Zoals ik in een van de vorige blogs al aangaf, zijn een aantal boeken op mijn pad gekomen die te maken hebben met onze afkomst en toekomst, maar bovenal ook met grote mogelijkheden.

Waarom? Geen idee. Misschien heeft het met het hele Covid-gebeuren te maken, misschien ook met mijn beste vriend die ongeneeslijk ziek is. Een bepaalde focus en gedachtenpatroon levert ons tenslotte bepaalde ervaringen…….in dit geval o.a. deze boeken…….

In “even iets anders…” vertelde ik al over de power of love, de kracht van liefde. Maar de belangrijkste conclusie moet zijn dat wij scheppers zijn. En ook in die hoedanigheid en met die intentie bestaan. Wij zijn in staat te scheppen. Ons leven, onze toekomst

‘Wel’, zal je misschien zeggen, ‘als ik om me heen kijk doen we dat dan niet zo goed. Er is veel oorlog, het milieu is in gevaar, de volksgezondheid wordt bedreigd, etc.’. 

Ik ben bang dat je gelijk hebt. Wij hebben inderdaad collectief de huidige wereld geschapen, of misschien beter gezegd: veroorzaakt.

Het probleem is dat als iedereen wat anders ‘schept’ en bovendien heel veel mensen geen idee hebben dat ze iets scheppen, en dan ook nog vooral wat ze juist niet willen, dat er dan een uitkomst is die we misschien wel geen van allen willen.
Bovendien heeft maar een klein deel van de mensen voldoende kennis om bewust te scheppen, de rest doet het onbewust ,of helemaal niet omdat ze niet aan de voorwaarden voldoen. 

In de komende blogs wil ik er meer over vertellen. Ik wil hier beginnen met eigen ervaringen, die ik nu pas begrijp.

  • Om te beginnen liep ik voordat ik naar Heemskerk verhuisde en de huisartsenpraktijk stopte ’s ochtends voor het spreekuur een rondje en zag dan voor me (visualiseerde) dat ik een bloeiende homeopathiepraktijk had in Heemskerk. Op dat moment werkte ik er 2 dagen en het zat net vol, zonder wachttijd. Maar ik wilde 4 dagen gaan werken. En het was best spannend, want van een redelijk vast (hoog) inkomen naar die onzekere situatie, met 3 kinderen, was best wel een beetje eng. De eerste week dat ik begon, belden er zoveel mensen dat ik vanaf dat moment 4 dagen werk had! 

Ik was daar positief verwonderd over – ik werkte er al een paar jaar en het was nooit meer dan 2 dagen geweest – maar wist ook dat visualiseren hielp, dus dat zou het misschien wel zijn......

De jaren erna gebeurden zo vaak bepaalde dingen dat we het zijn gaan accepteren als ‘normaal’. Eerst bijzonder en toevallig, maar later ‘normaal’:

  • We hadden bedacht dat we een maximale wachttijd wilden van 6 weken – liever zelfs minder, maar een wachttijd geeft ook een gevoel van zekerheid. Zodra de wachttijd langer dreigde te worden, spraken we naar elkaar uit dat er best even wat minder nieuwe mensen mochten bellen. Soms belde er daarna een week lang niemand voor een nieuwe afspraak, het kon zelfs zo zijn dat we in het begin ongerust werden omdat er niemand belde. Maar de wachttijd werd zo niet langer dan 6 weken…….

  • Als er te veel gaten in de agenda kwamen, doordat mensen te ziek waren, of dubbele afspraken hadden, of een andere tijd wilden (of wat dan ook), spraken we uit of dachten ‘er mogen best wat mensen bellen’, en soms belden er dan al na een half uur meerdere nieuwe mensen achter elkaar.  

  • En als ik een dag had waarin ik niet vooruit te branden was, niet zo’n zin had, of erg moe was, dacht ik ‘het zou fijn zijn als vandaag iemand afbelde’, en prompt belden er soms wel 3 mensen zo’n dag af en ook nog zo dat ik eerder naar huis kon.

Toeval? Een wonderlijke speling van het lot? We gingen het gaandeweg als iets beschouwen wat we konden sturen, konden meebepalen. Pas nu begin ik te begrijpen dat we dat zelf geschapen hebben, zelf gecreëerd hebben.

Zoals ook de sessies over doelen stellen, waarbij je je doelen (positief omschreven) opschrijft en bijvoorbeeld in je portemonnee stopt, waarna na enige jaren blijkt dat de doelen stuk voor stuk zijn uitgekomen.

Ik heb het allemaal zelf ervaren en begin door de informatie die ik nu krijg te begrijpen waarom. En ik zie dat we dat ‘toverstafje’ min of meer zelf in handen hebben.

Zoals we vaak ook zelf veel van de ellende aantrekken die we ervaren. En dat zou dan komen omdat we negatieve dingen denken of bezig zijn met negatieve dingen doordat we denken over wat we niet willen, wat we vervelend vinden. Ik zal het later hebben over andere 'redenen' van minder leuke dingen die we meemaken. 

Het lastige is dat we aantrekken wat we denken, waar we aan denken, en niet wat we willen. Zeker niet als we denken aan wat we niet willen. Dan krijgen we ook wat we niet willen.

  • Eigen voorbeelden daarvan zijn mijn eerste fietsongeluk waardoor ik de praktijk uiteindelijk heb moeten opgeven, omdat ik bezig was met (iets) minder willen werken terwijl ik niet de mogelijkheid zag…..het werd geregeld!

  • En een tweede fietsongeluk 2 jaar later – wat min of meer de genadestoot werd – nadat ik me zo onheus behandeld voelde door de AO-verzekering dat ik dacht ‘ik kan beter een been breken of van de trap vallen, dan is tenminste onomstotelijk duidelijk dat ik echt iets heb’. En dus belandde ik na nog geen 40 meter fietsen in een Duits ziekenhuis..... het werd geregeld!

    Kijk dus uit met wat je wenst. Ook in deze gevallen zou het toeval kunnen zijn, ware het niet dat ik vele van dit soort voorbeelden heb. Ik geloof op dit punt niet meer zo in toeval. 

Onthoud voor nu dat je beter alleen in positieve zin kunt bezig zijn met dingen in het algemeen en met wat je wenst in het bijzonder.

Dus niet met 'ik wil geen corona krijgen', maar met 'ik blijf gezond, ik zorg goed voor mijn  lichaam en mijn lichaam is krachtig en sterk'.

Wordt vervolgd…………

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn