(Deze duurde wat langer. Het verwerken in de blog van de alternatieve nieuwsrinks kost me zoveel tijd en energie - maar ik moet dat doen - dat ik vaak de inspiratie mis om deze blog te schrijven. Het duurt daarom wat langer voor er een volgende is).

Deze week waren mijn schoonzus en zwager over uit Duitsland. Hanneke was jarig, en zij hadden vakantie en verbleven ergens op een bungalowpark.
En net als wij wilden ze graag dat we elkaar weer zouden zien na zo lange tijd. Het onbevangen heen en weer rijden is immers niet meer zo simpel.

En zoals we vaker doen, besloten we een potje te klaverjassen. We spelen altijd met de mannen tegen de vrouwen. Ik met mijn zwager, Hanneke met haar zus. De vrouwen winnen relatief vaak de afgelopen vele jaren. Mijn schoonzus is best fanatiek en wil winnen, het universum beloont haar wens regelmatig.

Maar het ging nu wel erg één richting op. De dames wonnen aan de lopende band met ook heel veel roem. Dus op een gegeven moment ging ik me iets afvragen.

Wat zou er gebeuren als ik aan het universum vroeg of ik ook eens mocht winnen. Zou dat egoïstisch zijn? Want ik gunde hun tenslotte de punten ook wel. Ik begon het een beetje als een spelletje te zien, als een overleg met het universum, met ‘God’. En eigenlijk maakte het ook niet uit wat het resultaat zou zijn.

“Ik gun hun de overwinning en de punten, maar zou het mogelijk zijn ons ook eens te laten winnen?”

Ik deed dat met een liefdevol gevoel. Een soort van overgave. Waarbij het resultaat niet uitmaakte. En waarbij ik me sowieso dankbaar voelde. Maar waarbij ik me wel even voorstelde hoe het zou zijn mooie kaarten te krijgen en te winnen.

Het antwoord kwam vrijwel direct. Vanaf dat moment hadden wij ineens de goede kaarten en de roem en de azen. Nadat we vier potjes op rij verloren hadden, wonnen we de laatste twee. (Ze kwamen 3 dagen later nog eens langs nadat de eerste keer beide potjes naar de dames waren gegaan; de tweede keer konden we 4 potje spelen en wonnen wij de laatste twee. Dat was ook waar ik een poging deed te manifesteren, tijdens het 3e/5e potje waar we ver achter stonden).

Het grappige is, dat ik me realiseer dat dit bijna op dezelfde manier ging als ‘vroeger’, alleen was ik het me nu heel bewust. Toen dachten we gewoon iets en het gebeurde. Alsof het universum naar ons luisterde en onze wens vervulde. Zonder erbij stil te staan of de wens verhoord zou worden. Kennelijk waren we toen al in een staat die nodig was.

Nu dacht ik ‘ik doe het niet helemaal perfect, maar ik vraag nu gewoon of ik ook eens mag winnen’. Kijken wat er gebeurt. En wat er gebeurde was voor mij een verrassing, maar voor de dames ook. Zij uitten dat ook. Ze waren verbaasd over de omslag. Het was zo duidelijk. En onverwachts. 

Laat ik dus even teruggaan naar hoe het hoort te gaan, hoe het ’t meest krachtig is. Want wat ik nu beschrijf is weliswaar een ervaring, maar misschien niet de optimale manier om te manifesteren. Hoewel – als ik er achteraf over nadenk – wel dichtbij. Ook al voelde het op dat moment niet zo.

Gregg Braden heeft daar mooie dingen over gezegd aan de hand van een stukje historie, en een eigen ervaring met zijn vriend ‘David’ (niet zijn echte naam).

Hij vertelt om te beginnen over 4 soorten gebed.

Al was het enige gebed wat je zei "Dank u", dat zou genoeg zijn - Meister Eckhart

De eerste is informeel tussen neus en lippen door vragen of bijvoorbeeld de benzinetank niet leeg raakt voor je op je bestemming bent of dat het droog blijft tot je thuis bent terwijl je naar huis fietst en het dreigt te gaan regenen.
De tweede is iets serieuzer, bijvoorbeeld vragen om genezing voor je partner of jezelf.
De derde is meditatief zitten, zonder vraag, je wel bewust van je omgeving.
De vierde is het rituele gebed, bijvoorbeeld voor het eten of slapen.

Maar er is er nog een: de vijfde is het meest krachtig, de beste communicatie met het kwantumveld, met ‘God’. Die komt zo.

Gregg vertelt dan over David. Zelf is hij verhuisd naar (Nieuw) Mexico en het is al lange tijd heel droog. Zo droog dat oogsten verloren zijn gegaan, dieren op het land sterven en veel boeren hun bestaan als boer hebben moeten opgeven.

David belt Gregg om te vragen of hij met hem mee wil om te bidden voor regen. David neemt Gregg mee naar een soort heilige bidcirkel die al eeuwen schijnt te bestaan.
En terwijl Gregg een ceremonie met zingen e.d. verwacht, en lange tijd zitten, doet David zijn schoenen uit en zet ze buiten de cirkel.
Hij gaat zitten, begroet de 6 richtingen (oost-zuid-west-noord, aarde en hemel) sluit de ogen en doet ze enkele minuten later open om te zeggen ‘ik heb honger, zullen we wat gaan eten?”

Op de vragende blik van Gregg reageert David met een uitleg: “Als ik om regen zou vragen, voor regen zou bidden, zou het nooit komen. Ik zou dan de boodschap overbrengen dat het hier niet bestaat. En dus kan het niet komen. Dus ik sloot mijn ogen en voelde het gevoel alsof het regende, ik voelde de modder rond mijn voeten, ik rook de regen, ik voelde de mais tegen mijn blote borst omdat die weer kon groeien, zag de regen door de straten stromen, zag het water opspatten, en bedankte voor wat er al was”.


En terwijl het hele land verdroogd was en het ook nu niet voorspeld was, begon het enkele uren later te regenen. Dagenlang. En het leek niet meer op te houden. Overal overstroomden gebieden, zelfs wegen spoelden weg. Het was een wonder. Of toch niet?
Gregg belde zijn vriend en vroeg hem wat hij ervan dacht. David vertelde dat dit een probleem was wat ook zijn voorouders nooit hadden kunnen oplossen. Vragen om regen lukte wel, maar niet de hoeveelheid………

Als we naar dit historische verhaal kijken, dan zien we dat een aantal dingen gebeuren in de geest van David, in het hele gebeuren:

  • Er is een veld, een kwantumveld
  • Hij communiceert met dat veld
  • Het gaat niet om woorden, maar om het gevoel
  • Hij erkent dat hij in staat is in het veld te reiken, erin door te dringen
  • Hij doet/bidt, alsof de vraag al beantwoord is. Hij begint met het resultaat
  • Hij is dankbaar. 

Wij hebben geleerd dat resultaten geleidelijk komen. We helen geleidelijk, we leren geleidelijk. En dat is ook onze verwachting. Maar we kunnen die verwachting veranderen!

We hebben ook geleerd te bidden met woorden, maar die woorden worden door het kwantumveld vaak niet gehoord, wat wel ‘gehoord’ wordt is het gevoel. 

Monniken in Tibet vertellen dat ze de woorden slechts gebruiken om het gevoel op te roepen wat in feite hun bidden is. De woorden zijn een hulpmiddel, het gevoel is de machine, de verbinding 

Dat brengt me naar de oeroude tekst (meer dan 2500 jaar oud) waarover ik al eerder vertelde en die in de bijbel deels verloren is gegaan:

“Alle dingen die je rechtstreeks vraagt……vanuit mijn naam…..zal je worden gegeven”.
en dan komt het deel waarvan het belangrijkste uit de bijbel is verdwenen:

“Vraag zonder verborgen motief (=zonder gehecht te zijn aan de uitkomst) en wees omgeven door je antwoord (=beleef het alsof het al beantwoord is). Wees omhuld door wat je wenst dat je met blijheid zal vervullen”

Dus voel ‘alsof’.
Alsof je wens al beantwoord is, alsof je lichaam al heel is, alsof je perfect relatie er al is, alsof je overvloed er is, gebruik je zintuigen.

En als ik nu terugdenk aan ons kaartspel, dan heb ik dit eigenlijk allemaal gedaan, ook al was het in korte tijd. Mijn communicatie met het veld was dus toch oké, wat de uitkomst zou kunnen verklaren (als het geen toeval was – je ziet, ik hou een slag om de arm).

En terwijl ik dit schrijf moet ik terugdenken aan tijden geleden, toen we nog in Den Haag woonden, nog de huisartsenpraktijk hadden. Met enige regelmaat reden we in noordelijke richting, soms naar onze ouders in Heemskerk, soms om een stuk te rijden (wat toen nog niet ‘slecht’ was).
Als ik naar de weerberichten keek, zou het zwaarbewolkt blijven, in het hele land. Geen zonnestraaltje. En ik ging daar ook vanuit. Maar Hanneke kon dan zeggen ‘Nee hoor, straks bij Leiden schijnt de zon’. De voorspellingen waren het niet met haar eens, maar meestal had ze gelijk. En als ik daarnaar vroeg – omdat het volslagen in tegenstrijd was met wat logisch was – dan zei ze ‘ik heb het zo gezien en dus is het zo’Of als ik er vooraf naar vroeg omdat ik nieuwsgierig was: "ik zie het zo, dus zal het zo zijn"
Ik nam het voor lief, begreep het niet. 

Nu denk ik, was zij zonder dat ze dat zelf door had aan het communiceren met het veld? Creëerde zij die blauwe lucht?

Het geluk van je leven is afhankelijk van de kwaliteit van je gedachten - Marcus Aurelius

Hoe dan ook, als het om Qigong gaat – het ‘oefenen’ met levensenergie – vertel ik mensen vaak ermee te spelen. Speel met de Qi, voel, ervaar.
Dat geldt net zo voor manifesteren. Speel ermee. Dat maakt het ook makkelijker niet aan de uitkomst te hechten. Als je speelt kan er niets mislukken. Maar je kunt wel gaan ervaren waartoe je in staat bent……als je maar niets verwacht…….

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn