“Iedere keer dat je iets waardeert, iedere keer dat je iets prijst, iedere keer dat je je ergens goed over voelt, zeg je tegen het Universum: “Nog meer, graag”.
Je hoeft die intentie nooit opnieuw uit te spreken, en als je meestal waardering voelt, zullen alle goede dingen naar je toestromen”.

Aldus Abraham.

Hij vertelt dit in het stuk over het Festijn van Waardering. De vibratie van waardering, van dankbaarheid, van erkentelijkheid, van liefde, ligt dicht bij elkaar. Zo ze al niet gelijk zijn. En op die frequentie zijn we verbonden met onze Bron, met ons Ware Zelf, met God, met het niet-fysieke deel van ons.
Het maakt ook niet uit hoe je het noemt, het gaat erom dat je er probeert te zijn of te komen.

Het doet me denken aan die periode waar ik het ongetwijfeld al eens over had. De periode na mijn ongelukken, waarbij ik veel pijn had en vooral merkte dat ik vrijwel niets meer kon, dat ik in de put zat. Ik zag mijn roeping (wat mijn alles was, dacht ik) opgaan in rook, kon niet werken, mijn inkomen was gedecimeerd, de verzekering nam me niet serieus, alles zat tegen. Hoe zou het verder gaan? Hoe moesten we overleven? (het was mijn werkelijkheid van dat moment). 

Dat klinkt erg zwaar, maar zo voelde het ook. Ik voelde me verantwoordelijk voor mijn gezin, voor mijn vrouw, voor mijn drie kinderen, voor de hypotheek, voor ‘mijn’ patiënten die ik niet kon helpen, etc. En ik kon niets. Zag de toekomst verpulveren onder mijn handen.

En toch waren er dagen dat het even beter ging, dat ik me beter voelde, dat de stemming om de een of andere reden niet in mineur was. En ik had in mijn loopbaan natuurlijk ook veel mensen begeleid die in een depressieve staat waren. Of dat hielp weet ik niet, maar ik wist die dagen dat het beter ging te benutten. Ik voelde me niet alleen iets beter, maar ik was me dat vooral bewust, waardoor het nog fijner was. 

Ik zei het ook tegen mezelf, dat dit een mooie dag was. En dat er nog veel meer van die mooie dagen zouden komen. Ik lachte naar mezelf in de spiegel, een gemeende lach. Van Robert Benninga had ik ooit geleerd dat je tegen jezelf moest zeggen in de spiegel dat je van jezelf houdt: “Tiger, I love You”. Ook dat gebruikte ik. Ik moest erom lachen. 

Na zo’n goede dag kwamen er weer een paar waardeloze, maar ook op die waardeloze dagen begon ik te begrijpen dat een van de volgende dagen weer beter zou zijn. En ik waardeerde het dat die betere dagen er waren of zouden komen. Op zo’n goede dag begon ik steeds meer dingen bewust te waarderen, omdat ik me daardoor beter voelde. Als ik Qigong deed op een slechte dag, deed ik de oefening en dat was het, maar op een goede dag genoot ik ervan, voelde ik me verbonden met het Universum, met ‘God’….. 

En gaandeweg kon ik een beetje van die houding in de goede dagen meenemen in de slechte dagen. Ik glimlachte naar de spiegel, weliswaar als een boer met kiespijn, maar ik deed het toch. En moest er soms een beetje schamper om lachen. Ik dwong mezelf om positieve dingen te zien ook als ik me niet oké voelde. Dat ging moeizaam, maar op de een of andere manier lukte het af en toe wel, en steeds vaker. 

En gaandeweg werd het verhaal van 3 stappen vooruit en weer 2 achteruit, wat telkens enorm tegenviel (het leek wel alsof ik niet leerde van de vorige keren) veranderd. De negatieve dagen werden minder negatief, en langzamerhand misschien wel niet eens meer echt negatief. Er ontstond een vooruitgang. Langzaam, maar toch…..

Ik moet erbij zeggen dat ik van nature redelijk positief en optimistisch ben. Dat was ik op de dagen dat het goed ging dus ook. Als de volgende dag dan slechter was, leek het alsof ik tegen een muur op knalde., met uiteraard de teleurstelling die daarbij hoort.  Op de dagen die goed waren was ik misschien wel te optimistisch, maar dat schijnt ook onderdeel te zijn van een hersenbeschadiging die door een ongeval is opgelopen, zo leerde ik later. Te optimistisch over het herstel. Maar misschien kan dat ook wel helpen? 

Hoe dan ook, wat mij – besef ik nu achteraf – enorm heeft geholpen was dat waarderen van elke positieve factor. En zelfs het zoeken naar positieve dingen, dingen die ik kon waarderen, als ze niet direct voorhanden waren.
En wat me ook heeft geholpen was de positieve inborst (zoals de orthopeed het zo mooi zei). Om met waardering (of dankbaarheid) de zaak te verbeteren is het nodig dat er op z’n minst positieve gevoelens zijn.

Later zal ik het hebben over de situatie als dat er ook niet is, als er alleen negativiteit is. Want het zal duidelijk zijn, dat iemand die alleen maar zwart ziet niet in staat is waardering voor wat dan ook te vinden. Dan moeten er andere hulpmiddelen gebruikt worden om uit het dal te klimmen.

Maar als je het kunt opbrengen voor dingen dankbaar te zijn, waardering te hebben voor iets of iemand, dan kun je die oefening van het Festijn van Waardering gebruiken.
Het idee is dat je zo vaak mogelijk op een dag om je heen kijkt om mooie dingen te zien, dingen waarvoor je waardering hebt, waarvoor je dankbaar bent, waarvan je dingen mooi of goed vindt. Je kunt het zelfs opschrijven als je wilt.

Als je in de auto zit, kun je waardering hebben voor de auto zelf (mooie of degelijke auto, lekkere stoel, soepel rijden, etc.) of de weg (prima asfalt, mooie bomen of bloemen) of het weer (lekker zonnetje, heerlijk buitje).
Op weg naar je werk kun je waardering hebben voor je werk (fijne baan, goede werkgever, prima chef, leuke collega’s), etc.

Er is altijd wel iets te vinden om oké te vinden, om waardering over uit te spreken of te denken. En het gaat erom dat je dat zoveel mogelijk oefent. Niet voor die ander, maar voor jezelf.
“Hoe vaker je iets vindt dat je waardeert, hoe beter het voelt; hoe beter het voelt, hoe vaker je het wilt; hoe vaker je het doet, hoe beter het voelt; hoe beter het voelt…. hoe vaker je het wilt”.

Hoe vaker je het oefent, hoe minder weefstand je zult vinden om je frequentie hoger te houden, en hoe beter je leven zal zijn.

Je vraagt je hele leven al van alles aan het Universum, maar door deze staat van waardering oefen je met ontvangen. Het is de laatste stap in het proces van scheppen.

Waardering is de makkelijkste en snelste manier om verbinding te maken. Als je je concentreert op waardering, komt waardering naar je terug, stroomt het door je heen. 

Het leven gaat over het hier en nu, hoe je op dit moment vorm geeft aan de energie.

Deze tijd is voor velen een uitdaging.
Zelf begrijp ik niet zoveel van wat er gebeurt (of misschien wil ik het niet geloven). Maar ook als je op de automatische piloot gaat, en het net lijkt alsof het je allemaal niet raakt, vernietigt deze tijd alle idealen die je had. 

Mensen die ik hoog had zitten lijken hun gezonde verstand te hebben verloren, artsen zijn hun eed vergeten, het volk is de tweede wereldoorlog vergeten, het deel wat uitgaan vooropstelt vergeet de mensen die kiezen voor hun gezondheid of de integriteit van hun lichaam. Families en vriendengroepen worden uiteen gedreven door andere visies op wat er gebeurt of op wat je zou moeten doen.

En dus gaat het om het nu. Natuurlijk gaat het om hoe we reageren op wat er gebeurt, maar het gaat vooral om dit moment. Om – met instandhouding van integriteit, humaniteit en normen en waarden (en dus grenzen) – zoveel mogelijk waardering te vinden voor van alles in ons leven. Onze partners, kinderen, huis, hart, gezondheid, de natuur, het weer, de liefde, etc.,etc. 

Waardering als middel om ons te verbinden met het Goddelijke, en daarmee ook gelijk te scheppen. Laten we met elkaar een mooie toekomst scheppen, met insluitingen in plaats van uitsluitingen, met vrijheid in plaats van beperkingen, met natuurlijke bescherming in plaats van fake-bescherming. Een toekomst met plezier, samen, diversiteit en ook tegenstellingen. Immers, die laatste twee zijn belangrijk om te kunnen scheppen.

Wat dat betreft is deze tijd fantastisch: we zouden heel mooi moeten kunnen zien wat we niet willen en dus wat we wel willen. Als we dat maar genoeg willen, kunnen we het scheppen. Zeker als we voldoende waardering in het hier en nu kunnen opbrengen en oefenen. Voorwaarde is dat we bezig zijn met wat we willen, en niet met wat we niet willen!

Laten we het goede naar ons toe laten stromen, door te waarderen………..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn