klachtEen beperkt aantal klachten...........2

Vaak worden de symptomen die we in de reguliere geneeskunde als ziekte gaan herkennen in de loop van de periode steeds duidelijker.

Een keelpijn zegt nog niet zoveel en een beetje spierpijn ook niet, maar als we gaan kotsen en buikloop hebben, wordt de maagdarminfectie of de (buik)griep duidelijk.

Het is niet altijd zo eenvoudig om een verstoring in een orgaan te herkennen. Zo wordt suikerziekte bij kinderen vaak snel ontdekt omdat de verschijnselen heftig zijn (bijvoorbeeld extreme dorst naar grote hoeveelheden wat er eerst niet was), maar bij ouderen wordt het regelmatig ontdekt door de oogarts (die dat ziet aan de kleine vaatjes in het netvlies als hij in het oog kijkt). En dat betekent dat het er al een tijdje was. Vaak zijn er dan ook wel andere verschijnselen, maar die waren niet zo opgevallen of leken bij de leeftijd te horen.
Zoals bijvoorbeeld veel plassen, vermoeidheid, wat slechter zien, slechter genezende wondjes, gevoelige benen. En misschien was de patiënt er zelfs wel mee bij de dokter geweest, maar samen met wat andere symptomen had hij/zij een ander etiket geplakt en was er wat anders behandeld.

Zo kreeg ik in mijn homeopathiepraktijk iemand die geen gehoor vond bij haar huisarts en met een briefje met klachten ten einde raad naar de waarnemer was gegaan. Die was in woede uitgebarsten (slechte nacht? Veel gewerkt?): Hoe ze het lef had om met zoveel klachten bij hem te komen. Omdat ze wist dat ik als homeopathisch arts anders keek en luisterde en een langer consult deed, durfde ze er bij mij wel mee aan te komen. Ik luisterde, en kwam tot de slotsom dat er iets serieus aan de hand moest zijn. Als je de symptomen bij elkaar nam (de paar die er niet bij leken te horen even terzijde schuivend), was er iets echt niet in orde. Het leek dat een van de organen die hormonen afscheiden niet goed functioneerde.

Natuurlijk keek ik wat ik homeopathisch in dat geval zou geven, maar ik gaf haar ook een brief voor de eigen huisarts mee, waarin ik mijn bevindingen meedeelde en ook aangaf dat patiënten niet meer bij hem durfde te komen met haar klachten (in de hoop dat het hem aan het nadenkend zou zetten). En ik drukte haar op het hart naar hem toe te gaan. Later vernam ik dat ze was doorgestuurd naar de specialist en dat de huisarts haar zijn verontschuldiging had aangeboden.

Want natuurlijk is er geen huisarts die bewust een diagnose niet stelt of verkeerd stelt, of die het jou bewust onmogelijk maakt je klachten te vertellen.

Maar het gevaar van ‘je mag maar met 2 klachten komen’ is wel dat dat gebeurt. 

Ik denk ook weer even aan die patiënte die ik op het spreekuur kreeg toen ik net de praktijk had overgenomen en waarbij de zware stem me opviel. Omdat ik nieuwsgierig was en doorvroeg, kwam ik er achter dat haar schildklier al jaren niet goed functioneerde (onder ander was ze al haar lichaamsbeharing kwijt - maar droeg een pruik -, slikte ze al jaren van alles om naar de toilet te kunnen, en was ze steeds trager, dikker en vermoeider geworden. Het was door de artsen voor me gewoon gemist. De schildklier deed bijna niets meer toen ik haar instuurde

Enerzijds is het lastig om uit alle klachten juist die symptomen te pakken die het belangrijkst zijn, die de zwaarste diagnose omvatten, terwijl een andere mix uit die klachten andere diagnoses geven die minder heftig zijn (en waartegen je dus dingen kunt voorschrijven en intussen de ernstiger ziekte laat voortbestaan).

Het vereist een continu volledig bewust en op je qui-vive zijn als arts. Alert en onbevangen. Geduldig, luisterend, open minded. Maar dat is lastig als je weinig tijd hebt.

Anderzijds kan een klein dingetje soms ook iets ernstigs zijn……….

 

Wordt vervolgd……

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn