Een openbaring

Voor het eerst sinds mijn eerste ongeluk in 2005 ben ik weer aan het lezen in een homeopathisch studieboek. Het lukte me tot nu toe eenvoudig niet. Het kwam onvoldoende binnen en het lukte me gewoon niet.

Het klinkt misschien raar, maar om iets als homeopathie te kunnen doen moet je kunnen multi-tasken, je moet veel meer tegelijk kunnen doen en veel meer gegevens met elkaar kunnen vergelijken en afwegen dan als 'gewone' arts. Voor een deel groei je daar tijdens de studie wel in, maar dan nog. Ik heb wel eens gesteld dat iedereen die dat wil arts zou kunnen worden als je maar niet al die saaie en taaie stof in je hoofd hoefde te stampen, en een beetje intelligentie hebt. Maar ik durf ook te beweren dat lang niet elke arts in staat is homeopathie te studeren, laat staan het te praktiseren. Domweg omdat het veel meer van de arts of therapeut vraagt dan de reguliere geneeskunde. Het vraagt zeer veel intelligentie en tijd, en vooral bezieling om die tijd erin te willen stoppen. Totale commitment met je keuze. Het vermogen het allemaal binnen te laten komen en deels op te slaan in jet hersenen - en het ook nog op te kunnen 'hoesten' als het nodig is.

Dat ervoer ik de afgelopen jaren ook zo. Ik kon steeds beter lezen, ook reguliere artikelen en boeken, maar de homeopathische boeken waren te ingewikkeld. Ik moest teveel tegelijk doen met mijn hoofd. Het kwam niet binnen of bleef niet hangen.
Nu het wel lukt (in elk geval op dit moment, laat ik voorzichtig zijn, ik heb al vaak genoeg mijn hoofd gestoten door te optimistisch te zijn) begin ik steeds meer te begrijpen waarom ik me er zo toe aangetrokken voelde. En dan bedoel ik niet de resultaten die niet te bereiken waren met de reguliere geneeskunde, en niet de veel holistischer en logischer benadering van ziekte, en niet het veel meer serieus (moeten) luisteren naar de patiënt. Natuurlijk, dat bewoog me destijds het te gaan bestuderen, maar nu ik weer in staat ben me erin te verdiepen merk ik dat het vooral het puzzelen is wat me fascineerde.

Puzzelen in de zin van het vergelijken van de eigenschappen (inclusief klachten) van de patiënt met die van alle homeopathische geneesmiddelbeelden. En vervolgens het vergelijken van de middelen die mogelijk zijn op basis van die eerste vergelijking. En je kunt dan alleen kijken naar de symptomen/klachten/kenmerken, maar het is nog mooier als je begrijpt wat er gebeurt. Als je begrijpt waarom die klachten er zijn, als je begrijpt hoe de ander in elkaar zit. Want dan heb je het hele beeld en de grootste kans op succes.
Zo heeft 'onze' Nederlands arts Jan Scholten wereldbekendheid gekregen door het hele periodieke systeem (natuur/scheikunde) te ontrafelen en al de middelen daarin te classificeren. Zowel van boven naar beneden als van links naar rechts zijn er rijen/kolommen die verschillende facetten van de mens of ons leven behelzen. Ingewikkeld? Ja, zeker, maar ook o zo mooi.
En andere meesters in het vak, zoals Sankaran, zijn in de ziel gedoken van het middel (en dus de persoon die bij het middel past en v.v.), waardoor nog veel beter te begrijpen is waarom mensen reageren zoals ze reageren en waarom ze de klachten krijgen die ze krijgen. Sankaran heeft ook een hele classificatie gemaakt van wat iemand in de diepe kern voelt over z'n leven, over z'n ziek zijn. Er zijn collega's die vooral daar mee werken.

En dus moet je als homeopaat niet alleen honderden middelen kennen en herkennen op hun belangrijkste kenmerken, als je het echt goed wil doen, moet je ook de kennis die een Scholten en Sankaran onderwijzen tot je nemen. Ik heb - toen ik nog praktiseerde - vaak verzucht dat ik al die kennis er nooit in zou krijgen. Dat ik dat nooit voor mezelf overzichtelijk zou kunnen krijgen. Maar hoe mooi is het dat al die kennis er is. Dat al die honderden boeken er zijn, dat alle middelen die er zijn uitvoerig zijn 'beproofd' en dat er van al die middelen goede beschrijvingen zijn. En al die middelen zonder echte bijwerkingen als ze gegeven worden.
Van een groot deel van die middelen worden al meer dan tweehonderd jaar de gegevens bijgehouden en aangevuld, maar bovenal bewezen, keer op keer. En gelukkig maken de computers het nu veel gemakkelijker om bij al die gegevens en vergelijkingen te komen dan toen ik met homeopathie begon - toen was dat allemaal er nog niet.

Er is me de afgelopen jaren vaak iets gevraagd over homeopathie, ook door mijn naaste omgeving. En ik heb me steeds een beetje gereserveerd opgesteld, omdat ik niet alleen op mijn gevoel wilde adviseren (ik wilde het altijd zo zeker mogelijk weten, dat was een extra ballast voor me realiseer ik me, maar zo zit ik nu eenmaal in ellkaar), en ik was niet in staat de verschillende middelen zo goed met elkaar te vergelijken als ik destijds wel kon. Niet vanwege gebrek aan kennis, maar vanwege het feit dat mijn hersenen niet mee leken te werken. En gaandeweg ook omdat ik parate kennis ging missen, de ervaring zeg maar. Ik kon er voorheen veel beter inkruipen, in het middel, in de persoon.
En het klinkt misschien raar, maar wat ik nu allemaal lees is tegelijkertijd voor het grootste deel bekende stof (het zat nog wel ergens in mijn hoofd, maar ik kon er niet bij), maar bovenal een openbaring. Een openbaring, omdat het me weer duidelijk maakt waarom ik zo enthousiast was over mijn vak. Ik werkte breder dan alleen homeopathie, maar dit was waarom ik over het stuk homeopathie zo enthousiast was.

Het is zo gaaf om 2 middelen met elkaar te vergelijken die heel veel gemeenschappelijks hebben, maar op één deeltje van elkaar verschillen. En dan ben je al uit gekomen op 2 middelen, want aanvankelijk zijn er heel veel meer. Maar juist die laatste weging/vergelijking moet je bij het juiste middel brengen. Het is zo gaaf om de 'ziel' van het middel of de persoon te zien en daarop voor te schrijven...., om het middel bij de persoon te herkennen.
Het is puzzelen, maar dan van het zeer serieuze soort, de lastiger cryptogrammen of sudoku's, de 5-of meer punten puzzels. Het heeft qua naspeuren van informatie misschien zelfs wel iets weg van advocatuur: heel veel studeerwerk, leeswerk, gepuzzel en ervaring zijn vereist om je werk goed te kunnen doen. En uiteindelijk levert dat geweldige resultaten op, zeker als je in de kern van het middel/de persoon zit. Af en toe is het heel erg zoeken, of zijn er meerdere middelen nodig om helemaal in de kern te komen (vaak door wat mensen hebben meegemaakt). Maar als dat zo is, is er geen andere methode die ook zo diep had kunnen raken, zo vanuit de kern kon helen.
Los daarvan is het geen symptomen bestrijden, waar het grootste deel van de reguliere geneeskunde mee bezig is, maar genezen. Genezen vanuit de kern, vanuit de ziel.

Fantastisch deze openbaring, dit weer kunnen bevatten en ervaren. Het maakt me een nog gelukkiger mens. Een dankbaar mens vooral.

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn