Gezonder als de dokter er niet is?

De arts wordt vaak gezien als genezer, als iemand die goed is voor de gezondheid. Maar wat moet je dan denken van het feit dat er minder doden vallen als artsen staken? En hoe vaak kwam ik het niet tegen dat mensen me na mijn vakantie vertelden dat ze klachten hadden, maar niet naar de waarnemer wilden, en dat de klachten nu weg waren?

Eigenlijk is het heel eenvoudig: klachten zijn een teken dat het lichaam bezig is iets te ondernemen; niet tegen je, maar om iets wat verkeerd gaat te corrigeren. Dat je dat merkt is niet altijd prettig, en dat noemen we dan klachten. Als het ‘t lichaam lukt om het te herstellen, is dat mooi, en verdwijnen de klachten.

Maar als we in de periode dat het lichaam bezig is (te corrigeren, de balans te herstellen) de symptomen gaan bestrijden (omdat we het ‘ziekte’ noemen en de symptomen vervelend vinden), dan lopen we het risico dat we het lichaam dwarsbomen in het herstel, we lopen het risico dat we door de waarschuwingssignalen te overrulen niet meer in de gaten hebben wat er echt aan de hand is, en we lopen het risico dat de medicatie die we geven bijwerkingen heeft die we niet wensen.

De afwezigheid of staking van de dokter leidt er vaak toe dat we de natuur even iets langer op z’n beloop laten, en het lichaam het zelf oplost.

Een mooi voorbeeld is een (buik)griep: we gooien de rommel eruit (onder en boven vaak), we ontwikkelen koorts om de bacterie of het virus te verslaan, we voelen ons ellendig zodat we rust nemen……….en na een paar dagen zijn we weer hersteld.
Spierpijn na een intensieve sportinspanning of na een val is net zo iets: het is pijnlijk, we doen er even iets minder mee, het wordt blauw door de kapotte bloedvaatjes, maar na een tijdje is alles vergeten en voorbij…
Of een verkoudheid. Ook zo’n passerend virusje waar het lichaam een passend antwoord op heeft. Niet altijd lekker (keelpijn, neus dicht, proesten, hoofdpijn), maar effectief.
Of alleen een keelpijn. Vrijwel altijd gaat dat gewoon over zonder ingrepen. Al kan het even venijnig zijn. Bedenk overigens dat in de keel – rondom – heel veel lymfeklieren zitten die actief worden om ons te beschermen. Nogmaals: beschermen!

In de praktijk zag ik vaak vrouwen die me na mijn vakantie vertelden dat ze meer last van afscheiding hadden gehad. En dat ze niet naar een andere dokter wilden. Maar nu was het over. Als ze wel bij me waren gekomen, had ik het onderzocht; en dan vind je altijd wel wat (een bacterie of een schimmeltje), en geef je wat, ze komen immers niet voor niets. Maar ook hier lost het lichaam het vaak zelf op. En is het wel altijd zo goed om iets te geven? (Ik gaf vaak onschuldige dingen, of liet ze spoelen met iets, maar veel medicatie is helemaal niet zo onschuldig als het lijkt)

Het kan vaak geen kwaad iets eerst aan te kijken en alleen natuurlijke dingen te doen om het lichaam wat te helpen. Alleen als iets bedreigend is of als je je enorme zorgen maakt, moet je direct aan de bel trekken bij een dokter. Daar is hij/zij voor. Zelf kun je veel doen zoals een homeopathisch middel, of meer rust, gezonder eten en drinken, (veel) meer vitamine C, vitamine D, sowieso even nadenken over wat je naar binnen werkt met die klachten, sowieso even nadenken over waarom je die klachten hebt. ……..

De natuur (en dus ook je lichaam) is slimmer dan je denkt.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn