aanpas

 

We leven in een tijd waarin we elke dag opnieuw worden verrast met verandering.

Alles behalve saai.

Ik kan me als de dag van gisteren herinneren dat er bij ons aan de deur werd gebeld. Het ging om een buurvrouw in het pension naast ons. De oude dame die er woonde leek te hallucineren of zo. En ik was huisarts, dus was het logisch dat er bij ons werd aangebeld. En ik dus op onderzoek.
De oude dame hallucineerde helemaal niet. Ze had zelfs volkomen gelijk. Wat was er gebeurd?
Een maatschappelijk werker had bedacht dat het goed zou zijn voor deze dame om een telefoon te hebben. Nu had deze vrouw van ver over de tachtig helemaal geen technische apparatuur in huis, zelfs geen transistorradio, en ze kwam ook nooit buiten. Ze leefde in haar eigen ruimte en - ja, zelfs in haar eigen tijd misschien wel. Misschien had ze wel ooit van een telefoon gehoord, maar gehad of gebruikt nog nooit. Ze had ook geen familie meer, dus wie zou haar bellen en wie zou zij moeten bellen?
Let wel, ik heb het over de jaren tachtig, dus mobieltjes waren er sowieso nog niet, we hadden alleen van die grote meestal zwarte vaste toestellen met een draaischijf. En die was nu bij haar geïnstalleerd. En ongetwijfeld had iemand z'n best gedaan om haar uit te leggen hoe ze het moest gebruiken. Maar hoe gaat dat als iemand iets te zien krijgt waarvan ie geen idee heeft dat het überhaupt kan bestaan?
En nu had ze de moed bijeen geraapt om het ding beet te pakken. Ze had de hoorn van de haak gehaald, zoals dat heette in die tijd. Maar toen gebeurde datgene waarom ze naar de deur was gegaan en om hulp stond te roepen: er zat iets in die hoorn. Iemand die het moeilijk leek te hebben of zo. Of misschien wel iemand die ongewenst bij haar binnen kwam en tuut-tuut-tuut-tuut bleef zeggen.
Het beste mensje was helemaal over de rooie..........

Teveel verandering kan dit soort verschijnselen oproepen. Verandering is inderdaad niet saai.

Maar voor menigeen iets te veel van het goede.

Die voortdurende en nooit aflatende verandering van alle mogelijke zaken om ons heen vereist nogal iets van ons. Namelijk dat we flexibel zijn, dat we ons aanpassen.
Aanpassen aan een nieuwe situatie. Aanpassen aan nieuwe maatschappelijke regels. Aanpassen aan andere personen, ander werk, ander inkomen, andere technieken, andere mogelijkheden, andere.....ga maar door.

Toch is het de enige manier van overleven. Bamboe overleeft doordat het heel buigzaam is en met de wind kan meebuigen. Zou bamboe dat niet doen, zou het telkens knappen. Vogels trekken naar het zuiden of noorden - afhankelijk van het seizoen (of liever de temperatuur, het weer) - om te overleven. En als het langer warm is, gaan ze ook later. Veel vluchtelingen, waar velen van ons het moeilijk mee hebben, vluchten eveneens om te overleven. Andere dieren veranderen van kleur om niet op te vallen en niet gepakt te worden door andere - vijandige - beesten.

Als we een beetje soepel en prettig willen leven in deze tijd, moeten we er van doordrongen zijn dat er continu veranderingen zullen zijn en dat verzet ertegen sowieso averechts werkt. Natuurlijk moeten we ons verstand blijven gebruiken en wantoestanden aan de kaak stellen. Maar verzet tegen de veranderingen op zich is als die boom die geen centimeter wenst te wijken, niet meegaat met de wind, en dus uiteindelijk knapt. Dood gaat.
Dat maakt dat het de kunst is om af en toe je schouders op te halen over dingen waar je het niet mee eens bent en door te gaan. Mee met de stroom, mee met de wind.

Het betekent ook dat er aan onze overtuigingen wordt gemorreld. Het betekent dat je af en toe eens zou moeten kijken of je overtuigingen nog wel "up to date" zijn. Overtuigingen (veranderen).
Het betekent misschien zelfs wel dat je af en toe eens naar je normen en waarden systeem moet kijken of daar iets kan worden aangepast. Waarden.
Of misschien juist dat je moet kijken of je wel naar je kernwaarden leeft en oordeelt. Of je er wel echt naar handelt.

Het is voor vrijwel iedereen een lastige tijd, waarin veel wordt gevraagd. Aanpassen betekent vaak het oude loslaten en nieuwe vreemde dingen aanvaarden. En juist waar het zo lekker zou zijn even het oude vast te houden en te koesteren, is dat er nu juist niet bij. Veranderen, aanpassen, wennen, corrigeren, en ga zo maar door. Het kost energie. Soms veel energie. En nog veel meer energie als we ons er tegen verzetten!
Het kan zelfs groepen mensen tegen elkaar opzetten. Dat zien we nu bij de discussies over vluchtelingen.
Het is aan ons om een balans te vinden tussen acceptatie van de veranderingen enerzijds en ons niet een weerloze speelbal voelen anderzijds.

Zorg daarbij dat je in elk geval bij jezelf blijft, contact met jezelf en je hart blijft houden. Blijf liefde voelen, naar jezelf en je medemens. Wordt geen rots, geen egoïst, geen starre boom. Dan hou je het niet vol.
Er wordt van ons gevraagd ons voortdurend aan te passen, om bamboe te zijn, soms kameleon, en soms zelfs trekvogel.........mee met de flow of de wind. Al naar gelang wat beter voor ons is.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn