Accepteren of verder zoeken?

 

Veel mensen komen in tijden van ziekte of klachten al dan niet onbewust tot die vraag: moet ik mijn klachten en de ervoor gegeven chronische medicatie accepteren, of moet ik verder zoeken?

Overigens komen de meeste mensen niet verder dan het eerste deel van de vraag, want het komt niet eens bij ze op om verder te zoeken. Immers, de dokter heeft gezegd dat dit de meest optimale behandeling is, en dat je gewoon de rest van je leven pillen moet slikken en de resterende klachten voor lief moet nemen.

Persoonlijk verbaas ik me altijd geweldig over dat standpunt en vooral over de volgzaamheid van mensen in dat stuk. Er wordt de westerse geneeskunde heel veel wijsheid toegedicht. Dat is mooi voor de dokter. Maar is het ook terecht?
Ja en nee. Ja, er is veel kennis en als dat gebruikt wordt is het mooi.
Nee, want de westerse geneeskunde is slechts één facet van de diamant die geneeskunde is.

Omdat ik naast 12 jaar huisarts onder andere nog veel langer ook homeopathisch arts ben geweest, daarnaast NLP heb gedaan, EFT heb bestudeerd, NEI-therapeut was, een bioresonantie-opleiding deed en me ook nog orthomoleculair heb bijgespijkerd, heb ik in elk geval meer facetten gezien dan die ene.

En met mijn kennis van die verschillende facetten is het bijna onvoorstelbaar dat mensen genoegen nemen met dat ene facet.

Alle problemen beginnen met een energetische verstoring, een verstoring in de energie, zo ook in de energiebanen. Op dat punt doet de reguliere geneeskunde helemaal niets. Ze kunnen er ook niets mee. Ze proberen op een later moment de klachten te bestrijden, maar doen niets aan de oorspronkelijke verstoring.
Voor dat soort correcties en dus kans op echte genezing zal je moeten kijken bij bijvoorbeeld de acupunctuur, de bioresonantie of de homeopathie. En omdat het steeds duidelijker wordt dat de meeste energieblokkades komen door emotionele onopgeloste zaken, kunnen NEI en/of EFT hier ook zeer nuttig zijn.

Op materieel niveau, meer het terrein van de reguliere geneeskunde toch, beginnen de problemen bij cellen, bij het niet goed functioneren van cellen of bij veranderingen van cellen. Bijvoorbeeld door tekorten aan mineralen of vitamines, of door teveel giftige afvalstoffen. Maar ook op dat gebied is de reguliere geneeskunde pas een aantal stappen later aan het werk met klachten bestrijden. Ook hier dus niet een heling van de oorspronkelijke problemen. Hier is bijvoorbeeld de orthomoleculaire geneeskunde gespecialiseerd.

Dat niet bezig zijn met de oorspronkelijke oorzaak van ziekten leidt ertoe dat – ondanks dat het lijkt alsof de ziekte behandeld wordt omdat de klachten minder lijken – de oorspronkelijke oorzaak of verstoring aanwezig blijft en voor telkens meer problemen gaat zorgen.

Het grappige is dat bijvoorbeeld de vereniging tegen kwakzalverij altijd beweert dat je vooral geen alternatieve geneeskunde moet doen omdat dan de ziekte niet goed behandeld zou worden. Je zou dan denken dat je iets aan je ziekte doet, maar in feite doe je dat niet - volgens die kortzichtige groepering.

Ze kijken dan duidelijk in de spiegel zonder zichzelf te herkennen. Op z'n minst bizar.

Want juist de reguliere geneeskunde behandelt zelden de echte diepere oorzaak. Zelden de verstoring op moleculair niveau of energetisch niveau. En door te vertellen dat je vooral niet ‘alternatief’ moet kijken, onthouden ze iemand een behandeling op dieper niveau. Bizar eigenlijk dat die vorm van geneeskunde – die niet de oorspronkelijke verstoring geneest – de enige erkende vorm van geneeskunde is.

Maar goed, ik begon met ‘accepteren of verder zoeken?’ en het gaat me er niet om om de reguliere geneeskunde af te branden. Ze doen tenslotte ook veel goeds. Op z'n minst verminderen ze de klachten, al komen er vaak andere voor terug.
En ik moet toegeven dat ik me als huisarts - zeker toen mijn kennis van de andere facetten toenam - een kwakzalver voelde omdat ik besefte dat ik slechts klachten bestreed en niet de oorspronkelijke verstoring en dus niet de echte 'ziekte'.
Ik kon dan ook weinig anders dan stoppen met die vorm van geneeskunde. Ik was immers arts geworden omdat ik mensen wilde genezen, niet om ze levenslang pillen in de maag te splitsen zonder echt te genezen.

Ik zal een paar voorbeelden noemen om je in mijn overpeinzingen omtrent 'accepteren of.....' mee te nemen….

Wordt vervolgd.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn