven we alleen maar te 'genieten', liefde en compassie te ervaren, dankbaar te zijn.

Door laatstgenoemde dingen te cultiveren, gewoon te gaan leren vinden, te oefenen, te praktiseren, stellen we onszelf open voor verrassingen. Verrassingen, omdat wij het in het algemeen niet als gewoon ervaren dat onze wensen worden verhoord……

 Wordt vervolgd……..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn