Uit de Praktijk

arts

Uit de praktijk:

Een blog gebaseerd op ervaringen van een opleiding geneeskunde, huisartsenspecialisatie, 12 jaar huisartsenpraktijk en vele jaren meer ervaring als complementair of alternatief arts.
Maar vooral de ervaringen als mens in een medische wereld.

Korte verhalen, soms met een boodschap, soms met een glimlach, soms een verzuchting.....

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

toeval

In een huisartsenpraktijk komt het ongetwijfeld - ik zal niet de enige zijn geweest - vaker voor dat je door het oog van de naald kruipt. Of liever gezegd, dat het soms lijkt alsof het geluk met je is.

En soms is het niet anders dan een gevoel waarop je iets besloten hebt. Of een ingeving. Een van de eerste dingen die me te binnen schiet is de ervaring met een oude dame die een paar dagen tevoren gevallen was op straat. Er was niets te zien, en er waren ook geen heel heftige klachten, maar ze kwam er wel voor bij me. Dus - dacht ik - moest ik er iets mee. Ik besloot mede gezien haar leeftijd een echo van de bovenbuik te laten maken. Daarop bleek een kwaadaardige tumor zichtbaar op de bijnieren, een feochromocytoom. Een zeldzame tumor, en ik kwam het ook nooit meer tegen. Omdat we er op tijd bij waren, werd ze geopereerd en leefde ze nog lang daarna. Achteraf vroeg ik me af waarom ik die echo had laten maken. Welke argumenten had ik ervoor?

Wat ik ook mijn hele leven niet zal vergeten is een vrouw die ik zag omdat ze een verlenging van de fysiotherapie kwam vragen. Fysiotherapie voor haar bovenbeen/heup. Ze had er baat bij, maar het was nog langer nodig. Ik zag in mijn papieren dat ze al 3/4 jaar geleden over die klachten klaagde en sedert die tijd ook al bijna fysiotherapie had. Ik besloot - zonder dat zij of de fysio dat vroegen - een foto van het bekken te laten maken. Ik werd direct na de foto gebeld met de vraag of ik het ermee eens was dat ze haar opnamen. Er was een grote tumor in het bekken geconstateerd die zo snel mogelijk verholpen moest worden, omdat het levensbedreigend zou kunnen worden; ze zou er wel haar been door kwijt raken. Later kreeg ze een prothese waar ze prima mee om kon gaan en de tumor bleek compleet verdwenen en zonder uitzaaiingen. Dank engeltjes!

Of de man die op bed lag, en waarvoor in de nachtdienst al voor de tweede keer was gebeld. Het was een griepperiode en de halve stad lag te bed. Mijn collega's hadden er geen haast mee gemaakt, maar ik besloot er toch als eerste heen te gaan. Het hele gezin bleek ziek en de man lag te bed. Het was al tegen twee in de nacht en ik besloot puur op mijn gevoel - ik vond bij onderzoek geen keiharde zaken, maar vertrouwde het niet - de specialist z'n bed uit te bellen en te vragen of hij naar deze man wilde kijken. De collega vond 'gevoel' een goed argument en zei me de man in te sturen zoals dat heet. Een half uur later lag hij op de operatietafel. Had ik hem niet ingestuurd, was hij op z'n bed overleden en hadden er vette koppen in de kranten gestaan over het disfunctioneren van de nachtdienst. Die lag toen nog onder vuur, de nachtdienst die nu normaal is bestond toen nog vrijwel nergens en lag onder een vergrootglas.....

Of de vrouw die belde omdat haar man niet wilde eten, en suikerziekte had Meer kreeg ik er niet uit. En ze had ook nog gewacht tot het na negenen was in het weekend. Heel sympathiek. Het was in de waarneming, ik kende de mensen niet. Tja, 'niet willen eten' klonk niet echt als spoed. Toch vertelde ik mijn vrouw dat ik er naartoe wilde en ik vroeg of zij de telefoon wilde opnemen als dat nodig was. Zeker een extra belasting voor haar met de kinderen die aangekleed moesten worden. Maar een gevoel.....
Bij aankomst bleek de man niet te willen eten omdat hij dat niet kon: hij lag in coma. Zijn suiker bleek veel te laag, maar weer een gevoel......ik wilde niet spuiten om de suiker te verhogen, want ik vertrouwde het niet. Wat niet? Geen idee. Ik probeerde mijn collega internist over te halen naar hem te kijken, die deed heel moeilijk, die kon niet zoveel met mijn 'gevoel'. Toch hield ik voet bij stuk, en hij moest wel. Een uur later belde hij me om me te complimenteren. De man lag op de IC met een dijk van een hartinfarct. Daarom was hij in coma geraakt......weer een engeltje.

Ik kan nog wel een poosje doorgaan met dit soort voorvallen waarbij gevoel bepaalde wat ik deed, waar gevoel bepaalde dat mensen bleven leven of langer bleven leven. Het blijft een wonder waarom ik op die momenten besloot juist die dingen te doen. Ook achteraf kijk ik er nog met grote dankbaarheid en verbazing naar. En gelukkig zijn ook dit soort momenten vele malen vaker voorgekomen dan momenten van een minder goede beslissing, want die komen ook voor in een huisartsenpraktijk. Vaak heb ik verzucht dat een loodgieter door een foute beslissing hoogstens een natte inboedel kan veroorzaken, terwijl je als arts een leven op je geweten kunt hebben. Zelfs als je nog zo nauwgezet en goed bent. Soms heb je gewoon pech. Doet het 6e zintuig het even niet, zijn de engeltjes even vliegen............

Toch, terugkijkend, geloof ik niet in toeval. Niet zo vaak en zo opvallend. Het moet dus iets anders zijn...........hoe dan ook, ik blijf er dankbaar voor.

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ent

Een stem , een gevoel…. Gek?

De vader zat wat voetenschuifelend tegenover me, naast zijn dochtertje waarvoor het consult was aangevraagd.
Vader vertelde dat hij niet wist of hij op de goede plaats was, en of hij niet naar de psychiater zou moeten met zijn dochtertje, maar dat hij dat altijd nog kon doen.

Ik keek naar het meisje. Een normaal kind om te zien. Een jaar of 6, slank meisje, beetje voorzichtig nieuwsgierige blik. Ik was benieuwd.
Het bleek dat het meisje al een paar keer volledig in paniek was geraakt, omdat ze iemand van de trap hoorde komen, terwijl er niemand kon zijn. Ze wilde dan naar buiten vluchten, desnoods door een raam, en was niet gerust te stellen door de mededeling dat er niemand was. Ze hoorden ‘spoken of geesten’ zo leek het. En dat hoort natuurlijk niet. Niet voor ons volwassenen in onze westerse samenleving…

Ik adviseerde de vader met het meisje te gaan naar iemand die ik kende en vertrouwde, iemand die veel meer zag, hoorde en voelde dan de gemiddelde mens. Misschien kon deze man helpen. En dat kon hij. Later bleek dat ook de ouders zich eigenlijk vaak niet prettig voelden in sommige delen van het huis. Ze meden die ruimtes zelfs, al werden ze zich dat pas bewust toen er op doorgevraagd werd. Dat bleek weer met de voorgeschiedenis te maken te hebben, de voorgeschiedenis van het huis. Na een tijdje waren alle problemen opgelost. De ouders voelden zich weer oké, en geen voetstappen meer op de trap.

Ik kwam meer van dit soort dingen tegen, die ik niet altijd begreep, maar die ik niet altijd direct bestempelde als psychische problemen. Sterker nog, in het bovenstaande geval waren en helemaal geen psychische problemen, er was sprake van de aanwezigheid van energieën die de meeste volwassenen niet (meer) gewaar worden – hoewel ze er wel last van kunnen hebben, vaak onbewust.

Zo kan ik me ook iemand herinneren die ’s avond bezoek meende te krijgen van een overleden familielid. Op de slaapkamer. Geen stemmen, maar wel bewegend. En voelbaar. In dit geval besloten Hanneke en ik na overleg haar uit te leggen dat ze er niet bang voor moest zijn, en – zo nodig herhaaldelijk – vriendelijk doch dringend moest vragen of die ‘persoon’ wilde weggaan en niet meer terugkomen. Dat werkte fantastisch, na 2 dagen kwam die ‘persoon’ niet meer terug.

Ik kan me voorstellen dat mensen in soortgelijke situaties denken dat ze gek aan het worden zijn, of dat hun kind iets ernstig psychisch mankeert. Maar dat is dus lang niet altijd waar. Ondanks het feit dat velen de aanwezigheid van entiteiten of energieën van overledenen ontkennen, wil dat niet zeggen dat iets ontkennen maakt dat het er niet is. In tegendeel, iets ontkennen, je tegen iets verzetten, kan maken dat het erger wordt omdat je er niets nuttigs tegen doet.
(zoals vriendelijk doch dwingend vragen om weg te gaan).

Toch is het lastig om onderscheid te maken tussen hallucineren (iets horen, zien, etc wat er echt niet is) en bovengenoemde gevallen. Soms moeten mensen wel degelijk worden behandeld met medicatie of zelfs opname. Maar in andere gevallen kun je beter worden geholpen door mensen die er echt iets van weten, zoals een betrouwbare helderziende of paranormaal genezer.
Anderzijds ben ik bang dat andere kinderen als het bovengenoemde meisje regelmatig in het medicatie-circuit belanden, en een medische diagnose krijgen. Omdat de omgeving én de dokter niet open staan voor andere mogelijkheden of 'waarheden'. Terwijl er met hun helemaal niets mis is, behalve dat ze gevoeliger zijn dan de gemiddelde volwassene (en vaak ook het gemiddelde kind).

Als huisarts was ik er ook al eens mee geconfronteerd in de waarneming. Een huis van een patiënt van een collega was bezocht door iemand die de entiteiten uit het huis zou verwijderen. En nu werd mij gevraagd wat antroposofische middelen voor te schrijven die zouden beschermen tegen die entiteiten. Voor mij was het de eerste keer dat ik hiervan hoorde. Tijdens mijn studie was het begrip entiteit – of dat je daar last van zou kunnen hebben – nooit genoemd. Het leek me een beetje onzin. Vast mensen die zich wat inbeeldden. Een beetje gestoord?

Maar je ziet dat ik in de loop der jaren, na vele ervaringen in het leven en de praktijk, daar anders over ben gaan denken. Er zijn veel dingen die we niet kunnen verklaren met ons verstandig denken en met de wetenschap. In elk geval niet als we dat doen met een beperkt ‘begrijpertje’ of ‘klein denkraam’ (Heer Bommel).
Als we open staan voor het feit dat we niet alles weten en alles begrijpen, dat er (misschien wel veel) meer is dan we weten en begrijpen, zijn we misschien ook in staat om minder snel een oordeel te hebben. Minder snel in wit en zwart te denken.

Dat laatste maakt overigens het leven ook minder eng, in beide betekenissen van het woord ‘eng’.

Soms is de herkomst van een gevoel of geluid minder duidelijk dan meestal…..en dat betekent niet dat je gek bent!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn