Blog Pak je Geluk

Ed in de bergen

In deze blog overpeinzingen en gedachten over het leven en hoe we er beter mee om zouden kunnen gaan.
Vooral ook met een knipoog!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

het moment

Steeds vaker zie ik mensen in deze wereld hun best doen zichzelf voorbij te lopen.
Ik kan al bijna voorspellen dat ze op een afgrond af lopen, waar ze het bordje 'burn out' tegenkomen.
Ik zie het, ik voel het, ik hoor het, ik proef en ruik het bijna.

En het is zo jammer. Want het zijn vaak fijne mensen, die je dat helemaal niet gunt.

Maar het is ook zo logisch.
We leven in een wereld waarin voortdurende verandering het enige constante is. En onze leiders - die zou je denken voor wat stabiliteit zouden moeten zorgen - doen daar nog eens schepjes bovenop.
Daarnaast worden we bijna letterlijk doodgeknuppeld met informatie. Vooral veel nutteloze en tijdrovende informatie.
En we moeten vele sociale contacten onderhouden, anders tellen we niet mee. Sommigen hebben wel duizend vrienden via faceboek of twitter, of..........hoe het allemaal ook mag heten.

Bovendien is het tegenwoordig minder belangrijk om een goed mens met gezond verstand te zijn dan het is om papiertjes te hebben. Dus moet iedereen die iets wil bereiken of een baan wil hebben of veilig stellen studeren. Om papiertjes te halen, met POP's en PAP's en dat soort knap bedachte ergernissen voor de student.
De wereld is veeleisend voor wie nu leeft. Op vele fronten.

Er is steeds minder tijd om te leven tussen al het rennen en alle verplichtingen (die we overigens grotendeels onszelf opleggen!).
En als we dan even tijd hebben, kiezen we ook nog iets wat we ontspanning noemen, maar in feite een andere manier is om van onszelf weg te rennen. Zoals fitness en fanatieke sporten en inspanningen. Want dat is zo goed voor de ontspanning (?). Met een koptelefoon op, harde muziek en stevig inspannen. Een betere manier om weer van jezelf weg te lopen is er bijna niet.

Onderzoek wijst uit, maar als je het uitprobeert zul je het ook al snel zelf ervaren, dat het belangrijk is om af en toe even uit de hectiek te stappen en verbinding met jezelf te maken. Even contact te maken met jezelf, even stil te staan bij jezelf. 
En dan heb ik het niet eens over iets als mediteren, wat natuurlijk ook al lang bewezen fantastisch positief werkt op onze gezondheid. Nee, ik heb het letterlijk over momenten, tellen, secondes.

Het lijkt te gaan om het doorbreken van het bombardement van informatie en het continue tegen onszelf ratelen in ons brein (wat ook informatie is).
24 uur per dag - want het gaat 's nachts gewoon door - staat er als het ware een radio aan in ons hoofd. Een radio die ons eigenlijk afsluit van het contact met onszelf, met ons eigen Zelf.

Door een aantal keren per dag die radio een paar seconden uit te zetten, krijgen we weer contact met onszelf. Die paar tellen per etmaal zorgen dat er meer rust komt in ons systeem, in ons lichaam, in onze geest.
Hoe raar het ook mag klinken, het werkt zo.
De Chinese CNQ leraar Li Hongshi vertelde het als metafoor als volgt: al die gedachten en informatie kun je je voorstellen als een grijze wolk boven je (of in je hoofd). Daardoor kan de zon je niet bereiken, die wordt tegengehouden door die wolk. Door die wolk af en toe weg te halen, kunnen zonnestralen je weer bereiken. En aangezien we de zon nodig hebben, is dat essentieel. Tijdens het beoefenen van de Chi Neng Qigong halen we die wolk - die gedachten - zelfs helemaal weg, en staan we in verbinding met onszelf en het universum.

Maar enkele tellen zijn ook al heel waardevol. Je kunt dat doen door je even op je lichaam te richten. Even je rug voelen tegen de rugleuning, even je aandacht naar je voeten op de grond of in je schoenen, even een keer bewust inademen en uitademen. En je billen voelen op de stoel. Dat volstaat.
Als je dat een aantal keren per dag doet, doorbreek je die 24-uurs radio, en ontstaat er vanzelf wat meer rust in je leven. 
Het maakt dat je je realiseert dat je leeft en dat je je iets bewuster bent van wat je aan het doen bent. Niet alleen maar als een rat in de ratrace rennen, maar als mens aanwezig zijn.

Als je dat doet, is de kans dat je op een afgrond afrent een stuk kleiner.
Al dat rennen in onze maatschappij leidt tot een soort van tunnelvisie, waardoor we enerzijds één kant op rennen (door die tunnel naar de afgrond), maar anderzijds die hele afgrond niet zien. Tot het te laat is. Door af en toe een paar tellen te stoppen met rennen, gaan we ons realiseren wat we aan het doen zijn en maken we weer contact met onszelf, met ons hart, met onze inborst. En daar zit het echte 'verstand'.

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn