Uit de Praktijk

arts

Uit de praktijk:

Een blog gebaseerd op ervaringen van een opleiding geneeskunde, huisartsenspecialisatie, 12 jaar huisartsenpraktijk en vele jaren meer ervaring als complementair of alternatief arts.
Maar vooral de ervaringen als mens in een medische wereld.

Korte verhalen, soms met een boodschap, soms met een glimlach, soms een verzuchting.....

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ervaring

Dit keer iets over mij praktijkervaringen met de Chi Neng® Qigong. Mijn hernieuwde kennismaking ermee destijds.

Het was enige jaren na mijn fietsongeluk, en ik probeerde nog krampachtig toch te werken. Dat was én omdat ik zelf wilde geloven dat ik weer zou herstellen én omdat de verzekering vond dat ik meer zou kunnen werken dan ik deed. Je zou kunnen zeggen dat ik minder uitkering kreeg dan waar ik echt recht op had en ik moest dus wel proberen in elk geval zoveel te blijven werken als ik deed. Ik moest de hypotheek betalen en mijn gezin te eten geven.

Ik was al een poosje ervoor begonnen met de CNQ bewegingen te maken, als een soort fysiotherapie, om mijn linker pols en schouder wat meer 'los' te krijgen. Het maakte me - realiseerde ik me - ook iets kalmer van binnen. Verder vermeed ik drukte of gezelschappen, want het was alsof mijn energie in gezelschappen binnen no time verdwenen was. En bijtanken duurde dan soms dagen.

Toen kwam Hanneke thuis met een folder van het Chi Neng instituut; ze hadden een workshop op Mallorca. Dus vliegen in een bak met mensen, daar tussen een gezelschap mensen zitten waarmee je geacht wordt te communiceren, en lichamelijk werk terwijl ik nu na een consult op de bank in slaap viel. Hanneke wist dus al wat ik ging zeggen.........maar ik zei 'ja'. Puur op gevoel. Het was in een klooster (dus toch een vorm van rust) in de bergen (dus niet in een plaats), en het was Chi Neng Qigong, waarvan ik inmiddels een goed gevoel had. En, last but not least, ik kon er even uit. Uit dat kooitje waarin ik gevangen zat (dit laatste realiseer ik me overigens pas nu ik het schrijf).

Dus wij naar Mallorca. Het vliegveld was met mijn energie natuurlijk vreselijk, maar de mensen die ik ontmoette waren erg hartelijk en warm. Vanaf de eerste dag werden er oefeningen gedaan. Elke ochtend begon met een ' Lift Chi Up, Pour Chi Down' ,de basisoefening, met daarin een '3 Centers Merge' (staande meditatie). Een oefening van een uur, waarbij de armen behoorlijk lang omhoog moesten worden gehouden. En natuurlijk probeerde ik mijn armen omhoog te houden en niet naar beneden te doen, ik wilde me niet laten kennen. Gevolg? Enorme tintelingen in mijn handen en vingers plus een gevoel dat mijn armen er zo ongeveer af dreigden te vallen. Toch hield ik vol, met een dubbel gevoel. Immers, was dit nu goed of juist niet? Ik begreep dat het de Qi was die ik voelde, het zou wel.

Na een paar dagen verdween dit gevoel en kon ik de oefeningen gewoon blijven doen zonder die problemen. Er was iets in mijn Qi veranderd, of beter: de Qi in mijn lichaam was kennelijk veranderd. Ik voelde me sterker, krachtiger. De altijd aanwezige pijnen waren er nog, maar het leek anders. Minder? Nee, niet minder, anders. Alsof het beter te handelen was, alsof het bijna oké was. Zoiets.

In de middag werd er telkens een stukje van level 2 gedaan, de 'Body & Mind' oefening. Ook dat was verrassend. Ik kende die oefening niet, en het waren veel meer bewegingen met het hele lichaam, stukje voor stukje. Ik voelde me een stijve hark, maar als ik om me heen keek waren er mensen die nog meer 'harkgehalte' hadden, dat stelde me weer gerust. En anderen die veel leniger waren, dat gaf een vooruitzicht.

Wat ik ook ervoer die eerste fase dat ik écht Chi Neng ging doen - want ik leerde hier op Mallorca van Patricia een veel vollediger vorm van CNQ, met de juiste staat, met het gebruik van de geest - was dat stukjes lichaam waar ik voorheen pijn ervoer maar die nu weggezakt was, weer pijn gingen doen. Zo van 'shit, die ouwe pijn komt weer terug, vind ik dat leuk?'. Vanuit de homeopathie weet ik dat oude klachten soms weer terugkomen en dat dat een teken van genezen is. Je bent aan het pellen, ontwinden, ontdekken.

Vanuit de CNQ wordt het anders verklaard, maar blijkt het ook oké te zijn. Om te overleven probeert ons 'systeem' een stukje van het lichaam min of meer te negeren, de pijn te negeren bijvoorbeeld, omdat het niet herstelt. En als je die pijn niet meer zo ervaart, gewaar bent, is het leven een stukje beter uit te houden. Maar van herstel is geen sprake. Als je nu CNQ gaat doen, gaat de Qi, de levensenergie, weer beter stromen en komt dus ook meer in dat 'afgesloten' gebied. Vandaar de toename van de 'oude' pijn. De Qi gaat daar aan het werk en zorgt dat de genezing in gang wordt gezet. Bij de lange weekenden zagen we mensen die enorm misselijk werden of aan de schijterij gingen, allemaal (schoonmaak) reacties van de Qi die verandert.
Als je CNQ doet, werk je toe naar evenwicht. Als de Yin en Yang in je hele lichaam in balans zijn, ben je gezond en krachtig. Daar werk je naar toe. Evenzo werk je toe naar een balans tussen in je tastbare lichaam zitten en je contact met het universum. Tijdens de oefening leer je één te zijn met het universum (er min of meer in op te lossen) en toch volledig je gewaar te zijn van je fysieke lichaam, je tastbare lichaam. Je leert dat je altijd (ook) met je twee benen op de grond staat. Voor sommige mensen - die om welke reden dan ook neigen hun lichaam te willen ontvluchten - is ook dat even wennen. Zo is ook CNQ dus een soort van zoektocht, een zoektocht naar beter. Beter op alle terreinen.

Balans op alle gebieden, lichamelijk, emotioneel en mentaal. En goed voor klachten op alle gebieden. Maar je moet er dus wel iets voor doen. Je moet oefenen, je de oefeningen eigen maken. En niet bij de eerste de beste gewaarwording die je niet begrijpt stoppen....want juist dat wat we niet begrijpen is vaak wat ons aan het helpen is.

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Bijwerkingen…..(3)

Ik kan me herinneren dat er een onderzoek was naar een ontstekingsremmend middel. Een middel in de groep met ibuprofen en diclofenac.
Ik weet nog hoe het heette, maar wil het hier niet noemen. Ik kreeg formulieren om in te vullen en had een patiënt bereid gevonden het te proberen bij een kwaal met ontsteking. Overigens heb ik het dan over een ontsteking niet veroorzaakt door bacteriën. Een meer reumatische klacht dus.

De man wilde meedoen en na twee dagen belde hij me op dat hij boven de 39 graden koorts had. Ik adviseerde hem te stoppen met het middel en het na een paar dagen nog eens te proberen. Hetzelfde gebeurde. Weer boven de 39 graden koorts. Ik vermelde het op het formulier van het onderzoek en we besloten niet verder met het onderzoek mee te doen. Ook wilde ik formulieren invullen voor het bureau bijwerkingen geneesmiddelen, maar ik moest daarbij zoveel dingen invullen die ik niet wist, dat ik dat opgaf(!). Ik had geen zin de man die al zoveel klachten had gekregen te blijven lastig vallen voor die formaliteiten.

Dus werd het niet officieel gemeld en ik vond het later ook niet terug in de onderzoeksresultaten. Er bleken weinig bijwerkingen en al helemaal niemand die koorts had gekregen of had moeten stoppen……Het was alsof het nooit gebeurd was……vreemd.

Een soortgelijke ervaring had ik toen ik meedeed aan een onderzoek naar een middel – wat al op de markt was, maar door mij niet werd voorgeschreven – bij een bepaald soort duizeligheidsklachten. Ik vond een paar mensen bereid mee te doen, maar binnen 14 dagen kreeg ik ervan 2 mensen op het spreekuur die zoveel meer klachten van duizeligheid hadden gekregen juist door het middel, dat ze wilden stoppen. Ik heb dat keurig vermeld op de papieren van het onderzoek.
Een paar maanden later waren de onderzoekgegevens bekend. Het was een geweldig succes! Een zeer groot percentage mensen had er baat bij, een iets kleiner percentage een beetje baat, en er was niemand vanwege bijwerkingen gestopt met het onderzoek. Fantastisch!
Ja, fantastisch onwaar.

Ik moet bekennen dat mijn lust om met dit soort onderzoeken mee te doen er niet groter door werd en de behoefte te geloven wat de artsenbezoeker me vertelde en wat de industrie me vertelde aanzienlijk af nam.

In het laatste jaar dat ik als huisarts werkte probeerde nog iemand van een firma met een slaapmiddel me mee te laten doen. Ik kreeg voor elke persoon die mee zou doen 4 flessen wijn. Aantrekkelijk toch?  En het zou een middel zijn waarmee ik het bestaande slaapmiddel kon vervangen, omdat mensen dit middel snel zouden kunnen laten staan. Het zou geen verslaving geven en daardoor mensen van de middelen afhelpen.
Ik vroeg bedenktijd. Ik wilde eigenlijk niet meedoen, maar als het waar zou zijn (en dan ook nog die flessen wijn)………..
Ik besloot dat ik het verhaal niet geloofde. Ik was zo wantrouwig te denken dat dit middel nummer zoveel was wat ook weer gewoon chronisch geslikt zou gaan worden. En dan was dit een soort van louche manier om ‘mijn’ patiënten aan hun middel verslaafd te krijgen. Chagrijnig kwam de man de spullen weer ophalen die hij had laten staan – omdat hij dacht dat ik dan wel overstag zou gaan.

En ja hoor, jaren later bleek dat veel mensen het slikten en was het net zo werkzaam, nutteloos, geest vertroebelend en verslavend als alle andere slaappillen.
Kortom dezelfde bijwerkingen………..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Bijwerkingen…..(1)

Bijwerkingen van medicatie zijn talrijk. En toch zal menig dokter je vertellen dat ‘deze pillen’ geen bijwerkingen zullen hebben, ‘neem ze maar’.

Dat komt door een aantal zaken. Bijvoorbeeld omdat de dokter die ze voorschrijft weinig mensen ziet terugkomen omdat ze zoveel klachten hebben dat ze daarom terugkomen. Een deel stopt gewoon te slikken, een deel denkt dat het erbij hoort, een deel vindt het tijdverlies om erover te gaan klagen, etc. Bovendien zijn veel pijnstillers tegenwoordig al voorzien van een extra dosis medicatie die ervoor zorgt dat je minder maagklachten krijgt. Twee medicijnen ineen. Duurder, en meer bijwerkingen, maar minder opvallend…..

Het komt ook omdat veel mensen accepteren dat er wat bijwerkingen zijn. Als ze die ervaren, gaan ze er niet over klagen. Het moet dan maar. Het staat tenslotte in de bijsluiter….. en het belang van de pillen zal wel groter zijn dan het nadeel van de bijwerkingen.

Het komt ook omdat artsen door artsenbezoekers een beetje worden voorgelogen. Artsen hebben geen tijd om uitvoerig alle onderzoeksgegevens te bestuderen en gaan af op wat de artsenbezoeker zegt. Die wil blijven werken, en moet dus zorgen voor omzet, afzet. Voor artsen die voorschrijven. Dus niet te pietluttig met de informatie…….een beetje rooskleurig brengen.

Het komt ook omdat onderzoeken over geneesmiddelen die worden gedaan niet altijd helemaal juist worden uitgevoerd om het resultaat te verbeteren. Mensen met veel bijwerkingen die afhaken bij het onderzoek worden dan bijvoorbeeld niet meegerekend, terwijl ze juist behoorlijk wat (negatief) gewicht in de schaal zouden leggen.

Het komt ook omdat de dokter jou graag wil helpen en ook niets beters weet te verzinnen. Hij heeft niet meer kennis dan de relatie tussen jouw klachten en de pil die hij voorschrijft. Hij weet niets van holistische geneeskunde, niets van EFT, niets van homeopathische mogelijkheden, niets van metahealth, niets van integrale geneeskunde, niets van orthomoleculaire geneeskunde, niets van……..al die andere mogelijkheden. En dus doet hij wat hij wel kent. En hoopt dat jij erop reageert met vermindering van je klachten. Met de beste bedoelingen. En hoopt dat je inderdaad geen bijwerkingen zult hebben.

Zelf heb ik de nodige ervaringen opgedaan met bijwerkingen. Ook bijwerkingen tijdens onderzoeken naar nieuwe geneesmiddelen die later op de markt kwamen, met een onjuist verhaal.

Wordt vervolgd.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Bijwerkingen…..(2)

Er was een periode dat ik het min of meer mijn plicht vond om als huisarts mee te doen met geneesmiddelonderzoeken, omdat dat in mijn ogen destijds de enige manier was om middelen betrouwbaar te testen.

Het was nog in de fase dat artsen rijkelijk werden beloond en gefêteerd. Een van mijn collega’s had zelfs een extra assistente in dienst om aan alle onderzoeken mee te kunnen doen, en regelmatig zat hij met een bedrijf in het buitenland. Ook de cadeautjes die hij kreeg waren exorbitant.

Zelf weigerde ik reisjes naar het buitenland, en omdat ik niet naar dure cadeaus vroeg, kreeg ik ze ook niet. Ik kwam niet verder dan notitieblokjes, pennen en soms een prent voor aan de muur. Ik vroeg ook nergens om, dat was misschien mijn ‘fout’. Maar dat voelde ook niet goed.

Het had er alle schijn van dat mensen die veel vroegen ook veel kregen, omdat er werd gedacht dat die artsen dan ook wel veel zouden voorschrijven. Was het niet nu, dan misschien wel morgen…

Maar ik probeerde dus wel aan een aantal onderzoeken mee te doen. Ik zeg ‘probeerde’, omdat ik mensen bereid moest vinden mee te doen en dat ook alleen zelf wilde als het mensen waren die m.i. baat zouden kunnen hebben bij zo’n nieuw middel. Niet omdat ik persé wilde meedoen.

Soms lukte het me dan ook niet om de mensen te vinden om goed mee te doen. En soms kwamen de mensen hun afspraken met mij niet na, zodat ik de formulieren niet kon invullen die belangrijk waren voor het onderzoek.

Ik beschouw mezelf als behoorlijk eerlijk en oprecht. Ik denk dat iedereen me ook zo kent. Toch, als ik terugkijk, zie ik dat ik soms formulieren heb ingevuld alsof de persoon wél was gekomen en had verteld hoe het ging. Ik moest tenslotte de deadline halen. En die invulling was nooit ten nadele van het te testen middel. Zo creatief of inventief was ik niet. Dat ging mee het onderzoek in. Ik schaamde me daarvoor, maar begreep later van collega’s – en zeker van die collega met die extra assistente – dat iedereen dat deed. En niet allen het invullen als mensen zich niet aan de afspraak hielden, soms zelf gewoon patiënten bedenken. En de formulieren invullen met denkbeeldige gegevens en reacties. Uiteraard nooit ten nadele van het te testen middel.

Het feit dat zelfs ik al informatie verzon, maakte dat ik me afvroeg of al die resultaten van die onderzoeken wel klopten. Ik deed het op zich met de beste bedoelingen – ik had beloofd mee te werken en gegevens te leveren, dat patiënten niet op kwamen dagen zou toch niet maken dat ik me niet aan mijn beloften zou houden……

Maar los van deze beïnvloeding van de juistheid van de resultaten was er nog een andere……..

Wordt vervolgd…..

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

dep

Ze kwam rustig, maar zelfverzekerd, de spreekkamer binnen. En ging zitten alsof ze voorlopig niet meer zou opstaan.
Ik was net begonnen met mijn eigen praktijk en kende deze vrouw niet. Een blik op de kaart van deze dame gaf me echter de informatie dat ze een batterij aan medicatie slikte. Vooral antidepressiva.
Ik voelde de bui al hangen. Ze kwam eens per maand - zo zag ik op de kaart - maar ik had het gevoel dat het geen makkelijk en kort bezoek ging worden. Het was mijn intuïtie, maar toch.....
Ik had nu al het gevoel dat mijn spreekuur niet echt op tijd zou gaan lopen, en zou uitlopen met name door deze dame.

En dat klopte. Ze kwam vrij snel ter zake. "Dokter, ik wil dat u mij helpt met euthanasie". Boem. Die kwam binnen. Ze was al jaren depressief en wilde dat ik daar een einde aan maakte. Door een einde aan haar leven te maken.
Ze had nog een ander ijzer in het vuur. Ze kwam met een artikel uit een roddelblad waarin een bekende Nederlander een bepaald antidepressivum had gekregen wat fantastisch werkte. Ze werkt(e) de farmaceutische industrie dus zelfs via roddelbladen om hun spullen aan de man te brengen.
Ik legde haar uit dat ze van mij naar de psychiater mocht om te kijken of die medicatie wilde veranderen, maar dat ik er niet aan wilde beginnen omdat ze zoveel verschillende middelen had die zorgden voor een balans. Ook mocht ze aan een psychiater vragen of die iets met euthanasie wilde, ik zou het in elk geval niet doen. Maar dat wilde ze niet. Psychiaters waren zelf 'stapelgek', daar had ze geen vertrouwen in.
Maar ik kwam er niet zo gemakkelijk vanaf dat ik haar een alternatief bood. Ze ging er niet mee akkoord.
Ze begon mijn psyche te bewerken. "Dokter, dan bent u verantwoordelijk voor het leed wat anderen hebben als ze zien dat ik voor de trein spring of van een flat spring".

Gelukkig kon ik enige afstand nemen, en de humor inzien van wat ze aan het doen was. Achteraf best knap voor een beginnend huisarts. Juist omdat het zo krankzinnig serieus was en tegelijkertijd krankzinnig idioot, wist ik dat ik voet bij stuk moest houden. En dat deed ik ook. Dus werden er nog meer situaties bedacht waar anderen gedupeerd werden door haar zelfmoordacties, en ik er bij voorbaat de schuld van kreeg. Maar ik week niet. Ik was niet van plan haar dood te maken, op wat manier dan ook. Ik vertelde ook dat ik was gaan studeren om mensen beter te maken, gezonder te maken, en niet om hen dood te maken.

Uiteindelijk ging ze (quasi) teleurgesteld de spreekkamer uit. En was ik erg benieuwd naar haar volgende bezoek. Weer zo eindeloos lang en serieus?
Nee. In tegendeel. Ze bedankte mij voor mijn standvastigheid de vorige keer en vertelde dat ze nu wist wat ze aan me had. Een leerzaam moment voor mij. Ik moest mijn intuïtie vertrouwen, vanuit mijn hart werken.
Zo kwam ze maandelijks langs, voor een herhaalrecept en een kort praatje. We hadden een goede relatie gekregen.
Wel liet ik tussen neus en lippen blijken tijdens de gesprekjes dat ze zoveel medicijnen slikte, dat ze daarvan best iets zou kunnen opsparen om t.z.t. in te nemen, als ze echt niet meer wilde leven. Dat was iets wat ze zelf in de hand had.

Na een vakantie jaren later, vond ik tussen de briefjes van de waarneming een notitie van een collega die de dood had geconstateerd bij deze dame. Ze lag op haar bed, de handen gevouwen rond een rozenkrans en een aantal potjes naast zich op het bed.........
En ik had bewondering voor haar. In stilte uit het leven gestapt, zonder anderen te belasten. Niet voor de trein, niet van de flat, maar rustig, weloverwogen ingeslapen.
Zelfs nu nog - minstens 20 jaar later - voel ik bewondering en respect.

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn