lope

De diagnose – rijtjes

In de reguliere geneeskunde is het zo dat je aan de hand van de symptomen – die in de ‘gewone’ geneeskunde worden gezien als ziekteverschijnselen terwijl het in feite een corrigerende reactie van het lichaam is – probeert een diagnose testellen door te kijken in hoeverre die symptomen passen in rijtjes die samen een diagnose opleveren.

Immers diagnose A kent een serie van 5 symptomen, diagnose B kent weer een andere serie symptomen. En dat geldt voor alle diagnoses. Dus welk rijtje kun je zo goed mogelijk maken. Het lijkt soms wat op cryptogrammen, en soms is het eenvoudig een woordzoeker in simpelste vorm. 

Ook in de homeopathie werken we met rijtjes. Ze zijn alleen wat uitgebreider. We kijken in de homeopathie eigenlijk naar alle facetten van de persoon en de geest van de persoon. Niet alleen de klachten waarmee iemand komt – wat mede aanwijzingen zijn voor het corrigerende middel (de klachten waren er omdat het lichaam aan het corrigeren, aan het herstellen was, dus het homeopathische middel ondersteunt daarin, dat is mooi) – maar ook naar hoe de persoon in elkaar zit. Als daarin dingen zijn veranderd, is dat alleen maar een mooie aanvulling voor de richting waarin we moeten zoeken. 

We zien bijvoorbeeld dat kinderen rond het tandjes krijgen soms nogal onhandelbaar en onverdraagzaam worden. Dat hebben ze niet allemaal, maar als dat zo is, is dat een extra aanwijzing voor welk middel er nodig is om de correctie te versnellen.

Zo zien we bijvoorbeeld bij iemand die Arnica nodig heeft na een hersenschudding dat die persoon zich kan gedragen alsof ie een klap van de molen heeft gehad. Nu is Arnica in alle gevallen met letsel handig, maar dit soort verschijnselen maken het extra duidelijk. Of iemand wil absoluut niet benaderd worden na een ongeval, past ook bij Arnica.

Als homeopaat zoeken we naar de rijtjes van de meest opvallende eigenschappen van de persoon en de meest opvallende klachten (pijn op zich is niet iets waar we wat mee kunnen, maar brandende pijn het ergst rond middernacht is opvallend) en noemen dat het ‘ziektebeeld’. Van alle middelen die we gebruiken zijn onderzoeken gedaan naar de verschijnselen die ze bij gezonde mensen teweegbrengen, bovendien wordt er al eeuwen gekeken naar welke middelen welke karaktereigenschappen in zich hebben (ook door bestudering van alle mensen die goed op een bepaald middel hebben gereageerd – wat zijn de overeenkomsten, wat kunnen we ervan leren?). De kennis die daaruit vergaard is, geeft ook rijtjes, en dat noemen we de ‘geneesmiddelbeelden’. Door de tijd worden die ook steeds nauwkeuriger. 

Als homeopaat vergelijken we dan de ‘geneesmiddelbeelden’ (van de middelen) met het ‘ziektebeeld’ (van de persoon). De beelden die het best op elkaar lijken (of het liefst passen) bepalen het te geven geneesmiddel. Dus ook hier de best passende rijtjes.

Het is allemaal een stuk ingewikkelder dan de reguliere geneeskunde, er moet veel meer gestudeerd worden, maar wat wordt behandeld is wel de oorzaak, het lichaam wordt ondersteunt in het corrigeren van wat er fout is.

En dat maakt dat homeopaten zo fanatiek zijn, soms al hun tijd stoppen in het blijven bestuderen van de verschillende beelden, het proberen te ‘voelen’ waarom een bepaald middel wel of niet goed is (los van de overeenkomende rijtjes). Dat maakt waarom homeopathie nascholen en studeren zo leuk is. 

Homeopathie is in feite een energetische geneeswijze, de energie van het lichaam wordt gecorrigeerd, waardoor het materieel ook gecorrigeerd wordt. We horen mensen dan ook vaak zeggen dat ze ‘hun energie weer terug hebben’, of ‘veel beter in hun vel’ zitten. Dat hoorde ik in de reguliere geneeskunde mensen zelden zeggen, in de homeopathie was dat eerder regel. 

Voor mij was dit – toen ik het doorhad – de reden om vol te gaan voor het bestuderen en toepassen van homeopathie. Veel dichter bij de natuur, veel meer het behandelen van de oorzaak in plaats van het toedekken ervan door symptomen te bestrijden. Het vinden van de bron in plaats van de bron dicht te gooien!

Maar tegelijkertijd was mijn ongeluk in 2003 en de erdoor blijvende klachten van het nog maar kunnen focussen op een ding tegelijk (daarvoor kon ik veel dingen tegelijk doen en combineren) de reden dat ik ermee moest stoppen. Voor mijn hersenen is het te ingewikkeld geworden. 

Ik ben bang dat het trouwens voor veel meer artsen geldt dat het te ingewikkeld is, een deel begrijpt de theorie al niet eens. Om homeopathie te doen moet je echt open staan en in staat zijn veel dingen tegelijk te combineren. Het vraagt misschien wel om buitengewone intelligentie en scherpzinnigheid en een nieuwsgierige, kritische geest……en dat is niet iedereen gegeven. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn