Blog Pak je Geluk

Ed in de bergen

Een blog met een positieve inslag. Onderwerpen op het gebied van groei en ontwikkeling, van een beter en gelukkiger mens worden. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Je hebt uit de vorige blogs al begrepen dat het op zich gemakkelijk lijkt om te scheppen en te sturen, maar dat er anderzijds toch behoorlijk wat in de weg kan zitten.

Alle informatie die ik gelezen heb vertelt dat liefde de allerbelangrijkste kracht is. Liefde is de energie van het Universum, van God, het ‘Al’, Moeder Natuur, etc. Liefde zou ook de energie zijn die ons met onze Bron verbindt.

Het probleem is echter dat het woord liefde bij veel mensen al bijna net zo’n gegiechel opwekt als praten over seks op school. Het is ‘soft’. Vanuit je hart praten wordt als zwaktebod gezien, vanuit je mind praten is stoer. En bij gebrek aan liefde ontstaat er een harde maatschappij waarin geld het voor het zeggen heeft.

En toch is juist liefde de manier waarop we met elkaar verbinden. En vooral de manier waarop je je met jezelf verbindt, met je onzichtbare energiedeel, met je Bron, met je kern, met alles wat mogelijk is. Onthoud vooral dit stukje!

Als we vanuit liefde met elkaar zouden functioneren, zouden er geen problemen zijn. En als er al een conflict zou zijn, was dat snel opgelost.
Vanuit liefde zouden we kijken naar overeenkomsten in plaats van verschillen. Vanuit liefde zouden we gaan voor echte oplossingen in plaats van schijnoplossingen die alleen maar meer ellende geven.
Vanuit liefde zouden we in de schoenen van een ander gaan staan (figuurlijk uiteraard) om te ervaren wat die ander ervaart, alvorens te veroordelen.

Als we met liefde in het achterhoofd belanden in een discussie, zullen we altijd teruggaan naar het uitgangspunt, terwijl we – als we dat niet doen – bijna altijd belanden in een soort welles-nietes spelletje, wat niemand wint. 
Als we met liefde in het achterhoofd iets ondernemen, zullen we samenwerken wat tot een veel beter resultaat leidt dan de competitie en strijd die er anders is.

Bovendien, of je het nu erkent of niet, iedereen heeft een hang naar geliefd zijn, naar liefdevolle aandacht. Dat is niet alleen iets van jonge kinderen en oude mensen. Sommigen zijn weliswaar (niet liefdevolle) aandacht gaan krijgen door tegendraads gedrag en daardoor vergeten dat het om die liefde ging, maar toch….

Herinner je het moment of de momenten van intens verliefd zijn. De hele wereld was ineens mooi. Verschillen telden niet meer, de zon scheen zelfs als het regende, je zag geen tekortkomingen in de ander, alles wat oke. Dat is wat liefde doet. Het kleurt de wereld mooi, het schept ongekende mogelijkheden; figuurlijk, maar dus ook letterlijk. 

Een van de grote problemen van deze tijd is dat we niet in een staat van liefde maar in een staat van angst leven. Ik verbaas me over het ontkennen daarvan bij de mensen waar het ervan afdruipt, maar het zal wel iets te maken hebben met ‘gewend zijn aan’, ‘niet anders meer weten’, het ‘normaal’ vinden.

Het afgelopen jaar is er natuurlijk een bombardement van angst over ons heen gekiept door de media, de overheid en medische verhalen. Dat heeft het allemaal niet beter gemaakt.
Maar vergeet niet dat we van kinds af aan bestookt zijn met angst, overigens vol goede bedoelingen. Het één was gevaarlijk, het ander konden we nog niet, als je dit deed, dan werd je bestraft (soms zelfs door God), de angst van onze ouders werd op ons geprojecteerd.

En wat de media het laatste jaar doen, deden ze ons hele leven al in iets minder opvallende mate. Met name de nieuws- en actualiteitenrubrieken brachten altijd al sensatie over met name niet leuke zaken op de buis en op de radio. De kranten idem.

Als ik op straat loop, zie ik weinig liefdevolle blikken, de meeste mensen lopen er met serieuze blikken rond. Niet alleen nu omdat het virus in elke uithoek op hen kan duiken, maar ook ver daarvoor al. Het leven is een serieuze zaak.
Maar juist angst en het serieus zijn, zeker als dat laatste komt door zorgen, teleurstellingen, verdriet, boosheid, frustratie, of welke emotie in deze categorie ook, blokkeren ons in onze mogelijkheden. Blokkeren ons in een mooiere wereld creëren. 

Zelfs in het vermogen van analytisch (logisch) denken. Negatieve emoties blokkeren ons vermogen zinnig te denken. Ik denk de gevolgen daarvan ook te zien in wat er nu allemaal gebeurt in de maatschappij. De manier waarop totaal onverantwoord mensen worden gepusht om een dubieus vaccin te nemen is daar hoop ik het gevolg van.
Ik zeg ‘hoop ik’, omdat als dit niet komt door een geblokkeerd verstand, er een andere oorzaak achter moet zitten die veel vervelender is.

Maar hoe dan ook, er is van alles rondom ons – en in ons – gaande om weinig bezig te zijn met liefde en liefde ervaren. Om onbevangen vrij van afleidingen en negatieve emoties bezig te zijn met onze toekomst, met wat we echt willen, met wat we willen scheppen.

Persoonlijk heb ik, hebben wij, decennialang een soort van 5 jarenplan gehad. Niet op papier, maar wel als wens samen uitgesproken. En het gebeurde ook altijd, het kwam uit. 
Ik moet toegeven dat ik sinds mijn eerste fietsongeluk in 2003 – wat er inhakte als een bom omdat ik vrijwel niets meer kon van wat ik daarvoor kon – geen 5 jarenplan meer heb gehad. Ik was al blij als ik emotioneel en mentaal weer in balans kwam, en lichamelijk wat herstelde (Dat was mijn prioriteit toen – maar wel elke dag uitgesproken).

Maar ook toen ik door alle hulpmiddelen te gaan gebruiken, die ik in de praktijk aan mensen aanreikte voor die tijd, heel langzaam weer begon te herstellen, kwam er geen 5 jarenplan. Ik was al zo blij dat het beter ging, dat de chronische pijn minder was, dat ik weer kon lezen, dat ik mijn emoties onder controle had, dat ik weer een beetje normaal functioneerde (met de vervelende beperkingen die veel mensen inmiddels kennen: energieverlies door te veel prikkels), dat ik helemaal niets te wensen had.

Nu ik met deze materie bezig ben, zie ik in hoe ik heb meegeholpen aan het scheppen van mijn leven zoals het nu is. Vooral de goede kanten ervan, maar zeker ook de minder goede kanten.

Mijn uitdaging voor de komende periode is dan ook proberen weer wensen te creëren, zodat die weer kunnen uitkomen de komende jaren. Op allerlei gebied. Het is fijn tevreden te zijn met hoe het gaat, maar ik realiseer me dat wensen hebben helpt verder vooruit te komen. Alle mensen die heel oud worden schijnen nog wensen en plannen te hebben. 

Hoewel ik begrijp dat het feit dat ik dik tevreden ben met mijn huidige leven en lichaam al helpt vooral positieve dingen aan te trekken.

De basis is er, nu de wensen nog bedenken………..  Heb jij ze wel al op een rijtje?  Doe je mee? 

Wordt vervolgd.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Terwijl ik in deze serie blogs vertel over ons als scheppers en je dus ook vertel hoe je dat het beste kunt bereiken, waarmee je het geluksgevoel aanzienlijk kunt opschroeven, de wereld er een stuk prettiger uitziet en je je leven meer kunt sturen, neem ik je ook mee met mijn ervaringen al was het alleen maar om te helpen begrijpen.

En eerlijk gezegd helpt het ook mij begrijpen dat het zo werkt en motiveert het jou en mij hopelijk deze gave meer te gebruiken.

Zo had ik jaren geleden een fase waarin ik misschien wel een jaar lang heel relaxt was. Ik merkte dat vooral bij het tennissen, omdat het zo anders als anders was. Ik stond in het veld, genoot van het daar staan en het balletje slaan, en was totaal niet bezig met winnen of verliezen. Dat maakte me totaal niet uit. Ik genoot sowieso. Maar het vreemde was dat ik de meest onmogelijke ballen had en nooit verloor in die periode.

Dat was raar, niet hoeven te winnen en alles winnen. Maar vooral het ontspannen gevoel was zo lekker. Gaandeweg ben ik het kwijtgeraakt. Nu begrijp ik dat ik in die fase veel meer ‘verbonden’ was, veel meer in contact met mijn ‘Innerlijke Bron’.

Ik werd niet afgeleid ervan (of in elk geval minder), waardoor ik op ontspannen manier kon slaan (en winnen). Daarna zijn er kennelijk dingen op mijn pad gekomen die maakten dat ik werd afgeleid van die ‘verbinding’ en meer aan het denken ben gegaan.

Er spelen op dit moment ook nogal wat dingen die maken dat ik erg in mijn hoofd zou kunnen zitten, maar door de kennis die ik nu heb, heb ik besloten te zien hoe ik dat kan handelen met behulp van die kennis. Ik heb dus het plan opgevat om vooral goed voelende gedachten te hebben. Ik probeer zo vaak mogelijk bewust waardering, dankbaarheid en liefde te voelen voor alle mogelijke dingen. En zodra er negatievere gedachten komen, stuur ik het gelijk de andere kant op. 

En wat schetst mijn verbazing, ik stond gisteren op dezelfde manier op de tennisbaan als jaren geleden: de rust zelve, maar onmogelijke ballen slaand, genietend van het spelletje. En ook daarnaast is er een soort volledige rust en acceptatie

Nu realiseer ik me ook dat ik destijds regelmatig mediteerde, want als mensen me vroegen hoe het kwam dat ik zo rustig was, gaf ik meditatie als oorzaak. En in feite is mediteren ook een manier om je te ‘verbinden’. Net als een in de goede staat uitgevoerde Qigong dat is. Je losmaken van alle beslommeringen en direct in verbinding zijn met de ‘leegte’, het ‘universum’, ‘God’, de ‘Bron’. Of hoe je het ook wilt noemen.

Over God gesproken: ik ben niet godsdienstig opgevoed, moest wel naar de zondagschool. Dat was geen straf, ik vond het best leuke verhalen. En de 10 geboden waren voor mij niet meer dan logische regels waaraan je je diende te houden. Niet als christen, maar als mens in het algemeen.

Maar waar ik me als kind altijd over verbaasde was dat wij geschapen waren naar het evenbeeld van God. En God was de schepper. Waarom konden wij dan niet scheppen?

Ik hoop niet dat ik met deze destijds kinderlijke beredenering (ervan uitgaande dat er een God bestond) iemand op de tenen trap.

Nu begrijp ik dat die gedachte helemaal niet zo gek was. Wij kunnen wel degelijk scheppen, maar moeten er wel voor in de goede staat zijn.

En er is nog iets. Wij zouden namelijk als ziel in het fysieke lichaam komen met een plan. We weten dat we kunnen scheppen en we willen via tegenstellingen en diversiteit (met plezier) leren en groeien en juist door de tegenstellingen en diversiteit helder krijgen wat we precies willen (scheppen). Alleen, op het moment dat we in het lichaam komen is ons geheugen over al die dingen gewist. We weten niets meer van andere levens, niets over ons plan en niets over onze mogelijkheden.

Dat is te zeggen, bijna niets. Sommige dingen zijn er vaag (al dan niet via de ‘verbinding’ of de universele kennis waar we zeker als kind meer contact mee hebben). Zo ‘wist’ ik als kind dat iedereen te genezen moest zijn, hoewel ik me nu realiseer dat het soms bij ‘het plan’ zou kunnen horen dat het niet gebeurt. Ik heb al eens gezegd dat ik mensen in hun stervensfase enorm heb zien groeien en zelfs positief veranderen. Net als de mensen er omheen soms.

Bovendien zei ik als kind dus al dat ik van alle mensen hield, zoals zielen van alle zielen houden omdat ze alleen maar liefde kennen en bovendien allen verbonden zijn.

Maar goed, voordat ik verder inga op deze materie rond scheppen, het bovenstaande mag duidelijk maken dat zorgen voor positieve gevoelens door positieve dingen te denken niet alleen helpt om meer ontspannen te zijn, en meer je wensen te zien uitkomen, maar ook om je gelukkiger te voelen.

De andere kant van het verhaal is dat je je dus ook zoveel mogelijk moet afsluiten van alle ellende. Niet door het niet te zien, maar door er liefdevol naar te kijken. Door te zien dat mensen die in jouw ogen belachelijke dingen doen, dat doen omdat ze niet ‘verbonden’ zijn en tegelijkertijd het beste bedoelen. Ik geef toe, niet altijd even makkelijk, maar de moeite waard om het te proberen.

Als je ‘verbonden’ bent, is liefde de drijfveer. Als je niet verbonden bent zijn het veel egoïstischer en ‘zakelijker’ motieven op basis van een ander soort gedachten. 

Bovendien maakt veel bezig zijn met wat we niet willen, dat we uitstralen naar onze Bron juist dat wat we niet willen. Dat wordt als wens opgepakt. Onze wens is dan dus juist wat we niet willen. En we scheppen…….wat we niet willen.

Hoe meer we duwen tegen iets wat we niet willen, hoe groter dus de kans is dat we het juist krijgen, of dat het juiste sterker of erger wordt.
Niet alleen omdat we erop gefocust zijn, maar dus ook omdat we het zelf helpen creëren.
Ik kan het (ook) niet laten af en toe heel boos te reageren op zaken die ik niet vind kloppen, maar ga me steeds meer realiseren dat ik daarmee niet constructief bezig ben.

Ik zou juist mijn focus volledig moeten richten op wat ik wel wil. Punt.

Maar vooralsnog blijf ik doorgaan met wat heel goed voelt. Zo vaak mogelijk positieve gedachten hebben in de vorm van dankbaarheid, liefde en waardering…..

Wordt vervolgd…..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Zoals ik in een van de vorige blogs al aangaf, zijn een aantal boeken op mijn pad gekomen die te maken hebben met onze afkomst en toekomst, maar bovenal ook met grote mogelijkheden.

Waarom? Geen idee. Misschien heeft het met het hele Covid-gebeuren te maken, misschien ook met mijn beste vriend die ongeneeslijk ziek is. Een bepaalde focus en gedachtenpatroon levert ons tenslotte bepaalde ervaringen…….in dit geval o.a. deze boeken…….

In “even iets anders…” vertelde ik al over de power of love, de kracht van liefde. Maar de belangrijkste conclusie moet zijn dat wij scheppers zijn. En ook in die hoedanigheid en met die intentie bestaan. Wij zijn in staat te scheppen. Ons leven, onze toekomst

‘Wel’, zal je misschien zeggen, ‘als ik om me heen kijk doen we dat dan niet zo goed. Er is veel oorlog, het milieu is in gevaar, de volksgezondheid wordt bedreigd, etc.’. 

Ik ben bang dat je gelijk hebt. Wij hebben inderdaad collectief de huidige wereld geschapen, of misschien beter gezegd: veroorzaakt.

Het probleem is dat als iedereen wat anders ‘schept’ en bovendien heel veel mensen geen idee hebben dat ze iets scheppen, en dan ook nog vooral wat ze juist niet willen, dat er dan een uitkomst is die we misschien wel geen van allen willen.
Bovendien heeft maar een klein deel van de mensen voldoende kennis om bewust te scheppen, de rest doet het onbewust ,of helemaal niet omdat ze niet aan de voorwaarden voldoen. 

In de komende blogs wil ik er meer over vertellen. Ik wil hier beginnen met eigen ervaringen, die ik nu pas begrijp.

  • Om te beginnen liep ik voordat ik naar Heemskerk verhuisde en de huisartsenpraktijk stopte ’s ochtends voor het spreekuur een rondje en zag dan voor me (visualiseerde) dat ik een bloeiende homeopathiepraktijk had in Heemskerk. Op dat moment werkte ik er 2 dagen en het zat net vol, zonder wachttijd. Maar ik wilde 4 dagen gaan werken. En het was best spannend, want van een redelijk vast (hoog) inkomen naar die onzekere situatie, met 3 kinderen, was best wel een beetje eng. De eerste week dat ik begon, belden er zoveel mensen dat ik vanaf dat moment 4 dagen werk had! 

Ik was daar positief verwonderd over – ik werkte er al een paar jaar en het was nooit meer dan 2 dagen geweest – maar wist ook dat visualiseren hielp, dus dat zou het misschien wel zijn......

De jaren erna gebeurden zo vaak bepaalde dingen dat we het zijn gaan accepteren als ‘normaal’. Eerst bijzonder en toevallig, maar later ‘normaal’:

  • We hadden bedacht dat we een maximale wachttijd wilden van 6 weken – liever zelfs minder, maar een wachttijd geeft ook een gevoel van zekerheid. Zodra de wachttijd langer dreigde te worden, spraken we naar elkaar uit dat er best even wat minder nieuwe mensen mochten bellen. Soms belde er daarna een week lang niemand voor een nieuwe afspraak, het kon zelfs zo zijn dat we in het begin ongerust werden omdat er niemand belde. Maar de wachttijd werd zo niet langer dan 6 weken…….

  • Als er te veel gaten in de agenda kwamen, doordat mensen te ziek waren, of dubbele afspraken hadden, of een andere tijd wilden (of wat dan ook), spraken we uit of dachten ‘er mogen best wat mensen bellen’, en soms belden er dan al na een half uur meerdere nieuwe mensen achter elkaar.  

  • En als ik een dag had waarin ik niet vooruit te branden was, niet zo’n zin had, of erg moe was, dacht ik ‘het zou fijn zijn als vandaag iemand afbelde’, en prompt belden er soms wel 3 mensen zo’n dag af en ook nog zo dat ik eerder naar huis kon.

Toeval? Een wonderlijke speling van het lot? We gingen het gaandeweg als iets beschouwen wat we konden sturen, konden meebepalen. Pas nu begin ik te begrijpen dat we dat zelf geschapen hebben, zelf gecreëerd hebben.

Zoals ook de sessies over doelen stellen, waarbij je je doelen (positief omschreven) opschrijft en bijvoorbeeld in je portemonnee stopt, waarna na enige jaren blijkt dat de doelen stuk voor stuk zijn uitgekomen.

Ik heb het allemaal zelf ervaren en begin door de informatie die ik nu krijg te begrijpen waarom. En ik zie dat we dat ‘toverstafje’ min of meer zelf in handen hebben.

Zoals we vaak ook zelf veel van de ellende aantrekken die we ervaren. En dat zou dan komen omdat we negatieve dingen denken of bezig zijn met negatieve dingen doordat we denken over wat we niet willen, wat we vervelend vinden. Ik zal het later hebben over andere 'redenen' van minder leuke dingen die we meemaken. 

Het lastige is dat we aantrekken wat we denken, waar we aan denken, en niet wat we willen. Zeker niet als we denken aan wat we niet willen. Dan krijgen we ook wat we niet willen.

  • Eigen voorbeelden daarvan zijn mijn eerste fietsongeluk waardoor ik de praktijk uiteindelijk heb moeten opgeven, omdat ik bezig was met (iets) minder willen werken terwijl ik niet de mogelijkheid zag…..het werd geregeld!

  • En een tweede fietsongeluk 2 jaar later – wat min of meer de genadestoot werd – nadat ik me zo onheus behandeld voelde door de AO-verzekering dat ik dacht ‘ik kan beter een been breken of van de trap vallen, dan is tenminste onomstotelijk duidelijk dat ik echt iets heb’. En dus belandde ik na nog geen 40 meter fietsen in een Duits ziekenhuis..... het werd geregeld!

    Kijk dus uit met wat je wenst. Ook in deze gevallen zou het toeval kunnen zijn, ware het niet dat ik vele van dit soort voorbeelden heb. Ik geloof op dit punt niet meer zo in toeval. 

Onthoud voor nu dat je beter alleen in positieve zin kunt bezig zijn met dingen in het algemeen en met wat je wenst in het bijzonder.

Dus niet met 'ik wil geen corona krijgen', maar met 'ik blijf gezond, ik zorg goed voor mijn  lichaam en mijn lichaam is krachtig en sterk'.

Wordt vervolgd…………

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Ja, we blijken scheppers te zijn. En op zich is dat helemaal ook niet zo moeilijk. Hoewel…..

Als ik nu terugkijk op de periode waarin ik met gedachten de drukte in mijn praktijk kon sturen, was dat een periode van hard werken, maar wel een waarin ik me gelukkig en relaxt voelde. Het was voor mijn fietsongelukken, ik deed werk wat ik fantastisch vond, zat dichter bij mijn ‘roeping’ dan ooit, was dagelijks aan het leren.

Daarnaast liep ik ’s ochtends naar de praktijk in het centrum en evenzo ’s avonds naar huis terug. 20 minuten wandelen ’s ochtend en ’s avonds. Een periode van ontspanning en bezinning. Een moment ook om te beseffen hoe fijn ik me voelde, hoe dankbaar ik me voelde met mijn gezin, met mijn werk, met ons tijdelijke huis, met mijn studies.
Kortom, een periode waarin ik me heel erg oké voelde. Ik realiseer me nu pas dat dat minder werd toen ik praktijk aan huis kreeg. Dat leek zoveel praktischer, maar toch, die wandelingen ontbraken….en er was minder ontspanning toch ook. Werk-aan-huis…

Hoe dan ook, om te kunnen scheppen, moeten we verbonden zijn met onze Bron, met het ‘Al’, met…….. En ik kan daar heel omslachtig over vertellen om niemand af te stoten omdat het te ‘zweverig’ klinkt, maar misschien kan ik beter ‘to the point’ zijn.

Het wordt te uitgebreid (komt later wel) om uitvoerig te vertellen over het hoe en wat, maar de informatie die ik gebruik komt van zielencollectieven (verder geëvolueerde zielen dan wij), bewustzijnscollectieven (waarschijnlijk hetzelfde maar ze noemen zich anders) en zielen die overgegaan zijn. 

Wat opvallend is (voor mij als ‘leek’), net zo opvallend als dat alle boeken die ik kon vinden over homeopathie ongeveer dezelfde paar middelen (van de duizenden die er zijn) noemden bij een bepaalde klacht, is dat ze op veel gebieden hetzelfde zeggen.
Zeker als het gaat om de Bron. Probeer je mind open te houden terwijl je verder leest, laat je niet blokkeren door de beperkte overtuigingen (geen oordeel!) van nu.

Ik zou een hele blog kunnen schrijven over hoe ik als nuchtere Hollander gaandeweg ben veranderd in een nuchtere Hollander. Het is dus maar wat je onder nuchter verstaat. Eerst was ik iemand die alleen geloofde in de reguliere geneeskunde en in dingen die ik zelf had gezien. Door de ervaringen die ik had, veranderde dat langzaam van ‘eerst zien en dan geloven’ in ‘eerst geloven en dan zien’. Ik wil daarmee zeggen dat het soms andersom werkt, dat je in iets moet geloven om het te kunnen ervaren. 

Door alle ervaringen ben ik dingen gaan accepteren die ik uit diverse bronnen te horen en lezen kreeg, maar die ik niet kon aanraken. Ik denk dat de meeste nuchtere Hollanders mensen zijn die alleen durven te geloven in wat ze kunnen zien en aanraken en misschien wel bang zijn voor al het andere (dat heet dan ‘nuchter’, maar is eigenlijk angst en een afwijzing van mensen die spiritueel verder zijn). Mijn huidige nuchter is meer van accepteren dat er heel veel meer is dan ik gezien en gehoord heb, dan ik kan aanraken, en dan ik begrijp, maar ook met twee benen op de grond staan.

Maar goed, via opmerkingen over volgende levens van Griekse homeopathisch leraren tot via de NEI-buddy belanden in vorige levens, kon ik weinig anders dan daarvoor open te gaan staan. De optie dat er vorige en volgende levens zouden kunnen zijn. Bovendien – eerlijk is eerlijk – trok het idee me ook aan. Het maakt dit leven nuttiger, je leeft ergens voor. En het tegendeel was toch ook niet bewijsbaar. Er waren veel meer ervaringen die maakten dat ik ging twijfelen aan mijn beperkte overtuigingen en me steeds meer open deden stellen voor 'dat wat niet zichtbaar' is. Oké, vorige en volgende levens dus ook.

De ‘collectieven’ die ik noemde hebben het uiteraard (immers, zij bestaan en hebben als mens geleefd) ook daarover. Wij waren ergens als ziel voordat we in ons fysieke lichaam kwamen. Je kunt dat op verschillende manieren benoemen, maar laat ik het de ‘zielengemeenschap’ of ‘zielengroep’ noemen. We komen als ziel uit een omgeving van pure liefde.
En gelukkig zijn de meesten van ons ook in een staat van pure liefde verwekt…

Overigens bezitten die geëvolueerde zielen alle kennis die er bestaat en weten alles wat er te weten is. Alle kennis is voor iedereen beschikbaar (alle zielen, deels dus ook voor ons).

Hoewel we nu in ons menselijke lichaam zitten, hebben we ook een groot deel wat niet-fysiek is, niet tastbaar. En we zijn en blijven altijd verbonden met waar we vandaan komen, met de zielenwereld. We kunnen dat op verschillende manieren benoemen, zoals Bron, God, Innerlijk Zijn, Bredere Perspectief, Bron-energie, JOU, wie-je-echt-bent, Goddelijke gids, etc. 

Je hoort weleens zeggen dat we na onze dood kunnen manifesteren door gedachten. Wel, dat doen zielen dus ook. Maar wij kunnen dat (dus) ook, mits we in verbinding zijn met onze Bron. We zouden hier zijn om te leren door tegenstellingen en diversiteit, om te scheppen (o.a. door andere dingen te willen dan we tegenkomen en daar een steeds duidelijker beeld over te vormen). Maar het belangrijkst zijn relaties, anders kunnen we niet leven. En de belangrijkste relatie is die tussen jou en JOU, tussen jou en je Bron, tussen jou en je Innerlijk Zijn, tussen jou en je Bredere Perspectief, tussen jou en God, tussen jou en……

Als die relatie goed is, ben je tot alles in staat, en kan je alles aan. Dan leef je zonder negatieve emoties. Sterker nog, negatieve emoties wijzen erop dat je niet in verbinding bent of niet in overeenstemming bent, met je Bron. En die negatieve emoties komen nooit door iemand anders, maar door je eigen gedachten, door wat jij doet met die situatie. De energie van je eigen gedachten over een situatie of een persoon zijn dan niet in lijn met je Bron-energie.

Je ziet dat negatief over een ander denken je dus enorm blokkeert, en je jezelf daarmee benadeelt. 

De energie van de Bron is liefdes-energie. Een heel positieve en krachtige energie. De energie van dankbaarheid, liefde, plezier, etc. verbind je met je Bron. Dat maakt ook dat je gezonder blijft (of weer wordt). Het maakt dat je kunt scheppen met gedachtenkracht.

Maar alle negatieve energieën en veel negatieve gedachten of daden, blokkeren de verbinding met je Bron. Ze maken dat je je minder prettig voelt, maken dat je gezondheid niet goed ondersteund wordt, maken dat je niet kunt scheppen, etc.

Grappig is dat ik van kinds af aan altijd heb gezegd dat ik van alle mensen hield (op enkele krankzinnige moordzuchtige leiders na), en dat elke ziel m.i. liefdevol was. Dat kwam van diep van binnen.

Ik vind dat terug in al deze kennis van ziekengroepen en bewustzijnscollectieven. Diep van binnen wist ik dat dus allemaal.

Liefde, diversiteit, tegenstellingen, een open mind, ze zijn allemaal heel belangrijk om te groeien en te leren. En dus kennelijk ook om je leven meer zelf in de hand te hebben…….

Scheppen kan gemakkelijk zijn, maar veel van onze ervaringen en opvoeding kunnen behoorlijk in de weg zitten…….. En daardoor is het ook heel gemakkelijk om juist die dingen te scheppen, die dingen over jezelf af te roepen of aan te trekken, die we niet echt willen. 

Wordt vervolgd………

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Zojuist heb ik het boek van James Van Praagh uit, getiteld “The Power of Love”, in het Nederlands vertaald als “De Kracht van Liefde”.

Van Praagh is een medium en spiritueel leraar die al 30 jaar internationaal als medium werkzaam is en als kind al dingen gewaarwerd die anderen niet gewaarwerden. In dit boek bespreekt hij veel gebeurtenissen als hij lezingen gaf of contact had met zielen van overledenen, meestal om boodschappen door te geven voor de achtergeblevenen. 

De afgelopen jaren ben ik een aantal keren aan een cursus van hem begonnen. Ik heb hem daarbij ervaren als een heel integer man, met een enorme dosis mensenkennis en ervaring. En dus was ik geïnteresseerd in dit boek. Misschien wel mede in het licht van de wereld waar we nu in leven. Immers, hoe ga je daar mee om? Hoe ga je om met ‘minder wakkeren’? Hoe ga je om met polarisatie? Met leugens? Met censuur? Hoe ga je om met vrienden die ineens qua standpunt lijnrecht tegenover je staan?

Bovendien had ik net “The (spiritual) Theory of Everything” gelezen en ben ik bezig de podcast over ‘Ra, The Law of One’ te beluisteren. En zoals bijna altijd hebben al die dingen met elkaar te maken, en zal het niet toevallig zijn dat ze op mijn pad komen.

Een paar van de zaken die ik uit het boek leerde, is dat iedereen die overlijdt in een warm bad komt. Ik zeg ‘overlijdt’, maar eigenlijk bedoel ik ‘overgaat’ of ‘transformeert’. Want de dood bestaat niet volgens James. Onze ziel was en is en zal zijn, alleen de aardse ‘jas’ wordt afgelegd. Eigenlijk zijn we daarna bevrijdt van de aardse beperkingen en worden we ontvangen door onze oude bekende zielengroep (overleden dierbaren en vrienden, maar ook veel oudere zielen die we als ziel al kenden).

Ook uit de andere genoemde boeken begreep ik al dat we op de rand van de 'overgang' in staat zijn ons leven, verleden (vorige levens en ervaringen), en toekomst te overzien. Sterker nog, na onze overgang analyseren we als ziel ons verlaten leven. En als we daarin niet al te sympathiek waren, hebben we tijd nodig om dat te verwerken en onszelf daarvoor te vergeven. Een liefdevol leven maakt dat we dat niet nodig hebben. Maar na onze dood zijn we dus ontdaan van het menselijk ego en overwegend liefdevol naar iedereen die we achterlaten.

Van mensen die bijna-doodervaringen hebben gehad hoor je vaak dat ze in een tunnel belandden en er veel licht was. Ik begrijp nu dat dat het licht is van de liefdevolle zielen die je opwachten, het 'warme bad'. In ons aardse bestaan zitten we min of meer in het lichaam opgesloten, maar als we overgaan komen we in een veel hogere vibratie waardoor we licht zijn.

Vrijwel alle zielen die James sprak of die boodschappen aan hem doorgaven, vertelden over een liefdevol ‘hiernamaals’. Het is er fijn en liefdevol. En ze geven aan dat ze leven.....

Wat voor ons lastig voor te stellen is, is dat zielen multidimensionaal zijn. Ze kunnen overal tegelijk zijn, zijn overal. En de zielen van overledenen zijn (liefdevol) altijd nog in ons leven en helpen ons als we daarom vragen.

De bedoeling van ons leven is dat de ziel leert met behulp van ons lichaam. Zoals er voor alles wat er gebeurt een reden is. En van die gebeurtenis kunnen we weer leren, met name deugden als liefde, geduld, bescheidenheid, e.d. Zo kan elke gebeurtenis ons een stap verder brengen in de evolutie van onze ziel. Als we tenminste leren van die gebeurtenis. Als we leren er op een goede manier mee om te gaan. Anders krijgen we die lessen opnieuw…op een iets andere manier, maar opnieuw…. 

In feite zijn we een ziel in een menselijke ervaring. Naarmate we meer wakker worden (uit de geconditioneerde mind kruipen), gaan we ons realiseren dat we geen lichamelijk wezen zijn, maar een ‘ziel’, een metafysisch wezen wat nu het leven als een menselijk wezen ervaart met behulp van een fysiek lichaam.

Energetisch is de ziel veel groter dan het lichaam. En als we ons realiseren dat we bovenal een ziel zijn, kunnen we als ziel kijken naar wat er met en rond ons gebeurt. Even afstand nemen van de directe betrokkenheid. En alles wat er gebeurt, is op de een of andere manier dus ook goed voor ons, al vinden we het niet altijd leuk. Het laat ons leren, doet ons groeien. 

Je zou ook kunnen zeggen dat wij een geïndividualiseerde manifestatie van God zijn, die het leven ervaart gebruik makend van een fysiek/chemisch lichaam in menselijke vorm in dit punt van de tijd op onze evolutionaire reis. Dit gaat ervan uit dat elke ziel een stukje van ‘God’ (het ‘Al’) is. (‘God’ heeft als zodanig ook niets met religie te maken). 

Sorry als het een beetje ingewikkeld klinkt, maar het is niet anders. 

Omdat ‘God’ (het 'Al') vooral liefde is, is de ziel dat in wezen ook. We zijn als ziel ook altijd één met het 'Al' ('God"). In onze onwetendheid echter (zodra we als ziel in de mens komen is ons geheugen – tijdelijk, tot na dit leven – gewist) denken we dat we van elkaar (en de Bron) gescheiden zijn en 'mishandelen' we elkaar ook in allerlei vormen en op allerlei gebieden. Diep van binnen weten we dat het niet juist is, maar het onwetende menselijk ego helpt niet echt mee.

Verder is het zo dat we individueel en collectief verantwoordelijk zijn voor de werkelijkheid die we creëren en ervaren op deze mooie planeet. En waar we naar op zoek zijn is ons ware zelf. Hoe verder we in ons spirituele proces komen, hoe meer we ‘God’ in allerlei zaken gaan herkennen en ervaren. Hoe mooier ook het leven wordt , ondanks……

Het helpt daarbij om de basis-aard na te leven die we als ziel origineel hebben, namelijk liefde. Als we dat doen, voelen we ons ook vrediger en rustiger.

Een liefdevolle benadering van onze medemens, zelfs als die heel andere dingen doet dan we zouden willen. En daarbij kan het dus helpen om als ziel even ‘boven’ het lichaam te gaan en de situatie ‘neutraal’ te overzien. Wat in het verlengde hiervan ook belangrijk is, is vergeven.

Het vergeven van jezelf ten aanzien van velerlei dingen, zoals kritiek op jezelf, oordelen over jezelf. En vergeven van anderen voor wat ze je hebben aangedaan (volgens jouw ervaring). Uiteindelijk doe je dat vergeven ook niet voor de ander, maar voor jezelf. Je laat daardoor ‘ellende’ los en stelt jezelf in staat op een prettiger manier door te leven in plaats vast te blijven zitten in verwijten en beschuldigingen.

Natuurlijk had ik veel van dit soort zaken al eerder gehoord en gelezen, maar juist omdat we zo geconditioneerd zijn – en bijna leven naar de ervaringen van de eerste 7 jaar van ons leven – is herhaling goed. Het maakt dat het makkelijker is de ‘(ver)’vorming’ meer los te laten en meer zuiver en liefdevol naar de wereld te kijken.
In een wereld waarin we door overheid en media worden voorgelogen over bijvoorbeeld het medische experiment met een coronavaccin en de noodzaak tot allerlei verscherpte controles als reispaspoorten, is het nuttig dit soort dingen weer eens te horen en lezen.

Als iemand voor jouw gevoel onzin uitkraamt over dit soort onderwerpen – aan welke kant je ook staat – is het nuttig je te realiseren dat je die persoon enerzijds liefdevol kunt benaderen in plaats van er gelijk opspringen, en dat anderzijds deze situatie je iets aan het leren is. Of op z’n minst dat het een oefening is in geduld, beheersing, bescheidenheid, etc.
Op het moment dat je liefdevol zo’n situatie ingaat, is het veel gemakkelijker om geduldig jouw standpunt te vertellen – als je die kans krijgt, en anders maar niet – terwijl je anders ontploft of boos gaat klinken, met als gevolg dat de ander zich al bij voorbaat afsluit voor wat je ook zegt.

Zelf ervaar ik de hindernis dat ik harder ga praten als ik enthousiast word, of het nu gaat om negatieve of positieve zaken. En die (enthousiaste) stemverheffing is in zoverre een hindernis, dat mensen bij onenigheid of discussie al snel zullen vinden dat ik te fel ben en dicht klappen of zich afkeren. Daarom zeg ik ook altijd dat ik niet geschikt ben voor politiek of discussies. Misschien wel als ik overal een liefdevolle benadering en uitstraling zou hebben, maar zover ben ik nog niet. Ik oefen nog.

Dankzij dit soort boeken wordt dat laatste wel weer opgeschud. En daar ben ik dankbaar voor. Het confronteert me met waar ik nog niet ben, en laat me zien hoe het beter kan.

Het geeft ook vertrouwen. Vertrouwen in dat het allemaal wel goed komt tijdens dit tijdelijke verblijf op aarde. En ook als dat niet zo is, is er het warme bad als we overgaan t.z.t. Het gaat er nu om dat we zo veel mogelijk leren van onze aardse ervaringen. En natuurlijk hoop ik dat ik nog veel te leren heb hier op aarde, want anders zit m’n tijd hier erop. (Overigens is er zelf uitstappen voordat het je tijd is ook niet echt nuttig, tenzij je je lessen geleerd hebt, want dan zal je de lessen alsnog later moeten leren……)

In de praktijk merk ik overigens ook – en jullie zullen dat toch ook hebben – dat ondanks de verschillen van mening het prima vertoeven is met mensen als je liefdevol bent naar die mensen. En als je dat bent, krijg je dat ook meestal terug.

Neemt niet weg dat er lieden zijn die altijd proberen de andere kant los te weken, de agressie en boosheid. Daar is de uitdaging iets groter. De kunst is ons niet gek te laten maken en liefde voorop te blijven stellen. Niet laten intimideren dus, maar je hart blijven laten spreken. Dan laten we zien wie we echt zijn, wat onze ziel is, wat onze ware aard is. Dat moeten we wel bewust doen, want ons onbewuste gaat al snel mee in hun ‘spel’ en energie.

Dit alles mag misschien voor sommigen klef klinken, maar hoe ouder ik word, hoe meer ik inzie dat het hier uiteindelijk om gaat. Het gaat niet om materie en om de beste zijn. Het gaat niet om wat we hebben, het gaat om wat we zijn……..

Wat en hoe we zijn, bepaalt hoe gelukkig we hier zijn, hoe gelukkig we zijn ondanks alle uitdagingen om ons heen.

Het gaat om “De Kracht van Liefde”, en eigenlijk om niets anders. Het opent deuren, schept vrede, biedt mogelijkheden, maakt dat we moeilijke tijden doorkomen……. 

Als je het zo hoort is de keuze niet zo moeilijk, ware het niet dat we voor meer dan 95% op de automatische piloot gaan. En het blijft dus de kunst het stuurwiel meer bewust zelf ter hand te nemen. En bewust elke situatie liefdevol in te gaan. Dan gebruiken we onze kracht optimaal, dan leven we optimaal. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn