symptomen

Symptomen (2): zwakte of kracht?

 

Juist door de opkomst van steeds meer medicamenten is die aandacht voor wat symptomen betekenen helaas afgenomen.

Vroeger kreeg je met een maagzweer een witbrooddieet en moest je 6 weken rusten – thuisblijven – soms zelfs in bed blijven. In die 6 weken kon de maagzweer genezen en – nog veel belangrijker – kon je nadenken over waarom je die maagzweer had, en wat je anders zou kunnen doen als je weer beter was. Bij velen resulteerde dat in een verandering van levenshouding, van eetgedrag, van drinkgedrag of een andere correctie. Bij een enkeling kwam de ellende weer terug, en sommigen moesten een ingewikkelde operatie ondergaan om bepaalde zenuwbaantjes rond de maag door te snijden. (Beter was er niet).
Toen kwamen de maagzuurremmers, en van de ene op de andere dag hoefde men niet meer thuis te blijven en kon men met een maagzweer gewoon doorwerken. Op zich mooi – als je alleen naar de lokale klacht kijkt. En naar de werkgevers die er blij mee waren.

Maar, wat nu ontbrak was de tijd om na te denken over waarom je een maagzweer had. Bovendien werd je aanvankelijk beloond door ‘je beter te gaan gedragen’, nu werd je ook beloond als je niets deed. De pijn ging weg.
Elk inzicht in het eigen functioneren was daarmee teniet gedaan. En mensen gingen ook al snel door met roken, koffie, alcohol, vet eten en al die dingen die voor de maag niet goed waren.
En omdat de medicamenten vooral de aanmaak van maagzuur remden, en steeds sterker werden, was de kans dat je van de pillen afraakte heel klein. Immers, zodra je stopt of mindert, maakt je maag een veelvoud aan maagzuur aan van wat je met de pillen deed en dus gewend was, en krijg je dus weer klachten…..
Ze werd een maagzweer van iets wat je eenmalig had en waar je van leerde tot een chronische levenslange aandoening waar je je leven lang pillen voor slikt, en niets van leert.

En de maagzweer is niet de enige ‘kwaal’ waar dat voor geldt. De farmaceutische industrie is er via de artsen in geslaagd vele voorheen tijdelijke aandoeningen tot levenslange te maken waarvoor mensen levenslang pillen slikken.

De symptomen zijn de kracht, laten zien dat er iets mis is. Maar wat de medici ermee doen is een ander punt.

Iets soortgelijks geldt voor het cholesterol. Cholesterol is o.a. een bouwsteen voor hormonen. O.a. het stresshormoon. Op het moment dat we in een situatie van stress belanden, gaan we meer cholesterol aanmaken, omdat het lichaam ons wil beschermen tegen de gevolgen van die stress. Dat is geen fout, dat is een normale natuurlijke lichamelijke reactie. Ook produceren we meer adrenaline, wat ook als bouwsteen cholesterol heeft. Ook de geslachtshormonen hebben cholesterol als bouwsteen.
Toch wordt een verhoging van cholesterol in de reguliere geneeskunde niet gezien als een symptoom, maar eerder als een ‘ziekte’. Er wordt niets met de stress gedaan, er wordt iets gegeven om het cholesterol te verlagen. Daarmee zou de kans op hart- en vaatziekten ook worden verlaagd.
Een verhoogd cholesterol is – weer door de invloed van de industrie en de miljarden die ze erin hebben gepompt om artsen te ‘vormen’ - geworden tot een kwaal in plaats van een symptoom, zoals ook een maagzweer z’n symptoomwaarde is ontnomen en nu een levenslange aandoening is geworden.

En zijn er door al die cholesterolverlagers – met hun bijwerkingen – nu veel minder hart- en vaatziekten en doden daarvan? Ik betwijfel het. In 2013 en 2014 stierven er nog steeds rond de 39.000 mensen per jaar aan. Dat is wel veel minder dan pakweg 40 jaar geleden, maar het aantal rokers is sterk verminderd, het aantal transvetten is sterk verlaagd in de voeding en de leefstijl is gemiddeld een stuk gezonder geworden. Dat is waarschijnlijk de echte reden van de daling.

Maar er zit nog veel meer kracht in symptomen…..

Wordt vervolgd………

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn