Blog Homeopathie

homeo

Eigenlijk zou dit stuk geneeskunst onder de Integrale Geneeskunde Blog moeten vallen.
Toch maak ik een aparte blog.
Waarom?
Omdat Homeopathie - terwijl het zoveel kan toevoegen en zo'n waardevolle vorm van geneeskunde is - kennelijk zo bedreigend voor de gevestigde orde en farmacie is, dat het - zeker in Nederland - zwaar onder vuur ligt.
Een minister van Volksgezondheid die walgelijke uitspraken doet over homeopathie (en daarmee haar gebrek aan kennis en wetenschappelijke openheid etaleert, en voor mij haar beroep als arts omlaag haalt) is daar een voorbeeld van. Het feit dat op verpakkingen van homeopathische middelen niet meer mag staan waarvoor het is, is aan geen sterveling uit te leggen. Het feit dat geen reclame gemaakt mag worden voor homeopathische middelen - en pure censuur is - wordt normaal gevonden...........maar is dat natuurlijk helemaal niet.

Homeopathie is een zeer waardevolle aanvulling op de reguliere geneeskunde. En is daarom dit blog meer dan waard.

Overigens zijn alle ervaringen die ik beschrijf wel kloppend qua ervaring, maar niet qua verhaal. Dit vanwege de privacy. Mocht iemand enige gelijkenis ervaren, berust dat op toeval !

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

staph

Ridderspoor

De plant kent een elegante verschijning, en staat fier rechtop in de tuin. De gevoelige stengel breekt gemakkelijk in de wind.
Staphysagria.
Het zijn – zoals zo vaak in de homeopathie – overeenkomsten met de mensen die het nodig hebben: eerlijk, waardig, maar breekbaar door de stormen in het leven, breekbaar door onrecht.

Vaak zijn ‘staphysagria-mensen’ wat verlegen en gevoelig. Het zijn mensen met een sterk rechtvaardigheidsgevoel, die dat al te vaak inslikken. Die hun boosheid inslikken. Ze willen niemand kwaad doen en zijn vriendelijk en attent. Dat verwachten ze ook van de ander.
Ze gaan ruzie en onenigheid uit de weg, omdat ze er niet van houden, maar ook omdat ze bang zijn in hun woede de controle te verliezen. En dat kan niet, want ze moeten de controle houden, waardig zijn. Maar omdat ze zo gevoelig zijn, kunnen ze wel last hebben van de spanning bij anderen, waardoor ze soms toch moeite moeten doen aardig te blijven.

Ze hebben wel hun mening, en kunnen beledigd zijn, maar laten dat niet zien. Als ze kwaad zouden worden, dan valt hun zelfbeeld in duigen. Wat anderen over hen denken is heel belangrijk, en dat willen ze hoog houden. Het leidt echter wel tot onderdrukte woede en uiteindelijk tot ziekte. Waarbij vaak verhardingen zijn, of tumoren. Huid, hoofd(pijn) en urinewegen zijn favoriet.  Net als het zenuwstelsel (niet zo verwonderlijk natuurlijk).

Er schieten me zo 2 mensen te binnen die prima reageerden op Staphysagria.

De één was een man die de kernmerken had van Staphysagria (waardig, zacht, geen ruzie willen, etc), wat lichamelijke klachten en als ik me goed herinner wat angsten buiten de deur. Eigenlijk kwam hij voor dat laatste. Ik zag daarin niet specifiek iets van Staphysagria, maar vond het verder zo passen dat ik het gaf. De volgende keer was hij thuis – voor het eerst in zijn leven – een paar keer uit z’n slof geschoten, maar de angsten waren veel minder. Ik wachtte af, herhaalde het middel nog niet, en de volgende keer waren de angsten helemaal weg en kwam hij op een rustige en sympathieke manier op voor zijn mening. Zijn vrouw was blij met de verandering.

De tweede was een oudere vrouw met gigantisch eczeem. Over het hele lichaam. Al vele jaren. Ze had ergens gelezen dat je dat met homeopathie misschien zou kunnen oplossen. De dermatoloog kon het in elk geval niet, gezien de zeer zware hormoonzalf die het eerder erger dan minder maakte. Haar handpalmen brandden van de pijn en zagen er verbrand rood uit.  Iemand had één korrel gekregen en toen was het over. Kon ik dat ook? Ik vertelde dat ik dat niet kon beloven. Ik zou mijn best doen.
Bij het bestuderen van alle gegevens die Hanneke genoteerd had – ik was toen niet meer in staat om een intake te doen, dat duurde te lang – vroeg ik me af wat het eczeem had veroorzaakt. Het was een lieve vrouw, zachtaardig, maar ze had heel wat meegemaakt. En toch liet ze geen moment boosheid zien. Terwijl ze toch had moeten koken van boosheid over alle krenkingen en onrecht die ze had ervaren. Dat was wat niet klopte! Zo kwam ik op het middel. Dus Staphysagria gegeven, en al bij de eerste controle was het allemaal minder. De heftigste plekken waren minder heftig en grote delen van het lichaam waren ‘schoon’. Voor het eerst in jaren!
Zij en ik konden het eigenlijk beiden niet geloven. Maar het was een feit. Dat was zo’n moment dat ik spijt had geen foto te hebben gemaakt.
Bij de volgende controle was ze echt helemaal eczeemvrij. Ik had het middel niet herhaald, omdat ik benieuwd was of dat nodig was of niet. Alles dus op één korreltje.

Een wonderlijk plantje. Een waardig, maar breekbaar plantje.

[Ook hier geldt dat je dit nooit zelf moet gaan behandelen, ook al lijken veel dingen op mijn verhaal of verhalen. Als je een homeopathische behandeling wenst, laat je dan behandelen door iemand die ervoor opgeleid is!]

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

hom8

Zowel de patiënten als de verzekeringen waren dus duurder uit.

De hele actie het had natuurlijk ook wel iets te maken met het willen controleren van de kwaliteit van de gezondheidszorg, al krijg ik altijd het gevoel dat er nogal met twee maten wordt gemeten. Zeker als je het aantal ziekenhuisopnames en sterfgevallen ten gevolge van reguliere medicatie bekijkt. Dat gebeurde niet met homeopathie!
Het leek allemaal wel heel erg gericht tegen homeopathie en het argument van 'kwaliteit' kwam dan goed uit.

De verzekeringen waren dus duurder uit waar het ging om de geregistreerde middelen, bij de aanvullende verzekering werden deze meestal wel vergoed. De patiënten waren duurder uit als ze niet aanvullende verzekerd waren, en/of als er middelen werden voorgeschreven die niet geregistreerd waren. Deze konden overigens ook niet via de gewone apotheek worden verkregen. Dat moest via de Hahnemann-apotheek, die elk middel apart moet maken (van de wet). Dus naast de hogere kosten van het middel ook nog eens verzend- en administratiekosten. Je moet er wat voor over hebben.

Een groep middelen die sowieso nooit door de keuring zou komen was de groep van de nosoden. Homeopathische middelen gemaakt van o.a. weefsel of ziektekiemen. Grappig dat enerzijds elke potentie boven D6 al niet zou kunnen werken en onzin werd bevonden, terwijl anderzijds de hoge potenties van dit soort middelen dus onmogelijk geregistreerd zouden kunnen worden. Terwijl het zo'n belangrijke groep was. Zo belangrijk om bij nogal wat mensen het lichaam aan te zetten tot genezing. Een voorbeeld zijn de homeopathische middelen gemaakt van de vaccinaties. Om de vaccinaties te ontstoren om daarmee de energetische verstoring bij de kinderen door de vaccinaties te neutraliseren.

Nadeel bij al die niet geregistreerde middelen is ook, dat het alleen op recept kan. Je kunt ze dus niet even bij de apotheek of drogist halen. En zelfs niet bij de Hahnemann apotheek als je in de buurt mocht wonen. Dus als je je kind wilt beschermen tegen de vaccinaties, moet je eerst geld investeren voor een afspraak bij een homeopaat of homeopathisch arts en vervolgens moet je de middelen via de Hahnemann apotheek laten maken. Ik heb helaas de afgelopen jaren veel mensen zien afhaken in de bescherming van hun kind, omdat het zo omslachtig was geworden, en zo kostbaar. Heel erg jammer!
Mensen willen wel graag hun kind beschermen, maar al het gedoe en de kosten.......laat dan maar zitten.

De volgende acties van de overheid – ik weet niet meer in welke volgorde – was het verbieden om tekst op de middelen te zetten waarop stond waarvoor ze gebruikt konden worden en het met BTW belasten van homeopathisch artsen.
Beide te belachelijk voor woorden, maar kennelijk neemt de politiek zichzelf ook niet al te serieus, de tweede en eerste kamer hebben er niets aan gedaan.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet precies weet hoe het momenteel staat met het BTW verhaal, de media berichten positief nieuws nauwelijks, maar al 3 jaar vechten artsen (overigens ook acupunctuur en andere alternatieve artsen) dat aan. De laatste berichten lijken dat ze van de Hoge Raad gelijk hebben gekregen en het teruggedraaid wordt. Hoera! (maar ik ben voorzichtig, hou een slag om de arm). 

Het feit dat op de potjes met homeopathische middelen niet mag staan waar ze voor zijn, hoe bedenk je het!
Het valt nog mee dat er op mag staan hoe het heet. Maar laat ik niet te vroeg juichen, straks mag dat ook niet meer……

Hoe dan ook, mijn complimenten voor alle homeopaten en alle homeopathisch artsen die ondanks al deze tegenwerking van een overheid – zogenaamd onder het mom van handelen in 'ons' belang – zijn doorgegaan met mensen helpen genezen, en met onderzoek. Beide blijven nodig.

En ik hoop dat niet al te veel collega’s het bijltje erbij hebben moeten neergooien omdat ze het financieel niet meer ‘trokken’, al is dat helaas vaak genoeg gebeurd vrees ik.

De overheid is er voor u !?

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ignatia

 

Ze had - zo vertelde ze - al zo'n 15 jaar klachten.
En het was ook een heel rijtje aan klachten. Maar dan ook weer zo uiteenlopend en divers, dat ik al snel besloot dat ik me niet moest focussen op de klachten, maar op de oorzaak van de klachten.
De klachten bestonden o.a. uit spier- en gewrichtsklachten, af en toe zenuwpijnen, af en toe buikklachten, stemmingswisselingen, etc.
En dat was natuurlijk ook weer even zoeken, die oorzaak.

Het kostte me uiteindelijk twee consulten voordat ze vertelde dat het waarschijnlijk was begonnen nadat haar man was weggelopen. Van de ene op de andere dag, sterker nog van de ene op de andere minuut, was hij verdwenen. Gewoon niet meer thuis gekomen. En toen ze zelf even was weggeweest, was een deel van zijn spullen uit huis verdwenen. Het leek er dus op dat hij met een ander weg was, en dat hem niet iets ernstigs was overkomen. Ze had er verder ook geen actie op ondernomen. Terwijl ze dit allemaal vertelde, na heel veel doorvragen en aandringen van mijn kant, spoot de woede nog uit haar ogen.
Dat was ook de reden dat ze het niet had verteld. Ze gunde hem geen seconde aandacht, ze was nog steeds woedend.

Dat leek me een mooie aanknoping, dus gaf ik de consulten erna middelen die gepast waren bij klachten ten gevolge van boosheid. En ik probeerde tegelijkertijd meer te weten te komen. Ik wilde graag in iemand kunnen kruipen om die ander te ervaren en van daaruit het middel te 'voelen'. Maar dat ging schoorvoetend. Verder dan de boosheid kwam ik niet. En de middelen gaven ook niet echt verbetering.

Tot ze na een middel een kleine verandering in haar klachten had, dwz. er was een klacht bij gekomen. Een rare klacht. Een klacht waarbij verbetering optrad door iets wat bij bijna ieder ander zou verergeren. Ik weet niet eens meer precies welke klacht, maar het was wat mij ineens wakker schudde. Zoals bij dit middel kiespijn kan verbeteren door hard te bijten, of hoofdpijn verbetert bij bukken, en zwaar voedsel beter wordt verdragen dan licht voedsel.
Dit middel - het middel waar ik nu direct aan moest denken - had alles te doen met verdriet. Ik heb het eens gegeven aan iemand die zelfmoordneigingen had t.g.v. liefdesverdriet. Ik weet dat ik nog eens voor de consumentenbond als homeopathisch arts meedeed aan een boekenonderzoek en verbaasd was over een conclusie van consumenten dat het toch raar was om een middel te geven voor liefdesverdriet. Hoezo raar? Er zijn mensen waar het leven kapot gaat t.g.v. liefdesverdriet. Dat geldt lang niet voor iedereen, maar als je een bepaalde constitutie hebt.......

En dus zei ik tegen haar. "U vertelt me al die tijd dat u zo boos bent, maar ik denk dat u al uw klachten heb t.g.v. verdriet! Hebt u wel eens gehuild nadat uw man weg was?".

Nee, dat had ze niet. Dat gunde ze hem niet. En terwijl ze dat toegaf, brak ze, en voor het eerst na 15 jaren vloeiden er tranen. Tranen van rauw verdriet.

Op het moment dat het middel voor mij naar voren kwam, en daarmee de oorzaak ook duidelijk werd (verdriet, liefdesverdriet, verdriet om het verlies van een dierbare), kon ik een opening voor haar creëren. En opening door het middel te geven wat de klachten zou verhelpen, maar ook een opening door haar te laten beseffen dat niet boosheid maar verdriet de oorzaak van de klachten was. Die opening zorgde voor een kleine dijkdoorbraak.
Een stroom aan tranen was het gevolg. Niet één keer in al die jaren had ze gehuild, niet om dit voorval, maar ook niet toen haar moeder overleden was. Ook dat was kenmerkend voor het middel ('silent grief').

Ik gaf haar het middel en maakte een vervolgafspraak.
De volgende keer - 6 weken later - was het grootste deel van de klachten verdwenen. Ze had veel minder pijn, zat beter in haar vel en het voelde alsof er een wolk rond haar hoofd was verdwenen. Ze realiseerde zich nu dat er telkens een soort van druk in of rond haar hoofd was geweest wat nu weg was. De stemming was wel erg wisselend, sterker dan het was, maar minder diep. Ik besloot het middel te herhalen, het probleem zat er immers al lang én het middel leek aan te slaan én een extra zetje zou wel eens gunstig kunnen zijn.

Na weer 6 weken zat er een andere dame tegenover me. Ik bespeurde weer levenslust, haar levensenergie was toegenomen en zichtbaar, ze 'was er weer'.  Ze had de afgelopen 3 maanden een aantal huilbuien gehad, dat was nu gestopt. Ze voelde zich vrolijk, opgewekt, alsof de zon was gaan schijnen. De wisselende stemmingen waren verdwenen. Naar haar verdwenen man leken er geen emoties meer te zijn, geen boosheid, geen verdriet. 'Het is zoals het is, dokter".

De perfectionist in mezelf baalde een beetje dat ik een aantal consulten nodig had om het middel te vinden, en het niet in één keer had gevonden. Het lag zo voor de hand, aldus de criticus in mezelf. Maar ze had én zichzelf én daardoor ook mij zand in de ogen gestrooid door hem verdriet te misgunnen. En natuurlijk vroeg ik me ook hier af of de bewustwording van de oorzaak van de klachten voldoende geweest zou zijn, of dat het middel echt nodig was. Ik denk eerlijk gezegd dat alleen de bewustwording een klachtenvermindering had gegeven, maar dat alle klachten pas weg konden nadat de energie in haar lichaam was hersteld, een energie dat was verstoord na het verdwijnen van haar partner.........en daarvoor was het homeopathisch middel in hoge potentie nodig.
En hoe mooi dan weer dat 2 korreltjes (na de eerdere verkeerde) in staat zijn een leven te veranderen, de zon weer te laten schijnen voor iemand.

[Zoals bij elk verhaal en elk middel geldt: ga het niet zelf proberen. Als je een homeopathische behandeling wenst, laat je dan behandelen door iemand die er in opgeleid is].

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

hom8

Homeopathie en de overheid

Toen ik met homeopathie begon in de jaren tachtig, bemoeide de overheid zich niet met homeopathie. Vrijwel alle middelen waren gewoon te verkrijgen. Dat waren er op een gegeven moment zo'n 10.000.
De enige die zich continu tegen homeopathie afzette, was de vereniging tegen kwakzalverij. Elke keer als er positieve zaken rond homeopathie waren, kwam die vereniging weer in actie.

In de klassieke homeopathie, waar je zocht naar het constitutiemiddel voor die persoon (het middel wat helemaal bij die persoon paste) en werkte met hoge potenties, gaf je als homeopaat vaak een dosering uit eigen voorraad. Ik had destijds een grote voorraad aan allerlei verschillende middelen, soms in meerdere potenties. Dat was investeren, maar werkte prettig.

Dat zelf geven had een aantal voordelen. Je kon het direct geven, het hoefde niet besteld te worden via de apotheek, er ging dus geen tijd verloren. Je wist dat wat je gaf klopte met wat je wilde geven. En het kostte de patiënt en de verzekering niets extra. Het was een voor de patiënt en verzekering goedkope manier van medicatie. De dosering was vaak eenmalig, soms te herhalen na het volgend bezoek, afhankelijk van hoe het ging. En als het niet het juiste middel bleek, hoefde er niets te worden weggegooid. Je zocht naar het wel juiste middel en gaf daar een korrel van.

Maar er bleef natuurlijk door zogenaamde wetenschappers beweerd worden dat het niet kon werken.
Al die mensen die er beter van werden fantaseerden dat kennelijk bij elkaar (Al die volwassenen en kinderen – zelfs dieren – die niet regulier geholpen konden worden en op homeopathie genazen; misschien reageerde die groep alleen op homeopathie met placebowerking en niet op reguliere geneeskunde? Kon dat wetenschappelijk?).
Dus was het een beetje positief dat nu de homeopathische middelen werden ‘gekeurd’ door de overheid en bij goedvinden een registratie kregen. Dan werden we een beetje erkend?

Dat dachten we tenminste in eerste instantie als artsen en leken. Maar het kostte de homeopathische firma’s honderdduizenden euro’s om middelen geregistreerd te krijgen en jaren aan tijd. Het was zo duur en tijdrovend, en soms onmogelijk, dat heel veel middelen uit de markt werden genomen. Van de 10.000 middelen die er waren, zijn er nu rond de 500 geregistreerd. Er is dus maar zo’n 5 % over…..

Immers, als het niet geregistreerd was, mocht het niet meer op de markt zijn. Dus al die middelen die de firma’s lieten schieten omdat het niet haalbaar was (financieel), al die middelen die minder werden voorgeschreven maar daardoor niet minder belangrijk waren voor wie het nodig had, al die middelen verdwenen van de markt.

Van de belangrijkste grondstoffen werden er destijds 600 aangemeld ter registratie, de verwachting is dat er in 2016 nog maar 200 over zullen zijn. Ook al omdat de eisen steeds strenger worden.

Iets wat wij enerzijds een beetje gaaf vonden – dat de middelen werden geregistreerd – bleek achteraf een manier om het aantal middelen te decimeren. Slimme actie van de tegenstanders van homeopathie in de overheid. Bovendien stond op elke verpakking voortaan dat er niet bewezen was dat het werkte. Een soort van dolksteek in de rug na de vorige slachtpartij. Zo ervoer ik het in elk geval.
Een uiterst sluwe manier om homeopathie tegen te werken.

Een ander gevolg was dat de artsen en niet-arts homeopaten zelf al die middelen niet meer in huis mochten hebben. Dat was bij wet verboden, ze waren niet geregistreerd.

Dat betekende dat je een recept moest schrijven voor een heel potje of buisje terwijl er misschien maar één korrel uit nodig was. En als het niet het juiste middel was, kon je het potje weggooien en weer een nieuw recept schrijven voor het volgende middel.
Ik had veel moeite met de geldverspilling die dit teweegbracht. Al die onnodige recepten, al die weggegooide potjes, al die extra kosten voor patiënten, maar ook voor de volksgezondheid. Bovendien moest ik nu al mijn middelen weggooien, terwijl ik daar heel veel mensen mee had kunnen helpen. Rare wereld, rare overheid.

Het duurde niet alleen langer voor de apotheek het had, maar ook joeg het zowel de patiënten als de verzekeringen op kosten.

Wordt vervolgd………….

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

hom

Zeker toen ik net met homeopathie begon, was ik heel voorzichtig met het voorschrijven of adviseren. Ik moest wel zeker zijn van mijn zaak, zo vond ik.
De periode ervoor - toen ik niets van homeopathie af wist - was niet lang, maar dat was wel een periode waarin ik van patiënten leerde. Arnica, wat nu heel veel mensen toch wel kennen als het valkruid, was mij zelfs nog niet bekend. Het waren patiënten die het mij adviseerden eens te proberen, bijvoorbeeld als een van mijn kinderen was gevallen. Het werkte zo goed, volgens hen.
En volgens mij was het ook een patiënte die me enige tijd later vertelde dat als je Arnica innam, en het niet alleen smeerde, dat het dan nog beter hielp....ik vond het maar maf.

Het zal duidelijk zijn, je komt altijd van een fase waarin je niets van iets weet via adviezen en goede raad - en uiteindelijk studie - tot waar je er meer of zelfs veel van weet. Zo ook met de homeopathie.
Maar naarmate ik er meer van ging weten, ging ik het natuurlijk ook meer gebruiken. Eerst in de directe omgeving. Mijn kinderen dus. En niet eens Arnica als eerste. Het was mijn eerste zoon, die een bronchitis had waar ik het liefst antibiotica zou geven. Mijn vrouw weerhield me ervan en vroeg me het eerst met homeopathie te proberen. Schoorvoetend ging ik akkoord en zocht wat ik zou moeten geven. Ik besloot tot twee onschuldige middeltjes bij de drogist vandaan (Echinacea en Drosera complex). [Overigens: probeer dit nooit zelf!]. Drie maal daags kreeg hij 2 druppels. Ik was er bijna van overtuigd dat het niets zou doen. Maar een dag later leek hij minder benauwd, de longetjes leken beter dan de dag ervoor. Mijn vrouw vroeg me nog een dag....en na nog een dag waren de longetjes schoon. Er was geen bronchitis meer. Dacht ik dat ik antibiotica had moeten geven, was het te behandelen met een paar druppeltjes van iets waarvan ik het onmogelijk had gehouden dat het kon werken. Help!
Dit was een van de momenten dat mijn wereld een beetje op z'n kop stond. Dat ik ging twijfelen aan wat ik had geleerd. Ik was toen nog niet met de studie homeopathie begonnen.

Net zoals die gigantische bult op z'n hoofd binnen enkele minuten verdween nadat hij met zijn hoofd op de marmeren vloer was gevallen. Na 1 korreltje Arnica. Dat kon toch helemaal niet?

In de praktijk ging ik het steeds wat vaker proberen, maar dan in minder heftige gevallen, gevallen waar naar mijn gevoel reguliere middelen zeker niet beter zouden werken. Of gevallen waar ik best even kon wachten met reguliere middelen. En telkens was ik weer verbaasd, verbaasd over de effecten, de resultaten. Die keer op keer beter waren dan ik had verwacht. Beter ook dan ik met de reguliere middelen had kunnen bereiken. Langzaam aan begon ik er aan te wennen dat iets waarvan ik altijd had gedacht dat het volksverlakkerij was - zo was het mij  geleerd tijdens mijn opleiding - echt werkte. En soms beter werkte dan al die middelen die ik anders voorschreef. Ik begreep er weinig van, maar kon niet anders dan die conclusie trekken.

Ik kan me zo een man herinneren die ik in de waarneming zag - dat ligt altijd gevoeliger, maar ik had net een weekend homeopathie achter de rug en was enthousiast - en last had van neusloop en flink hoesten, vooral een kriebelhoest. Hij wilde antibiotica van me en codeïne voor de hoest. Op mijn vraag waarom was het antwoord "dat geeft mijn huisarts altijd, zelfs via de telefoon als ik erom vraag". Ik legde hem uit dat de verkoudheid een virus was, dat zijn longen schoon waren en dat antibiotica niet zou werken, zelfs averechts zou werken. En dat codeïne weliswaar de hoestprikkel zou dempen, maar dat hij niet voor niets hoestte, er moest kennelijk iets uit. Het was niet alleen een nutteloze kriebelhoest. De man keek me ongelovig aan. Ik adviseerde hem homeopathische druppels tegen de kriebelhoest (omdat het niet het hoesten zou tegenwerken, maar wel verlichting gaf) en adviseerde hem zijn neus te spoelen met zout water en evt als het erg bleef na een paar dagen wat neusdruppels te gebruiken. Hij vertelde me er niet in te geloven, maar het te proberen. Als het niet hielp zou hij me opnieuw bellen.
Twee dagen later belde hij. Ik voelde me een beetje zweten. Immers, hij had wat anders gewild en ik was ingegaan tegen het gebruikelijke handelen van zijn eigen huisarts. Ik was zelfs voorbereid op een scheldpartij (ik was inmiddels alles gewend). Maar hij bedankte me! Hij voelde zich al zoveel beter en had zoveel minder klachten. En anders - met die antibiotica - voelde hij zich altijd 14 dagen beroerd. Een voorzichtige zucht ontsnapte me........

En zo regen de situaties zich aaneen waarbij ik koos voor een advies of voorschrift met homeopathische middelen boven de reguliere. En vrijwel elke keer was ik verbaasd. Uiteraard moest het wel altijd verantwoord zijn. Soms koos ik ook voor wel een regulier middel. maar gaf ik ook homeopathie. Zelfs wel eens in de nachtdienst. Of ik sprak af dat mensen een aantal uur zouden wachten alvorens het recept te gaan halen of het middel te geven. Vaak bleek het niet nodig. En zo leerde ik stap voor stap wat wel en niet werkte. Eerst met de lagere potenties en 'onschuldige' kwalen, later met hogere potenties en ernstiger kwalen.

Maar ook als ik terug kijk, zijn het vooral de verrassingen en de onverwachte reacties die hartverwarmend waren.

Het maakt(e) me dankbaar. Dankbaar voor het beroep en dankbaar voor de homeopathie.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn