diag

 

 

 

Het mooie van Integrale Geneeskunde is, dat de artsen of therapeuten die het toepassen breed onderlegd zijn. Dat ze meer weten en vooral breder kunnen kijken. Ze kunnen daardoor na de diagnose afwegingen maken over hoe ze de klacht het beste kunnen gaan behandelen.

In de reguliere geneeskunde is dat traject precies de andere kant op gegaan. Steeds minder vrijheid in zelf keuzes maken. Als je een diagnose hebt, ligt er een vast plan om te behandelen. Niets afwegen, dat hebben anderen al voor je gedaan. Het is een soort van tunnel zonder andere mogelijkheden.

Ik heb al heel lang het gevoel dat de hele opbouw in de geneeskunde anders moet. We zijn (ook regulier, al is het bekrompen qua begrip) heel goed in staat om diagnoses te stellen. Dat moet vooral zo blijven. Al kun je je afvragen of je bij onbegrepen polsklachten duizenden euro's moet spenderen aan relatief onnodige dure onderzoekmethodes. En evenzo kun je je afvragen of je echt alles moet onderzoeken wat je niet begrijpt....

Maar het traject na de diagnose moet anders (en misschien ook wel breder, een energetische diagnose - maar dat is stof voor een andere keer). Er zou een soort van mediator tussen de diagnose en de behandeling moeten zitten. Iemand die alle mogelijkheden tot therapie kan overzien en die niet gehersenspoeld is door Big Farma, de farmaceutische industrie. Iemand die naar beste weten en met een brede kennis patiënten verdeelt over therapeutische mogelijkheden.

Nu wordt het grootste deel bepaald door de farmaceutische industrie met als hun dienstbodes de reguliere geneeskunde. Waarvan de laatste overigens vaak niet doorheeft dat ze dat is. Ze denken dat ze onafhankelijk en vrij hun beslissingen nemen. Dat maakt het nog enger.

Het doet me denken aan een onderzoek naar tennisellebogen, waarbij diverse behandelingen werden vergeleken. Allemaal dure en ingrijpende behandelingen. Toen een natuurgeneeskundige met goede en snelle resultaten vroeg of hij mee mocht doen, mocht dat niet. De sponsor (industrie) stond dat niet toe. En dat is hoe het werkt. Regulier en alternatief worden nooit vergeleken qua behandeling, omdat de geldschieters dat niet willen. Stel je immers voor dat alternatief beter zou uitpakken.....
En dus komt uit al die reguliere onderzoeken een behandeling die niets met alternatief te maken heeft. En dat is dan gelijk de enige optie.

Wat we dus nodig hebben is iemand die verdeelt, die in staat is objectief te kijken welke behandeling ('alternatief' of 'regulier') voor iemand met een bepaalde klacht of aandoening het meest geschikt is. Er zijn zoveel wegen die naar Rome leiden, zoveel manieren om een aandoening te benaderen.
Bovendien vind ik dat de intentie moet zijn om iemand te 'genezen', iemand zo ver te krijgen dat niet alleen de klachten weg zijn, maar iemand ook geen medicatie meer nodig heeft, en zich oké voelt.

Het zal wel een Utopie zijn, maar dat is de toekomst die ik zie in de geneeskunde, of meer: hoop.

Het lijkt me een fantastische ontwikkeling als het zover zou komen. Tot die tijd zal een patiënt die dat wil bereiken zich moeten richten tot iemand die integrale geneeskunde toepast. Domweg omdat die persoon meer wegen kent dan regulier, maar ook de reguliere. Die persoon kan afwegingen maken welke behandeling het meest gunstig is voor de patiënt.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn