klacht

Een beperkt aantal klachten……3

Zoals gezegd in de vorige blog, we kunnen vanuit een serie klachten een diagnose filteren door de juiste symptomen samen te nemen, maar soms is er maar 1 klacht of symptoom en die wijst op een serieuze diagnose. En soms zelfs is het niet eens de klacht die de patiënt uit, maar valt het zomaar op terwijl je naar iemand kijkt, of terwijl je iemand onderzoekt.

Ik kan me herinneren dat een ik een man vloekend aan de telefoon kreeg rond een uur of 5 in de middag. Vloekend, omdat hij pas de volgende ochtend op mijn spreekuur mocht komen met zijn huiduitslag. Ik zag niet in waarom dat nu nog zo laat op de middag zou moeten. Uiteindelijk gaf ik toe. Niet vanwege zijn vloeken, maar omdat ik me realiseerde dat hij doodsbang was. Dat heb ik hem ook uitgelegd even later, zodat hij niet dacht dat vloeken een vrijbrief was. En natuurlijk was er niets, maar die angst was er wel. En de man was me dankbaar.

Daar tegenover staat de persoon die met een schimmelnagel komt en waarbij opvalt dat er een rare moedervlek in de buurt zit. Dus heb ik hem doorgestuurd. Bij nader inzien was die ook al uitgezaaid en het leven van die persoon werd aanzienlijk korter dan gemiddeld.

Of de persoon van niet Nederlandse origine die zijn klachten van een griep buitenproportioneel overdrijft en doet voorkomen alsof ie op sterven na dood is. Om problemen te voorkomen moet ik er wel heen. De hele familie is aanwezig (het is 2 uur ’s nachts). Hij heeft inderdaad gewoon een griepje en niets meer. Ik ben een beetje boos over dit nutteloze bezoek als me op de drempel wordt gevraagd of ik even naar een kindje wil kijken. Dat kan ik niet weigeren, ook al omdat het kind me direct min of meer tegen het lijf wordt geduwd. De spruw (schimmel) zit tot halverwege op de wang. Het is een kind van nog geen twee jaar en het blijkt door de pijn nauwelijks gegeten en gedronken te hebben. Voor mij is dit kind vele malen zieker dan die man (maar nog niet in gevaar). En dat wil ik ook laten weten. En ik denk ‘hoe maak ik dat deze mensen wijs’. Ik besluit me zeer kwaad voor te doen, kwaad op de man omdat ie zich aanstelt en kwaad op de ouders omdat ze dat kind aan haar lot hebben overgelaten, met de mededeling dat dit kind echt ziek is, dat ze daarvoor naar de dokter hadden moeten gaan en niet voor dat griepje. Ik hoop dat het indruk maakt en iets laat doordringen. Ik schrijf een recept en geef ze een briefje voor de huisarts; en laat ze driemaal plechtig beloven dat ze de volgende dag naar de huisarts gaan met het kind, voor controle. En natuurlijk ging ik niet meer kwaad weg, maar ik moest wel even iets duidelijk maken (en ook mijn eigen ongenoegen kwijt).

Het stellen van een diagnose is helemaal niet zo gemakkelijk als vaak wordt gedacht. Anderzijds heb ik toch ook veel gemiste diagnoses gezien omdat niet goed werd gekeken, niet goed werd geluisterd, of niet werd nagedacht. 

Zoals die man die bij me op het spreekuur belandde met ‘zo’n jeuk van onderen’. Hij had een zalf voor aambeien gekregen, maar het wekte niet. Dat was logisch, want hij had platjes. Op de vraag of de dokter gekeken had, was het antwoord ‘neen. Bovendien was ‘van onderen’ anders ingeschat. Tja, dan krijg je dit soort verkeerde diagnoses en dus medicatie.

Verkeerde diagnoses liggen lang niet altijd aan de dokter of de patiënt. Het is vaak een samenloop van omstandigheden en van al dan niet al aanwezige symptomen

Enerzijds leer je als arts bij elke klacht aan het ergste te denken en dat uit te sluiten, aan de andere kant is het in de praktijk gelukkig zelden ‘het ergste’ en zien we nogal eens zaken over het hoofd omdat we zelf moeten beslissen op welk rijtje we de diagnose stellen.

Het hoort bij het vak, we zijn maar mens. Zolang het geen slordigheid is. Maar het is een mooi vak, geneeskunde.  

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn